Aπεργία 48ωρη στους ΟΤΑ. Πριν από ένα μήνα είχε προηγηθεί άλλη μία. Αλλά ας πάρουμε με τη σειρά τα πράγματα.
Το πρώτο στοιχείο είναι η δύσκολη κατάσταση, η σκληρή λιτότητα που ζει ολόκληρη η εργατική τάξη και βέβαια οι εργαζόμενοι στους δήμους. Παντού όπου γυρίσεις και όπου σταθείς ακούς έντονους προβληματισμούς για το που θα πάει αυτή η κατάσταση.
Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι συνεχίζεται με ραγδαίο τρόπο η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Οι ΟΤΑ από εκκολαπτήριο των ελαστικών εργασιακών σχέσεων τα προηγούμενα χρόνια έχουν πλέον μετατραπεί σε παράδεισό τους. Ετσι το «εργασιακό» κόστος πέφτει, τα ρουσφέτια των δημοτικών αρχόντων δίνουν και παίρνουν σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων -με λιγότερες βέβαια απαιτήσεις- αφού ανακυκλώνουν συνεχώς ανθρώπους σε μία θέση εργασίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή την περίοδο δημιουργούνται-εγκρίνονται από το υπουργείο Εσωτερικών 13.000 θέσεις ελαστικής απασχόλησης (τετραωρίτες, εργαζόμενοι με 4ωρη ημερήσια απασχόληση). Κατά τα άλλα, ο Παυλόπουλος βεβαίωνε ότι θα σταματήσει στο δημόσιο η βιομηχανία των συμβασιούχων. Την ίδια ώρα, οι άρχοντες που συναγωνίζονται ποιος θα πάρει όσο γίνεται περισσότερες από τις νέες 4ωρες θέσεις εργασίας, αρνούνται να δώσουν βεβαιώσεις σε παλιούς συμβασιούχους τους, ότι κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Τους κόβουν έτσι κάθε ελπίδα να περάσουν μέσα από την μύτη της βελόνας -από το προεδρικό διάταγμα του Παυλόπουλου- και να μετατρέψουν τις συμβάσεις τους σε αορίστου χρόνου.
Το τρίτο στοιχείο είναι ότι για όλα αυτά τα τεράστια προβλήματα «αγρόν ηγόραζε» και «αγρόν αγοράζει» η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Μέρος και αυτή του μηχανισμού των ΟΤΑ, πώς να κοντράρει για τόσο σοβαρά θέματα τους δικούς της δημοτικούς άρχοντες; Αλλωστε, είναι γνωστό ότι τις νέες μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας τις απολαμβάνουν όλοι οι δήμαρχοι όλου του κοινοβουλευτικού φάσματος. Για την ιστορία, να υπενθυμίσουμε ότι οι αριστεροί ήταν οι πρώτοι διδάξαντες, αυτοί που άνοιξαν τον δρόμο στο μεσαίωνα.
Τέταρτο στοιχείο. Εδώ και πολλά χρόνια η γραφειοκρατία παντός χρώματος έχει αναγάγει σε μόνιμο γαϊτανάκι την εξής τακτική. Βάζει όλα τα θέματα μαζί -παλιότερα «ξέχναγε» τους συμβασιούχους, τώρα κάτω από τον όγκο που έχουν δεν μπορεί να τους «ξεχνάει»- και διαπραγματεύεται σαν καίριο θέμα την αύξηση κάποιου επιδόματος. Παίρνει μια συμβολική αύξηση και είναι όλοι ευχαριστημένοι. Και η γραφειοκρατία και το υπουργείο. Κατά τα άλλα, και οι δύο είναι κατά των επιδομάτων. Αποτέλεσμα, οι εργαζόμενοι όταν παίρνουν τα δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα να βρίζουν γιατί είναι πετσοκομμένα, αφού τα επιδόματα δεν υπολογίζονται. Στην τωρινή απεργία διαπραγματεύονται πάλι μια επιδοματική αύξηση 50-70 ευρώ και μια διαβεβαίωση για την επέκταση του Κ.Β.Α.Ε. του ΙΚΑ στους εργαζόμενους των ΟΤΑ. Διαβεβαίωση που την είχαν πάρει πέρυσι, αλλά τί πειράζει, θα την πάρουν και φέτος.
Πέμπτο στοιχείο. Πέρυσι οι γραφειοκράτες είχαν διολισθήσει σε μια παρά πάνω από τα καθιερωμένα κόντρα με την κυβέρνηση. Αλλά, επειδή δεν έχουν πλέον κότσια να διαχειριστούν ούτε μια απλή σύγκρουση, οπισθοχώρησαν κακήν κακώς, αδειάζοντας για άλλη μια φορά τους εργαζόμενους.
