Ο καθηγητής Γ. Λαϊνός είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την Ολυμπιακή. Ως άνθρωπος των εργαζόμενων δεν μπορεί να κατηγορηθεί, διότι στις παλιότερες εισηγήσεις του τα έβαζε και με αυτούς και ζητούσε μείωση του «κόστους εργασίας». Αυτός, λοιπόν, ο «υπεράνω υποψίας» τεχνοκράτης με τις λίγες παρεμβάσεις που έχει κάνει το τελευταίο δεκαπενθήμερο έχει δώσει με τον καλύτερο τρόπο το στίγμα της καταλήστευσης του κρατικού αερομεταφορέα από το κράτος και της μεθοδευμένης διάλυσής του, ώστε να επωφεληθούν οι ανταγωνιστές του.
Δεν χρειάζεται να πάμε στα χρέη που άφησε ο Ωνάσης, που αφού ξεζούμισε την εταιρία τη φόρτωσε καταχρεωμένη στο κράτος. Το 1992, λέει ο καθηγητής Λαϊνός, το κράτος είχε αναγνωρίσει προς την Ολυμπιακή για τα προηγούμενα χρόνια χρέος 565 δισ. δραχμών. Το έλλειμμα της εταιρίας τότε ήταν 225 δισ. δρχ. Ουσιαστικά, εκείνη τη στιγμή η Ολυμπιακή ήταν μια κερδοφόρα εταιρία. Το χρέος αναγνωρίστηκε και από την ΕΕ, η οποία όμως ταυτόχρονα υποστήριξε ότι οποιοδήποτε ποσό δινόταν στο εξής από το κράτος στην Ολυμπιακή θα θεωρούνταν παράνομη επιδότηση! Απαγόρευσε, δηλαδή, στο κράτος να ξεπληρώσει προς την Ολυμπιακή τα βεβαιωμένα χρέη του! «Εάν αυτό δεν αποτελεί συμπαιγνία, τότε τί είναι συμπαιγνία΄», αναρωτήθηκε ρητορικά ο κ. Λαϊνός, που παρενέβη στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε την περασμένη Τρίτη ο Σύνδεσμος των τουριστικών πρακτόρων.
Από το 1992 μέχρι σήμερα έχουν περάσει 13 χρόνια. Πόσο να έφτασε το χρέος του κράτους προς την Ολυμπιακή; Γιατί το κράτος είναι μεγάλος πελάτης. Χρησιμοποιεί την Ολυμπιακή για τις μετακινήσεις του πρωθυπουργού, υπουργών και φιλοξενούμενων. Της χρωστάει λεφτά από εκπτώσεις στα εισιτήρια διάφορων ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Της χρωστάει λεφτά από τις μετακινήσεις οπαδών των κομμάτων. Πόσο είναι το συνολικό ποσό, στο οποίο πρέπει να προστεθούν και οι τόκοι από τα δάνεια που αναγκαζόταν να συνάπτει η Ολυμπιακή, επειδή το κράτος δεν της έδινε τα χρωστούμενα; Αγνωστο. Γίνεται λόγος, πάντως, για πάνω από 1 τρισ. δραχμές, ποσό πολύ πολύ μικρότερο απ’ αυτά που η ΕΕ θεωρεί ως παράνομες επιδοτήσεις. Δηλαδή, έχουν βαφτίσει επιδοτήσεις την πληρωμή τμήματος χρεών!
Θέλετε άλλα στοιχεία; Ιδού αυτά που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ το 1994 στην Κομισιόν για τα χρέη του κράτους προς την Ολυμπιακή (τα ποσά σε δραχμές): 107 δισ. για τη συμμετοχή του στο μετοχικό κεφάλαιο, μετά την αύξηση. 382 δισ. από υποκοστολογημένα κόμιστρα. 30 δισ. από χρέη της ΥΠΑ. 30 δισ. από τη διακίνηση του Τύπου. 11 δισ. από μετακινήσεις στελεχών της δημόσιας διοίκησης. 7 δισ. από μετακινήσεις της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας (μέσα κι ο Χριστόδουλος με τις κουστωδίες τους). 2 δισ. από μετακινήσεις ψηφοφόρων. Σύνολο 678 δισ. Μέσα σε μια διετία, από το 1992 μέχρι το 1994, το χρέος αυξήθηκε κατά 113 δισ. (από 565 σε 678 δισ. δρχ.).
Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπέγραψαν την αποικιοκρατικού τύπου σύμβαση με τους Γερμανούς της «Χόχτιφ» για το αεροδρόμιο των Σπάτων και δεσμεύτηκαν ότι δεν επιτρέπεται να λειτουργήσει άλλο αεροδρόμιο στην Αττική. Εριξαν, δηλαδή, την Ολυμπιακή στο στόμα του λύκου, στο πιο ακριβό αεροδρόμιο της Ευρώπης, ενώ θα μπορούσε να χρησιμοποιεί ένα άλλο κρατικό αεροδρόμιο, με πολύ χαμηλότερο κόστος. Εκεί που έφτασαν τα εισιτήρια, η Ολυμπιακή άρχισε να χάνει επιβατικό κοινό, που στράφηκε σε άλλα μέσα μεταφοράς.
Τί λέει, όμως, η φιλολογία των ημερών; Οτι για όλα φταίνε οι εργαζόμενοι που είχαν μεγάλους μισθούς και προνόμια. Ομως, ό,τι παίρνουν οι εργαζόμενοι είναι κατοχυρωμένο με Συλλογικές Συμβάσεις, δεν τους το χάρισε κανείς. Και από την εποχή που ο καθηγητής Λαϊνός λέει ότι η Ολυμπιακή ήταν κερδοφόρα, φυσικά αν το κράτος πλήρωνε τα χρέη του (1992), το προσωπικό της Ολυμπιακής μειώθηκε (εκτός από τις συνταξιοδοτήσεις, είχαμε και κύματα «εθελούσιας εξόδου»), ενώ οι αποδοχές τους κινήθηκαν στην τροχιά της γενικής λιτότητας.
Το παιχνίδι που παίζεται με την Ολυμπιακή είναι χοντρό. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση παραπαίει και τα στελέχη της κάνουν αντικρουόμενες δηλώσεις. Στη Θεσσαλονίκη ο Καραμανλής μίλησε για εκκαθάριση εν λειτουργία και ο Ρουσόπουλος το επανέλαβε στην Αθήνα. Μετά τις πρώτες καταγγελίες, ότι αυτή η λύση εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα και συγκεκριμένα αυτά της Αegean, ένας εκ των ιδιοκτητών της οποίας είναι και κολλητός του πρωθυπουργού, η κυβέρνηση αναδιπλώθηκε και άρχισε να μιλάει για ιδιωτικοποίηση. Δυο μέρες μετά, ο Αλογοσκούφης δήλωσε πως αν αποτύχει η ιδιωτικοποίηση είναι πιθανή η δημιουργία μιας νέας εταιρίας με τη συμμετοχή δημόσιων και ιδιωτικών φορέων (τραπεζών, μπορεί και ΔΕΚΟ). Και το γαϊτανάκι έκλεισε (προς το παρόν) με νέα δήλωση Αλογοσκούφη την περασμένη Τρίτη για «ένα νέο σχήμα που σε πρώτη φάση το Δημόσιο θα πάρει την πρωτοβουλία να δημιουργήσει». Οχι άμεση ιδιωτικοποίηση, δηλαδή, ούτε μικτό σχήμα, αλλά δημιουργία νέας εταιρίας από το Δημόσιο, που μετά θα δει πού θα βρει συνεταίρους.
Γιατί όλες αυτές οι παλινωδίες; Δεν ήξερε τί έλεγε ο Καραμανλής, όταν μιλούσε για εκκαθάριση εν λειτουργία; Γιατί να γίνεται ρόμπα ο Ρουσόπουλος, δηλώνοντας ότι αυτό ήταν «ένα από τα σενάρια», ενώ όλοι τον είχαν ακούσει να μιλάει για το σενάριο που έχει επιλεγεί; Δεν νομίζουμε ότι η κυβέρνηση ήταν απροετοίμαστη. Απλά, έκανε παιχνίδι υπέρ της Aegean, αλλά δεν της βγήκε, γιατί αντέδρασαν οι άλλοι ανταγωνιστές. Η εκκαθάριση εν λειτουργία συμφέρει αυτή τη στιγμή μόνο την Aegean, η οποία θα πάρει τα slots της Ολυμπιακής (δηλαδή τις χρονομερίδες που έχει στα εσωτερικά δρομολόγια) και θα μονοπωλήσει τις εσωτερικές αερογραμμές. Θα γίνει Ολυμπιακή στη θέση της Ολυμπιακής, χωρίς να χρειαστεί να κάνει καμιά επένδυση. Ποιοι αντέδρασαν σ’ αυτό; Πρώτα-πρώτα οι τουριστικοί πράκτορες και ξενοδόχοι, που δουλεύουν πολύ με την Ολυμπιακή και δεν θέλουν να πέσουν στα νύχια του Βασιλάκη και των συνεταίρων του. Γι’ αυτό και μέσω της ένωσής τους (HATTA) ανακοίνωσαν ότι ξεκινούν «σταυροφορία» για τη διάσωση της Ολυμπιακής και επανέφεραν παλιότερη πρότασή τους για συμμετοχή τους στο μετοχικό κεφάλαιο της Ολυμπιακής. Υστερα, αντέδρασε ο Αλεξάκης της Oly-mpic Investors, που κατέφθασε εσπευσμένα από τις ΗΠΑ στην Αθήνα και δήλωσε ότι το επενδυτικό σχήμα που εκπροσωπεί εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για την Ολυμπιακή και την παίρνει ακόμα και τώρα (μόνο τις Ολυμπιακές Αερογραμμές και όχι την εταιρία που διαχειρίζεται τις υπηρεσίες εδάφους και είναι φορτωμένη με τα χρέη του παρελθόντος).
