Τίτλος: «Βέτο στην ανεργία των νέων». Υπότιτλος: «Ενα ευρωπαϊκό New Deal για να μη γίνει θύμα της κρίσης μια ολόκληρη γενιά». Αν σκεφτήκατε ότι πρόκειται για άρθρο του Αλέξη Τσίπρα σε κάποια ελληνική ή ξένη εφημερίδα, πέσατε έξω 100%. Αλλωστε, ο Τσίπρας μιλάει για «νέο σχέδιο Μάρσαλ», φράση που έχει ξεπατικώσει από τον Σόιμπλε, ο οποίος τη χρησιμοποίησε πρώτος σ’ ένα Eurogroup τον Ιούνη του 2011. Εν προκειμένω έχουμε πιο προωθημένες θέσεις, αφού το New Deal είναι απείρως πιο ελκυστικό από το σχέδιο Μάρσαλ, από το οποίο ειδικά ο ελληνικός λαός δεν έχει και τις καλύτερες αναμνήσεις, καθώς συνοδεύτηκε με την αναγόρευση των δωσιλόγων σε καθωσπρέπει επιχειρηματίες, με τον άγριο διωγμό των κομμουνιστών και προοδευτικών Ελλήνων.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη γαλλική Le Monde (αναδημοσίευση από Τα Νέα) και υπογράφεται από τους Ούρσουλα φον ντερ Λέιεν, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, Μισέλ Σαπέν και Πιέρ Μοσκοβισί, υπουργούς Εργασίας και Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας. Οι υπογράφοντες δεν είναι Βρούτσηδες για να λένε διάφορες παπαριές με ύφος ιεροκήρυκα της δεκαετίας του ‘60, αλλά πρωτοκλασάτοι υπουργοί των δυο ηγετριών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρωζώνης. Το κοινό τους άρθρο στη Monde ήταν συμπληρωματικό της μεγάλης τριήμερης φιέστας που οργανώθηκε στο Παρίσι, με τυπικό διοργανωτή το Ινστιτούτο Μπεργκρούεν για τη Διακυβέρνηση, αλλά στην πραγματικότητα με πρωτοβουλία της γαλλικής και της γερμανικής κυβέρνησης, οι οποίες σηματοδότησαν μ’ αυτή την τριήμερη φιέστα, τα δεκάδες δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό Τύπο, τις δηλώσεις και τις συνεντεύξεις των κυβερνητικών στελεχών, μια εκστρατεία… αγάπης για τους άνεργους νέους της ΕΕ, πίσω από την οποία κρύβεται η άγρια βουλιμία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου για εργάτες-δούλους.
«Σήμερα ξεκινάμε τη μάχη μας εναντίον της ανεργίας των νέων», διακήρυξε ο Ολάντ στην εναρκτήρια ομιλία του στη φιέστα. Ο ίδιος έκανε αναφορά σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», διότι στα δημοσιονομικά έχει παρατηρηθεί πρόοδος, όμως η ανάπτυξη είναι μηδενική και η ανεργία αφόρητη.
«Το σημαντικό είναι να επιστρέψουν η ελπίδα και η ανάπτυξη», τόνισε ο γάλλος πρόεδρος, ενώ ανάλογες απόψεις εξέφρασαν οι Φον ντερ Λέιεν, Σόιμπλε, Σαπέν και Μοσκοβισί, που συζήτησαν σε στρογγυλό τραπέζι με συντονιστή τον πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας Ζακ Αταλί. Η ανάπτυξη, βέβαια, αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται στον ορίζοντα (κι αυτό το ξέρουν όλοι τους), όμως την ελπίδα εκτιμούν ότι μπορούν να την πουλήσουν, δημιουργώντας μ’ αυτή ένα λαμπερό περιτύλιγμα για το σύγχρονο δουλεμπόριο των νέων.
