«Παράλληλα προβλέπεται ρητώς ότι διασφαλίζονται τα θεμελιωμένα έως 31/12/2012 και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί ή κατοχυρώνονται -με ή χωρίς αναγνώριση πλασματικών χρόνων- προκειμένου για συνταξιοδότηση με προϋποθέσεις που ισχύουν έως 31/12/2012. Διευκρινίζεται ότι θεμελιωμένο δικαίωμα υφίσταται, όταν ο ασφαλισμένος συμπληρώνει τον ελάχιστο χρόνο ασφάλισης και το όριο ηλικίας (όπου αυτό προβλέπεται) που απαιτούνται για τη συνταξιοδότησή του. Το θεμελιωμένο συνταξιοδοτικό δικαίωμα μπορεί να ασκηθεί οποτεδήποτε και ο ασφαλισμένος έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει εργαζόμενος».
Το απόσπασμα (διατηρήσαμε τις υπογραμμίσεις και τις εμφάσεις του πρωτότυπου) είναι από εγκύκλιο που εξέδωσε στις 12.11.2012 το υπουργείο Εργασίας, δίνοντας οδηγίες για την εφαρμογή των διατάξεων του Νόμου 4093/2012, που αφορούσαν αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για τους ασφαλισμένους των πρώην ειδικών ταμείων. Οι συντάκτες ενός από τους πιο σκληρούς μνημονιακούς νόμους, αισθάνθηκαν την ανάγκη να διευκρινίσουν στην εγκύκλιο ότι δε θίγονται θεμελιωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα, τα οποία ο ασφαλισμένος μπορεί να ασκήσει όποτε θέλει. Δεν έκαναν τίποτα το πρωτότυπο. Ηταν πάγια ασφαλιστική αρχή ότι τα θεμελιωμένα δικαιώματα δε θίγονται. Ηταν ένα είδος συμβολαίου ανάμεσα στους ασφαλισμένους και το κράτος που ρυθμίζει την ασφαλιστική πολιτική: άπαξ και θεμελίωσες δικαίωμα, βγαίνεις στη σύνταξη όποτε θέλεις. Αρα, μπορείς να καθήσεις όσο ακόμα θέλεις στη δουλειά, χωρίς ν’ ανησυχείς ότι ένας μεταγενέστερος νόμος μπορεί να σου αφαιρέσει το δικαίωμα που θεμελίωσες.
Εφτασε η ώρα και αυτό το συμβόλαιο να παραβιαστεί με τον πιο ωμό τρόπο. Το έκανε η κυβέρνηση της «για πρώτη φορά Αριστεράς». Και το έκανε με καθαρά πραξικοπηματικό τρόπο. Στο νυχτερινό «μπουκέτο» των τροπολογιών που βαφτίστηκαν «νομοτεχνικές βελτιώσεις», ο Τσακαλώτος πέρασε μια «χοντρή» αντιασφαλιστική διάταξη που χρειάστηκαν μέρες για να την πάρουμε χαμπάρι, καθώς δεν έγινε καμιά συζήτηση επ’ αυτής. Δηλαδή, εισήγαγαν μια αντιασφαλιστική διάταξη με καθαρά πραξικοπηματικό τρόπο. Πραξικοπηματικό και στην ουσία και στον τύπο. Δεν είναι κάτι που το ξέχασαν και το πρόσθεσαν την τελευταία στιγμή. Κράτησαν σκόπιμα κρυφή τη συγκεκριμένη διάταξη και την προώθησαν μέσα στη μαύρη νύχτα, για να περάσει απαρατήρητη.