Ο Καραμανλής κατάλαβε ότι το παιχνίδι είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο το θεώρησε αρχικά και ανέκρουσε πρύμναν. Φοβήθηκε ότι μπορεί να έχει και νέα μπλεξίματα με την Κομισιόν, στην οποία φαίνεται να έχει καλές προσβάσεις ο όμιλος Βασιλάκη (Aegean). Γι’ αυτό και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από το ότι οι εταιρίες (δηλαδή το ελληνικό κράτος) θα κάνουν προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της απόφασης της Κομισιόν.
Και οι εργαζόμενοι πού «παίζουν» σ’ όλο αυτό το αλισβερίσι; Πουθενά. Οι εργαζόμενοι δέχονται καθημερινά το βρισίδι από τα λυσσασμένα σκυλιά τύπου Κακαουνάκη και οι εκπρόσωποί τους (ΟΣΠΑ) έχουν επιλέξει μια απολογητική στάση και μια επικοινωνιακή πολιτική που εστιάζει όχι στα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά στον… εθνικό χαρακτήρα του αερομεταφορέα. Η ανακοίνωση που βγήκε μετά τη σύσκεψη της ΓΣΕΕ, της ΟΣΠΑ και Εργατικών Κέντρων πόλεων που διαθέτουν αεροδρόμιο, την περασμένη Τρίτη, είναι μνημείο απ’ αυτή την άποψη. Περιγράφει όλα τα… εθνικά προσόντα της Ολυμπιακής (μέχρι και το ότι «εν καιρώ πολέμου αποτελεί μοίρα της πολεμικής αεροπορίας και εντάσσεται υποχρεωτικά το υλικό και προσωπικό δυναμικό στην αμυντική θωράκιση της χώρας, στο σχεδιασμό της Πολιτείας για την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος» (με τέτοιες μαλακίες νομίσουν ότι θα «δέσουν» τον κόσμο), αλλά για τους εργαζόμενους δεν λέει κουβέντα. Τους αφήνει έτσι έκθετους στη λασπολογία και το υβρεολόγιο από τα λυσσασμένα σκυλιά της παραπληροφόρησης, που φτιάχνουν καθημερινά κλίμα από τα ΜΜΕ. Στην ίδια ανακοίνωση γίνεται λόγος για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της Ολυμπιακής, λίγη ώρα πριν, όμως, στη συνάντηση της ΓΣΕΕ με τον Αλογοσκούφη και την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας, ο Πολυζωγόπουλος έδειξε απόλυτα ικανοποιημένος από τη δήλωση Αλογοσκούφη, ότι επιλέγεται η ιδιωτικοποίηση (δημιουργία νέου φορέα με πρωτοβουλία του Δημοσίου) αντί της εκκαθάρισης εν λειτουργία. Δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για την εξασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων, όταν είναι γνωστό ότι στόχος της κυβέρνησης και όσων ορέγονται την Ολυμπιακή είναι να προσληφθούν όσοι προσληφθούν «από μηδενική βάση», δηλαδή χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το μισθολογικό και εργασιακό καθεστώς που έχει διαμορφωθεί ύστερα από τόσες δεκαετίες συλλογικών συμβάσεων.
Αν οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής δεν βάλουν στο κέντρο της προσοχής τους τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, αν αφήσουν τους γραφειοκράτες να «παίζουν» στο επιχειρηματικό επίπεδο και αυτοί παρακολουθούν, θα βρεθούν σύντομα μπροστά σε πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις.
