Η τύχη παίζει μερικές φορές περίεργα παιχνίδια. Ο βιομήχανος και πρόεδρος του βορειοελλαδίτικου συνδικάτου των καπιταλιστών Γ. Μυλωνάς, ο άνθρωπος που ηρωποιήθηκε από τα αστικά ΜΜΕ κατά την απαγωγή του και που δήλωνε στοχαστικά μπροστά στις κάμερες, ότι πλέον θα επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητες της ζωής του, είναι αυτός που «βγήκε στη σέντρα», κατηγορούμενος ότι επιβάλλει με εκβιαστικό τρόπο εργασία 6,5 ωρών στους εργάτες των εργοστασίων του, μειώνοντας ταυτόχρονα τους μισθούς τους κατά 20%. Οι εργάτες υποχρεώθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις, ενώ τρεις που αρνήθηκαν απολύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.
Προκλητικός ο Μυλωνάς πήρε σβάρνα τα κανάλια υπερασπιζόμενος την απόφασή του. «Δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει αυτή η τρομερή αντίδραση», έλεγε και επικαλούνταν το ότι κανένας εργαζόμενος δεν κατήγγειλε τίποτα στην Επιθεώρηση Εργασίας. «Και εγώ έχω κάνει μείωση των αμοιβών μου κατά 50% σε αυτή την προσπάθεια», έλεγε στο ένα κανάλι, «κανένας επιχειρηματίας δεν ενδιαφέρεται σήμερα για το κέρδος», έλεγε στο άλλο. Εκεί που τον πιστέψαμε ήταν μόνο όταν ανέφερε: «Είμαστε η τελευταία εταιρία που το έχει κάνει αυτό και όχι η πρώτη»!
Η σειρά, όπως καταλαβαίνετε, δεν έχει καμιά σημασία. Σημασία έχει πως οι καπιταλιστές εκβιάζουν τους εργάτες με την απειλή της απόλυσης κι αυτοί υπογράφουν συμβάσεις για μειωμένη απασχόληση και μειωμένες αποδοχές. Ηδη, όπως μας έχουν ενημερώσει σύντροφοι οικοδόμοι, ακόμα και στις οικοδομές εργολάβοι ζητούν από τους εργάτες να μειώσουν τα μεροκάματα και να δουλεύουν μισή μέχρι μία ώρα παραπάνω, προκειμένου ο εργολάβος να πάρει μερικές δουλειές και να έχουν μεροκάματο για λίγο καιρό ακόμα. Ο Μίχαλος, επομένως, έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος. Η «εκ περιτροπής εργασία» που πρότεινε ήδη εφαρμόζεται με διάφορους τρόπους, με τους εργάτες εξαναγκαζόμενους να υπογράφουν ατομικές συμβάσεις είτε να δέχονται ντεφάκτο ό,τι απαιτούν οι καπιταλιστές, προκειμένου να μην απολυθούν. Πολλές επιχειρήσεις δίνουν από τώρα τις καλοκαιρινές άδειες στο προσωπικό τους, προειδοποιώντας πως αν μετά την ολοκλήρωση των αδειών δεν υπάρχουν παραγγελίες, θα προχωρήσουν σε απολύσεις. Αλλες έχουν αρχίσει να ακολουθούν κυκλικά προγράμματα διαθεσιμοτήτων. Ετσι δημιουργείται ένα κλίμα εφιαλτικής απειλής, που λυγίζει τους εργαζόμενους, οι οποίοι αισθάνονται αδύναμοι και εντελώς απομονωμένοι.
Κι ενώ συμβαίνουν όλ’ αυτά, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ έχει στήσει ένα παρασκηνιακό μυστικοσυμβού-λιο με τον ΣΕΒ και είναι αυτή που διοχέτευσε σε διάφορα παπαγαλάκια της το σχέδιο συμφωνίας στο οποίο τα δύο μέρη έχουν καταλήξει και ετοιμάζονται να υποβάλλουν στην κυβέρνηση. Δηλαδή, οι καπιταλιστές οργιάζουν και η ΓΣΕΕ κάνει συμφωνίες πάνω σε θέματα που δεν θίγουν ούτε στο ελάχιστο την προκλητική ασυδοσία τους.