Με την καμουφλαρισμένη τροπολογία του Τσακαλώτου τροποποιήθηκε η πρώτη παράγραφος του άρθρου 4 του αντιασφαλιστικού νόμου 3863/2010, η οποία προέβλεπε πως στο νέο τρόπο υπολογισμού της σύνταξης υπάγονται «όσοι έχουν υπαχθεί για πρώτη φορά στην ασφάλιση οποιουδήποτε φορέα κύριας ασφάλισης ή το Δημόσιο έως και 31.12.2010 και θεμελιώνουν δικαίωμα σε σύνταξη γήρατος ή αναπηρίας μετά την 1.1.2015». Με τη νυχτερινή τροπολογία Τσακαλώτου η συγκεκριμένη περίοδος τροποποιήθηκε ως εξής: «Οσοι έχουν υπαχθεί για πρώτη φορά στην ασφάλιση οποιουδήποτε φορέα κύριας ασφάλισης ή το Δημόσιο έως και 31.12.2010 και υποβάλουν αίτηση συνταξιοδότησης για σύνταξη γήρατος ή αναπηρίας μετά την 1.1.2015».
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στην ασφαλιστική νομοθεσία για να καταλάβει τη διαφορά. Με την ισχύουσα ρύθμιση, όσοι είχαν θεμελιώσει δικαίωμα σύνταξης μέχρι την 1.1.2015 δεν υπάγονταν στις ρυθμίσεις του νόμου Λοβέρδου για τον τρόπο υπολογισμού της σύνταξης. Αυτοί μπορούσαν να παραμείνουν στην εργασία τους και να βγουν στη σύνταξη όποτε επιθυμούν (αφού είχαν ήδη θεμελιώσει δικαίωμα), με τους παλιούς όρους. Ερχεται, λοιπόν, τώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τους λέει ότι ήταν βλάκες που πίστεψαν και τη ρύθμιση του προηγούμενου νόμου και την πάγια ασφαλιστική πρακτική να μη θίγονται θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Πλέον, δεν ισχύει το πότε θεμελίωσαν δικαίωμα σύνταξης, αλλά το πότε υποβάλλουν αίτηση για σύνταξη. Ετσι, χιλιάδες ασφαλισμένοι, που μπορούσαν να έχουν βγει στη σύνταξη οποτεδήποτε τα προηγούμενα χρόνια (μέχρι και 31.12.2014), αλλά παρέμειναν στη δουλειά με τη βεβαιότητα ότι το θεμελιωμένο δικαίωμά τους δε θα θιγεί, ξαφνικά, χωρίς καμιά προειδοποίηση, με τρόπο καθαρά γκανγκστερικό, υπάγονται στη ρύθμιση του νόμου Λοβέρδου, με αποτέλεσμα η σύνταξή τους να υποστεί μείωση. Κατά τα άλλα, οι κυβερνητικοί αλήτες, με πρώτους τους Τσίπρα-Τσακαλώτο, ισχυρίζονται ότι δεν έθιξαν τις συντάξεις με τη συμφωνία που έκλεισαν.
Πρόκειται για πραξικόπημα που όμοιό του δεν έχει ξαναγίνει. Αντιασφαλιστικές ανατροπές έχουν γίνει πολλές, όμως πάντοτε υπήρχε σεβασμός στα θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, πράγμα που ήταν απαραίτητο για να υπάρχει εμπιστοσύνη στο ίδιο το ασφαλιστικό σύστημα και να ενθαρρύνονται εργαζόμενοι να παραμένουν στη δουλειά και μετά τη θεμελίωση δικαιώματος σύνταξης. Ολες οι μνημονιακές κυβερνήσεις σεβάστηκαν αυτό τον κανόνα, η τελευταία στη σειρά όμως, η «για πρώτη φορά Αριστερά», τον έσπασε μπαμπέσικα. Ερχεται και λέει σ’ αυτούς τους εργαζόμενους ότι ήταν μαλάκες που δε βγήκαν στη σύνταξη μέχρι 31.12.2014, επειδή έδωσαν βάση στην εξασφάλιση του θεμελιωμένου δικαιώματός τους και πίστεψαν ότι μπορούν να το ασκήσουν όποτε θέλουν, χωρίς δυσμενείς συνέπειες.
