Απεργία πείνας ξεκίνησαν 15 μετανάστες βορειοαφρικανικής καταγωγής που ζουν στα Χανιά. Μέλη όλοι τους του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, μιας μεταναστευτικής οργάνωσης με έντονη δράση και ιδιαίτερη μαζικότητα (πρόσφατα είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή μαζί τους και να το διαπιστώσουμε από πρώτο χέρι) διεκδικούν αυτό που χιλιάδες μετανάστες σε όλη τη χώρα προσπαθούν να πετύχουν με ατέρμονες και ατελέσφορες νομικές διαδικασίες: το δικαίωμά τους σε αξιοπρεπή ζωή και εργασία.
Γράφουν στην ανοιχτή επιστολή που απευθύνουν «προς κάθε οργάνωση, τα κόμματα και τους βουλευτές, τους Δήμους και τις Νομαρχίες, Εργατικά Κέντρα και κάθε συνδικάτο εργαζομένων και επιστημονικό σύλλογο, προς κάθε πολιτική και πολιτιστική συλλογικότητα στα Χανιά, σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, προς κάθε πολίτη ξεχωριστά»:
«Είμαστε μετανάστες, μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης που ζούμε στην Ελλάδα. Ηρθαμε παράνομα όπως η πλειοψηφία των μεταναστών, μιας και το πολιτικό και θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει δε δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους που αναζητάμε μια καλύτερη μοίρα για μας και τις οικογένειές μας, να νομιμοποιηθούμε στην Ελλάδα, τη χώρα που ζούμε, δουλεύουμε, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία είχαμε καταθέσει το φάκελό μας για την άδεια παραμονής αφού εκπληρώναμε τις προϋποθέσεις, αλλά η απάντηση ήταν απορριπτική, γιατί το διαβατήριό μας είχε εκδοθεί μετά το 2004, ενώ η αίτηση για χορήγηση διαβατηρίου στην πρεσβεία μας στην Ελλάδα είχε γίνει πολύ πριν το 2004. Ακολουθήσαμε τη νόμιμη διαδικασία με προσφυγή κατά της απόφασης στα ελληνικά δικαστήρια, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Πληρώσαμε χιλιάδες ευρώ ο καθένας για όλη αυτή την διαδικασία. Πολλές από τις προσφυγές δεν έχουν ακόμη δικαστεί και η ζωή μας παραμένει “λαθραία”. Για τις αστυνομικές αρχές δεν ισχύει κανένα από τα έγγραφά μας και ανά πάσα στιγή μπορούμε να βρεθούμε στα κρατητήρια και προς απέλαση, όπως έχει ήδη συμβεί.
Με βάση το σύνολο της μεταναστευτικής πολιτικής και νομοθεσίας που ισχύει, η οποία μας βάζει στο περιθώριο, αγνοώντας την ύπαρξη και τα προβλήματά μας, αποφασίσαμε να κινηθούμε δυναμικά, και να μάθουν όλοι τα δίκαια αιτήματά μας.
Διεκδικούμε το δικαίωμα στη ζωή και στη δουλειά με αξιοπρεπείς συνθήκες».
Ξεσκίζοντας τη μάσκα της υποκρισίας που επικρατεί, οι απεργοί πείνας μετανάστες κραυγάζουν:
«Για να διαμορφωθεί μια μεταναστευτική πολιτική που θα εγγυάται την πραγματική νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και την ουσιαστική ένταξή μας στην ελληνική κοινωνία, είναι απαραίτητο
– Να αποδεσμευτούμε από το σημερινό καθεστώς ομηρίας, που είτε μας αποκλείει από τη διαδικασία νομιμοποίησης, είτε μας απειλεί με από-νομιμοποίηση με βάση τις επιταγές της «Ευρώπης-Φρούριο».
– Να αποσυνδεθεί η ανανέωση της άδειας παραμονής από την ύπαρξη ορισμένου αριθμού ενσήμων γνωρίζοντας το καθεστώς μαύρης εργασίας που επικρατεί (μας αναγκάζει στην αγορά ανύπαρκτων ενσήμων).
– Να αποσυνδεθεί το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης από την απόδειξη ορισμένου εισοδήματος (μας οδηγεί σε εικονικές δηλώσεις εισοδημάτων από αγροτικές εργασίες).
– Να μειωθεί η αξία του παράβολου ώστε να ανταποκρίνεται στο πραγματικό κόστος της έκδοσης της άδειας.
– Να αυξηθεί το προσωπικό στους Δήμους και τις περιφέρειες που ασχολούνται με την χορήγηση ή ανανέωση της άδειας παραμονής. Επίσης να υπάρχουν μεταφρασμένες οι απαραίτητες πληροφορίες για όσους δε γνωρίζουν τη γλώσσα. (το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης έχει από καιρό δηλώσει στις παραπάνω υπηρεσίες τη διαθεσιμότητά του να βοηθήσει σε αυτό).
– Να θεσμοθετηθεί η απαγόρευση απέλασης και κράτησης κάθε ανηλίκου.
– Να εγγράφονται στα δημοτολόγια και να παίρνουν πιστοποιητικό γέννησης τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρωπαική Ενωση και να αποκτούν την ιθαγένεια με τη γέννησή τους.
– Να γίνουν σεβαστές οι διεθνείς συμβάσεις υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Και καταλήγουν:
«Απαιτούμε να χορηγηθεί άμεσα άδεια παραμονής σε όλους όσους τη δικαιούνται με βάση τη νομοθεσία (εκατοντάδες μόνο στα Χανιά). Είτε δια της ανάγνωσης του νόμου με την κοινή λογική, είτε με ρύθμιση επέκτασης των κριτηρίων απόδειξης εισόδου στη χώρα.
Ξεκινάμε απεργία πείνας (11-11-2008) με την ελπίδα να ακουστεί η φωνή μας και η πολιτεία να διορθώσει την αδικία που γίνεται σε βάρος μας. Είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε την υγεία και τη ζωή μας, για να καταλάβει η κοινωνία πως εμείς οι μετανάστες έχουμε προβλήματα που αφορούν στην ίδια μας την επιβίωση».