Το πρώτο που πρέπει να σημειώσουμε γι’ αυτή τη συμφωνία (βάσει των όσων δημοσιεύτηκαν, γιατί επίσημη ανακοίνωση δεν έχει βγει) είναι πως περισσότερη σημασία απ’ αυτά που περιλαμβάνει έχουν αυτά που δεν περιλαμβάνει. Οταν για παράδειγμα δεν υπάρχει συμφωνία για απαγόρευση των απολύσεων ή –ακόμα πιο χαρακτηριστικά– για απαγόρευση της «εκ περιτροπής» εργασίας. Η περίπτωση του ομίλου Μυλωνά, που αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου, δείχνει ότι η πραγματικότητα είναι οι απολύσεις, τα μειωμένα ωράρια, η «εκ περιτροπής» εργασία. Οταν μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα η ΓΣΕΕ δεν λέει τίποτα, σημαίνει ότι τη στηρίζει. Οταν οι καπιταλιστές θα έχουν γενικεύσει αυτή την κατάσταση, θα ‘ρθει η ΓΣΕΕ και θα πει «να το νομιμοποιήσουμε», γιατί έτσι όπως το φαινόμενο αναπτύσσεται ατύπως χάνεται κάθε έλεγχος. Ο,τι είχαν πει και για τη μερική απασχόληση, δηλαδή.
Το δεύτερο που πρέπει να παρατηρήσουμε είναι πως με τη συμφωνία ΓΣΕΕ-ΣΕΒ οι καπιταλιστές δεν παραχωρούν τίποτα, δεν χάνουν τίποτα. Ο,τι εμφανίζεται ως διεκδίκηση διεκδικείται από το κράτος και όχι από τους καπιταλιστές. Αντίθετα, οι καπιταλιστές θα έχουν και όφελος (χώρια το όφελος από το αντεργατικό όργιο που προωθούν, για το οποίο μένουν στο απυρόβλητο).
Η αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 70% του βασικού μισθού και η χρονική επιμήκυνσή του στα δύο έτη είναι αιτήματα που τελούν υπό την αίρεση της κυβέρνησης, ενώ δεν κοστίζουν τίποτα στους καπιταλιστές. Η άμεση καταβολή της κρατικής χρηματοδότησης στο Ταμείο Συνοχής (φτώχειας), ώστε να καθοριστούν οι προτεραιότητες και ν’ αρχίσει η λειτουργία του είναι άνευ σημασίας, αφού σκοπός αυτού του Ταμείου είναι να μοιράζει φιλανθρωπικά βοηθήματα και όχι να στηρίζει θέσεις εργασίας και εργατικά εισοδήματα. Η επέκταση του προγράμματος εργατικών κατοικιών για την ενίσχυση της απασχόλησης στην οικοδομή και την ανακού-φιση από τα ενοίκια, δεν είναι παρά μια ευχή, αφού τελεί υπό την αίρεση όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και των τραπεζών. Το ίδιο ισχύει και για τον «περισσότερο κοινωνικό τουρισμό». Πρέπει να σημειώσουμε ότι και τα προγράμματα εργατικής κατοικίας και ο κοινωνικός τουρισμός γίνονται με λεφτά των εργαζόμενων.
Σε ό,τι αφορά την «καθιέρωση κοινωνικού σχεδίου στις περιπτώσεις απολύσεων», αρκεί να σημειώσουμε ότι δεν πρόκειται παρά για εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 98/59. Μιας οδηγίας που σκοπό έχει να μοιράσει καταπραϋντικά στους απολυόμενους. Ομως, το αίτημα να αναλάβει ο ΟΑΕΔ να πληρώνει για 2-3 χρόνια τις ασφαλιστικές εισφορές για όλες τις νέες προσλήψεις που θα γίνουν το 2009 σε επιχειρήσεις που απασχολούν μέχρι 10 εργαζόμενους, είναι το σκαλοπάτι για τη γενίκευση του μέτρου σε όλες τις προσλήψεις, ώστε οι καπιταλιστές να βάλουν χέρι και στα τελευταία εναπομείναντα κονδύλια του ΟΑΕΔ. Πρόκειται για πρόταση παρόμοια μ’ αυτή του ΠΑΣΟΚ. Αλλωστε, το μόνο που ενδιαφέρει την «πράσινη» πλειοψηφία της ΓΣΕΕ είναι να επιφέρει πολιτική φθορά στην κυβέρνηση και όχι να ορθώσει τείχος προστασίας για εργαζόμενους και ανέργους.
