Να πραγματοποιηθούν μια κι έξω οι 10.500 διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών και όχι σε βάθος διετίας (5.250 το 2021 και 5.250 το 2022), σύμφωνα με όσα δρομολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ και υλοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ, ζητούν οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες. Πλην, όμως, το υπουργείο Παιδείας παραμένει αμετακίνητο, δηλώνοντας ότι μόνο οι 5.250 διορισμοί έχουν εγγραφεί στον τρέχοντα κρατικό προϋπολογισμό.
Η κυβέρνηση έχει πάρει τις αποφάσεις της. Οι μόνιμοι διορισμοί θα γίνονται, εάν και όταν γίνονται, ίσα-ίσα για να μην καταρρεύσει το δημόσιο σχολείο. Και θα είναι πραγματικά μια σταγόνα στον ωκεανό. Αναφερόμενη στους 5.250 μόνιμους διορισμούς που πρόκειται να γίνουν, η υπουργός Παιδείας σχολίασε με θράσος ότι «καλύπτουν σημαντικές ανάγκες του εκπαιδευτικού μας συστήματος».
Η υπουργός, δηλαδή, πανηγυρίζει που την ερχόμενη σχολική χρονιά, τα σχολεία θα ξεκινήσουν με δεκάδες χιλιάδες κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό!
Ενδεικτικό είναι ότι φέτος έχουν υποβάλει αιτήσεις συνταξιοδότησης περισσότεροι από 8.000 εκπαιδευτικοί (3.708 στην Πρωτοβάθμια και πάνω από 5.000 στη Δευτεροβάθμια). Σύμφωνα δε με τη ΔΟΕ (ανακοίνωση αιρετού ΚΥΣΠΕ Β. Παληγιάννη στις 22/3/2021), τα κενά στην ΠΕ ξεπερνούν τις 10.000 (περίπου 9.900 στη Γενική και 500 στην Ειδική Αγωγή).
Σημειώνουμε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αποχωρήσει πάνω από 40.000 εκπαιδευτικοί από τη δημόσια εκπαίδευση, ενώ διορισμοί δεν πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 13 χρόνια (εξαίρεση οι 4.500 διορισμοί στην Ειδική Αγωγή που έγιναν το 2020 γιατί η κατάσταση έφθασε στο μη παρέκει).
Την ίδια στιγμή, περίπου 50.000 αναπληρωτές (αριθμός ρεκόρ) υπηρέτησαν τη χρονιά που διανύουμε στην εκπαίδευση. Η απόγνωση και η ανάγκη για επιβίωση τους αναγκάζει να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους και να μετακινούνται απ’ άκρου εις άκρον της χώρας, καλύπτοντας πάγιες ανάγκες.
Η μαζική πρόσληψη δεκάδων χιλιάδων αναπληρωτών (που δεν εργάζονται τους καλοκαιρινούς μήνες, άρα και δεν μισθοδοτούνται, παρά μόνο μπαίνουν στο ταμείο ανεργίας) είναι συνειδητή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης καθώς αποτελεί φθηνή και συμφέρουσα «λύση» για το σύστημα.
Εχει δε, τη στήριξη του ιμπεριαλιστικού οργανισμού ΟΟΣΑ και του ντόπιου κεφαλαίου (ΣΕΒ).
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ (έκθεση του 2018 με τίτλο «Εκπαίδευση για ένα λαμπρό μέλλον στην Ελλάδα»), απορρίπτεται ασυζητητί το αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος για μόνιμο διορισμό όλων των αναπληρωτών, επειδή «αυτό όχι μόνο θα είναι δαπανηρό, αλλά θα επαναφέρει τις ακαμψίες στο ελληνικό σύστημα»! Παράλληλα, προτρέπονται οι ελληνικές αστικές κυβερνήσεις να χρησιμοποιήσουν την κρίση για μακροπρόθεσμες λύσεις, οι οποίες υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν:
«Οι ελληνικές αρχές θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν την κρίση για την εφαρμογή μακροπρόθεσμων λύσεων, οι οποίες υπό διαφορετικές συνθήκες ενδέχεται να μην είναι διαθέσιμες». Μία από αυτές τις «μακροπρόθεσμες λύσεις», κατά τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό, θα μπορούσε να είναι και η πρόσληψη προσωπικού με «δόκιμη περίοδο» πενταετούς διάρκειας «πριν από την απόκτηση πλήρους καθεστώτος δημόσιου υπαλλήλου με οργανική θέση». Ετσι, αυτοί που θα κριθούν «ανεπαρκείς», με την εφαρμογή της αξιολόγησης, θα μπορούν εύκολα να απολυθούν.
Σύμφωνα επίσης με τον ΣΕΒ (Ειδική Εκθεση με τίτλο «Η έξοδος από την κρίση ξεκινάει από τα θρανία») δεν υπάρχει καμιά ανάγκη μόνιμων διορισμών εκπαιδευτικών. Κατά τους βιομήχανους μία από τις «παθογένειες» του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι «η κακή διαχείριση των ανθρώπινων πόρων, τη στιγμή που υπάρχει υπερεπάρκειά τους».
Ολες αυτές τις προτροπές του κεφαλαίου, οι μνημονιακές κυβερνήσεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης, τις εφαρμόζουν με προσήλωση. Τις αυξημένες ανάγκες των δημόσιων σχολείων σε εκπαιδευτικό προσωπικό προσπαθούν να τις διαχειριστούν όχι μόνο με ανύπαρκτους ή και ελαχιστότατους μόνιμους διορισμούς, αλλά και με αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, αύξηση διδακτικού ωραρίου, κατάργηση-συγχώνευση σχολείων και τμημάτων, αφαίρεση διδακτικών αντικειμένων, αύξηση αριθμού των μαθητών στα τμήματα (μάλιστα εν μέσω πανδημίας), λουκέτο σε τμήματα τομέων και ειδικοτήτων στα ΕΠΑ.Λ, διπλές και τριπλές αναθέσεις μαθημάτων κ.λπ.
Στην ποικιλία των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο σχολείο προστίθενται οι ωρομίσθιοι και τελευταία, μέσα στην πανδημία, και οι τριμηνίτες αναπληρωτές.
Το εργασιακό τοπίο πλέον και στη δημόσια εκπαίδευση προσαρμόζεται σταθερά και με ταχύτατους ρυθμούς σε όσα αντεργατικά συμβαίνουν ήδη στον πολύπαθο ιδιωτικό τομέα.
Γιούλα Γκεσούλη