Ετσι, φέτος χειρίζονται τα πράγματα εντελώς χαλαρά. Κάπου καμιά συνέλευση, κάπου καμιά ενημέρωση, κάπου καμιά «περιφρούρηση». Εχουν δεδομένο ότι θα κλείσει η χωματερή, οπότε θα έχουν μια παρουσία απεργίας, αφού αρκετά σκουπίδια θα μείνουν στους κάδους. Κανένας δεν έμαθε τι ποσοστά απεργίας είχε η προηγούμενη απεργία, τι συνελεύσεις έγιναν, τι έλεγαν οι εργαζόμενοι. Τα πραγματικά ποσοστά της απεργίας είναι χαμηλά, αλλά της γραφειοκρατίας δεν ιδρώνει το αυτάκι της. Αυτή αναζητά ένα λογικό συμβιβασμό στο επίδομα και μια «δέσμευση» στα Β.Α.Ε.
Να σημειώσουμε ορισμένα πράγματα ακόμα που έχουν τη δική τους σημασία και φωτίζουν καλύτερα την κατάσταση. Στους ΟΤΑ έχουν μια αξιόλογη παρουσία, χρόνια τώρα, δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Η τακτική που είχαν απέναντι σε όλες τις απεργίες που έκανε η Ομοσπονδία, παρ’ όλες τις ανακολουθίες της και τα ξεπουλήματά της, που αυτές οι δυνάμεις τα ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον, γιατί ασχολούνται χρόνια με τον κλάδο, ήταν: μπαίνουμε στην απεργία δυνατά, με το δικό μας περιεχόμενο, και προσπαθούμε να τη στρέψουμε σε σωστή κατεύθυνση και σε σύγκρουση με την κυβέρνηση. Την ίδια πάγια τακτική είχαν και στην προηγούμενη 48ωρη. Τώρα είναι από «επιφυλακτικοί» έως κατηγορηματικά αρνητικοί και καταγγέλοντες. Φανταστείτε σε τι ξεφτίλα έχουν φτάσει τα πράγματα.
Πρόσφατα έγινε οργανωτικό συνέδριο της Ομοσπονδίας. Εκεί κατατέθηκε πρόταση -από το Συνασπισμό και από άλλες δυνάμεις- στις απεργίες τις αποφάσεις να τις παίρνουν οι Γενικές Συνελεύσεις των εργαζομένων και οι πρόεδροι να υποχρεώνονται να μεταφέρουν στο Γενικό Συμβούλιο και να ψηφίζουν τις αποφάσεις των γενικών τους συνελεύσεων. Την πρόταση την απέρριψαν ορθά κοφτά οι νταβατζήδες των εργαζομένων, η ΔΑΚΕ, η ΠΑΣΚΕ και η ΕΣΑΚ. Φρόντισαν επίσης οι νταβατζήδες να ψηφίσουν μια πιο συγκεντρωτική εκπροσώπηση στα συνέδρια. Ενώ μέχρι τώρα το μέτρο αντιπροσώπευσης ήταν 45 ψήφοι, τώρα τις έκαναν 71. Κατά τ’ άλλα, κόπτονται για την πλατύτερη συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις. Εντάξει, είπαμε συμμετοχή, αλλά να μην τους χαλάει την οποιαδήποτε πολιτική ή συνδικαλιστική σούπα.
Αυτό το ανούσιο σενάριο το έχουν κατανοήσει σε μεγάλο βαθμό οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ. Γι’ αυτό βρίζουν, βρίζουν άσχημα. Το θέμα είναι ότι δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους. Δεν θέλουν να συμπεράνουν το αυτονόητο. Οτι όσο αφήνουν τις υποθέσεις τους στα χέρια των γραφειοκρατών, των Δημάρχων και των δικηγόρων (οι δικηγόροι θησαυρίζουν στις υποθέσεις των εργαζόμενων ΟΤΑ, από τους συμβασιούχους και όχι μόνο) τόσο η κατάσταση θα γίνεται δυσκολότερη, όλο και δυσκολότερη. Οι εναλλακτικές μορφές παρέμβασης έχουν εξαντληθεί πλήρως. Η Ομοσπονδία, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν σπρώχνεται σε αγωνιστική στάση με τίποτα. Το ζητούμενο είναι η παρέμβαση στη «βάση», στους χώρους δουλειάς. Κόντρα στους δημάρχους, στις κυβερνήσεις, στην γραφειοκρατία και στις γραφειοκρατικές πρακτικές και συνήθειες. Ανεξάρτητη, δηλαδή, ταξική οργάνωση και δράση.
Παντελής Νικολαϊδης