Αλλαξαν, μήπως, απόψεις οι πολιτικοί εκπρόσωποι του γερμανικού και του γαλλικού ιμπεριαλισμού; Οι τέσσερις υπουργοί από την αρχή κιόλας του κοινού τους άρθρου διακηρύσσουν ότι «η κοινή προσπάθεια που κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση, η οποία χτύπησε την Ευρώπη πριν από τρία χρόνια, είναι έτοιμη να αποδώσει καρπούς», ενώ δεν παραλείπουν να τονίσουν ότι «η δημοσιονομική πειθαρχία έγινε αναπόφευκτη εξαιτίας της εκτίναξης του χρέους». Δεν πρόκειται, λοιπόν, για αλλαγή πολιτικής. Μήπως, όμως, η πολιτική της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας συμπληρώνεται με κάποιες αναπτυξιακές ανάσες, που θα ‘λεγε και ο Σαμαράς;
Εκείνο που κάνουν οι τέσσερις υπουργοί είναι να αποθεώνουν την «κινεζοποίηση», γράφοντας: «Παράλληλα, για να αντιμετωπίσουν τη μείωση της ανταγωνιστικότητάς τους, την οποία ανέδειξε η κρίση, οι Ευρωπαίοι υιοθέτησαν μια πολιτική ενεργητικής και τολμηρής δομικής μεταρρύθμισης. Αυτή η μεταρρυθμιστική πολιτική είναι η μόνη που μπορεί να αντιμετωπίσει την πρόκληση ενός σκληρού και μη αναστρέψιμου παγκόσμιου ανταγωνισμού.
Με αυτή την προσέγγιση έθεσαν στο στόχαστρο όχι τα συμπτώματα αλλά τις ρίζες της κρίσης και τα δομικά της αίτια, θέτοντας τις βάσεις της επιστροφής στη διαρκή ανάπτυξη».
Πιο καθαρά δε θα μπορούσαν να τα πουν. Για όποιον, βεβαίως, αντιλαμβάνεται στοιχειωδώς την πολιτική γλώσσα. Επειδή αντιμετωπίζουμε παγκόσμιο ανταγωνισμό κι αυτό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, στραφήκαμε αναγκαστικά ενάντια στο εργασιακό κεκτημένο, χτυπήσαμε άγρια τους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τα ασφαλιστικά συστήματα και έτσι θέσαμε τις βάσεις για ν’ αντέξουμε αυτόν τον ανταγωνισμό, λένε οι γερμανοί και γάλλοι υπουργοί. Πού είναι το καινούργιο στην πολιτική τους; Αυτό έρχεται αμέσως μετά, όταν γράφουν: «Για εμάς, τους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας της Γερμανίας και της Γαλλίας, η μεταρρυθμιστική προσπάθεια πρέπει να ενισχυθεί από μια νέα φιλοδοξία υπέρ της απασχόλησης και της ανάπτυξης, η οποία θα συνοδεύσει τις βαθιές αλλαγές που έφεραν τα δομικά μέτρα».
Αυτή η «νέα φιλοδοξία» δεν είναι παρά ένα πανευρωπαϊκής εμβέλειας πρόγραμμα επιδοτήσεων προς τις επιχειρήσεις για να προσλάβουν νέους.
Εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε εμπειρία από τέτοια προγράμματα, καθώς έχουν ξεκινήσει εδώ και λίγο καιρό στη χώρα μας. Είναι τα δουλεμπορικά προγράμματα με τους «ωφελούμενους», οι οποίοι θα κάνουν πέντε μήνες «πρακτική άσκηση» σε επιχειρήσεις, για να πάρουν 2.000 ευρώ αν είναι απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και 2.300 ευρώ αν είναι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Συν 400 ευρώ για 80 ώρες «εκπαίδευσης».
Μη φανταστείτε, όμως, ότι θα διατεθούν τίποτα τεράστια κονδύλια για ν’ ανακουφιστούν –έστω και σε συνθήκες δουλείας– οι άνεργοι νέοι στην ΕΕ. Το «ευρωπαϊκό New Deal» προβλέπει τη διάθεση 6 δισ. ευρώ μέχρι το 2020 για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων. Μιλάμε, δηλαδή για λιγότερα από 1 δισ. ευρώ το χρόνο σε όλη την ΕΕ. Παίρνοντας υπόψη (βάσει της ελληνικής εμπειρίας), ότι κάθε τέτοια θέση «εκπαίδευσης και πρακτικής άσκησης» κοστολογείται στα 3.650 ευρώ (παίρνει και ο «εκπαιδευτής» 1.100 ευρώ), μιλάμε για λιγότερους από 235.000 «εκπαιδευόμενους» νέους το χρόνο σε όλη την ΕΕ. Αν συγκρίνουμε αυτόν τον αριθμό με τους πάνω από 6 εκατομμύρια άνεργους νέους που καταγράφονται σήμερα από τις επίσημες στατιστικές (τον αριθμό τον παραδέχονται και οι τέσσερις υπουργοί στο άρθρο τους), θα καταλάβουμε ότι οι κυβερνήσεις Γερμανίας και Γαλλίας αντιγράφουν την προπαγάνδα που χρόνια τώρα ακούμε στην Ελλάδα (από τότε που καθιερώθηκε ο όρος «ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης» και καθιερώθηκε να δίνονται τα λεφτά των ανέργων ως επιδότηση στους καπιταλιστές).
Γίνεται, βέβαια, λόγος και για ελκυστικού επιτοκίου δάνεια προς τις επιχειρήσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ή και τη γερμανική ΚfW, όμως ξέρουμε πολύ καλά πως σε συνθήκες κρίσης οι τράπεζες δανείζουν με το σταγονόμετρο και μόνο όταν είναι σίγουρες για την επένδυσή τους. Στα λόγια λέγονται πολλά και διάφορα (πόσα δεν έχουμε ακούσει για τη ρευστότητα που θα εξασφάλιζαν στις ελληνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις οι ανακεφαλαιοποιούμενες ελληνικές τράπεζες;), στην πράξη, όμως, ισχύουν οι σιδερένιοι νόμοι της καπιταλιστικής αγοράς.
Τι μένει; Το πρότυπο της «πρακτικής άσκησης» άνεργων νέων επί πεντάμηνο, με αμοιβή 400 έως 460 ευρώ το μήνα, χωρίς ασφάλιση, χωρίς εργασιακές εγγυήσεις. Αυτοί οι νέοι θα μετατρέπονται εθελουσίως σε δούλους, με την ελπίδα ότι μπορεί να προσληφθούν μόνιμα. Αυτή η σύγχρονη δουλεία μετατρέπεται σε πανευρωπαϊκό πρότυπο και τα διάφορα προγράμματα «εκπαίδευσης και πρακτικής άσκησης» θα λειτουργούν σαν μοχλός πίεσης για τη μείωση των εργατικών μισθών και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.
ΥΓ1: Από την ελληνική κυβέρνηση δεν προσεκλήθη κανένας στη φιέστα του Παρισιού. Εντάξει, ο Βρούτσης δεν υπήρχε περίπτωση να κληθεί, γιατί μπορεί να μπερδεύονταν οι επίσημοι και να τον περνούσαν για γκαρσόνι. Ο Σαμαράς, όμως, πώς και δεν κατάφερε να είναι εκεί; Προφανώς επειδή προσκλήθηκαν όχι θεσμικοί εκπρόσωποι (πρωθυπουργοί και υπουργοί), αλλά «προσωπικότητες». Τέτοιες θεωρήθηκαν ο Ραχόι (αλλά και ο απόμαχος Φελίπε Γκονθάλεθ), ο Μόντι, ο Ντελόρ, ο Σουλτς και προφανώς όχι ο Σαμαράς.
ΥΓ2: Από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ δεν είδαμε καμιά αντίδραση. Ούτε καν ένα σχόλιο της λαλίστατης τομεάρχου Ρένας Δούρου. Η αμηχανία κατέστη προφανέστατη. Δεν είναι και λίγο να σου «κλέβουν» τα συνθήματα (και τις παπαριές) οι «ιδεολογικά αγγυλωμένοι» νεοφιλελεύθεροι. Αφήστε που η παρουσία των Ραχόι-Γκονθάλεθ (δηλαδή εκπροσώπων των δύο μεγάλων πολιτικών ρευμάτων εξουσίας της Ισπανίας) έκανε σκόνη και την κάλπικη θεωρία της «συμμαχίας του Νότου» (εκτός αν η «συμμαχία του Νότου» θα γίνει με Ελλάδα, Πορτογαλία και… Μάλτα).
ΥΓ3: Στις 22 Μάη, η ΓΣΕΕ εξέδωσε ανακοίνωση για να διαμαρτυρηθεί ότι διάφορα ιδιωτικά ΚΕΚ εξαπάτησαν τους «ωφελούμενους», λέγοντάς τους ότι μπορούν να τους εξασφαλίσουν θέση «πρακτικής άσκησης». Οχι, δεν την ενόχλησε το δουλεμπόριο τη ΓΣΕΕ. Την ενόχλησε που τα ιδιωτικά ΚΕΚ πήραν τη μπουκιά από το στόμα του δικού της ΚΕΚ. Γι’ αυτό και εξέδωσε «συνοπτικό Οδηγό Πληροφόρησης-Ενημέρωσης» των νέων που πάνε για το δουλεμπόριο.