Πέρα από τα πλήγματα που δέχονται όσοι είχαν θεμελιώσει δικαίωμα σύνταξης, η συγκεκριμένη ρύθμιση αποτελεί σαφές προανάκρουσμα για αυτά που θα γίνουν τον Οκτώβρη, με τη γενική αντιασφαλιστική ανατροπή. Τα ποσοστά αναπλήρωσης όλων των κατηγοριών των ασφαλισμένων, για όλες τις περιόδους ασφάλισης, πριν και μετά το 2010, θα μπουν στην κλίνη του Προκρούστη και θα υποστούν σημαντικές μειώσεις, ώστε να οδηγηθούμε σε σημαντικά μικρότερες συντάξεις. Εννοείται πως το κύριο βάρος θα πέσει στα ποσοστά αναπλήρωσης της περιόδου μέχρι 31.12.2010.
Ηταν τόση η βιασύνη τους να πραγματοποιήσουν αυτό το αντιασφαλιστικό πραξικόπημα που το έκαναν τόσο αρπακολλατζίδικα ώστε άφησαν «ουρές» που πρέπει να κόψουν με άλλη νομοθετική ρύθμιση. Αλλαξαν μεν την πρώτη παράγραφο του άρθρου 4 του Ν. 3863/2010, όμως άφησαν άθιχτη τη δεύτερη παράγραφο του ίδιου άρθρου, που προβλέπει: «Ειδικά για όσους θεμελιώνουν δικαίωμα σε σύνταξη γήρατος ή αναπηρίας από φορείς κύριας ασφάλισης ή το Δημόσιο μέχρι 31.12.2014, το ετήσιο ποσοστό υπολογισμού της σύνταξης που αντιστοιχεί σε κάθε έτος ασφάλισης από 1.1.2013 και εφεξής δεν μπορεί να υπερβαίνει το 2% των συντάξιμων αποδοχών ή των ασφαλιστικών κατηγοριών». Δηλαδή, με την πρώτη παράγραφο καταργείται η εξαίρεση όσων θεμελίωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2014, ενώ με τη δεύτερη παράγραφο η εξαίρεση επανέρχεται σε ό,τι αφορά τα ποσοστά αναπλήρωσης των ετών μετά την 1.1.2013!
Το σημαντικότερο είναι ότι άφησαν άθιχτη την παράγραφο 3 του άρθρου 4 του αντιασφαλιστικού Ν. 3865/2010, που αναφέρεται στο συνταξιοδοτικό σύστημα του Δημοσίου. Σύμφωνα μ’ αυτή τη διάταξη, όσοι θεμελίωσαν δικαίωμα σύνταξης μέχρι 31.12.2014 εξαιρούνται από το νέο τρόπο υπολογισμού της σύνταξης. Τι είχαμε μέχρι τώρα για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο; Είχαμε δυο νόμους, που ψηφίστηκαν με διαφορά ημερών, να επαναλαμβάνουν την ίδια ρύθμιση. Ηταν, όμως, η ίδια ρύθμιση, αυτή που κατοχύρωνε τα θεμελιωμένα μέχρι 31.12.2014 συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Τι έχουμε τώρα; Εχουμε δύο νόμους που λένε διαφορετικά πράγματα για τους ίδιους ασφαλισμένους. Ο μεν Ν. 3863 τροποποιήθηκε και δεν αναγνωρίζει στους εργαζόμενους του Δημοσίου θεμελιωμένο συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2014, ο δε Ν. 3865 δεν τροποποιήθηκε και αναγνωρίζει στους ίδιους εργαζόμενους θεμελιωμένο συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2014. Γι’ αυτό σας λέμε ότι σίγουρα θα κάνουν νέα παρέμβαση, για να μην προλάβουν να αιτηθούν τη συνταξιοδότησή τους πολλοί εργαζόμενοι που έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2014.
Αυτή η τσαπατσουλιά στη διαχείριση του ίδιου του αντιασφαλιστικού πραξικοπήματος αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη του ότι έχουμε να κάνουμε με αδίστακτους λωποδύτες, ικανούς για το χειρότερο. Τσιράκια της τρόικας, σπεύδουν να ικανοποιήσουν κάθε απαίτησή της, έστω και χωρίς στοιχειώδη νομοτεχνική επεξεργασία. Σημασία γι’ αυτούς έχει να δείξουν καλή διαγωγή στα μεγάλα αφεντικά. Τα υπόλοιπα μπορούν να τα ρυθμίσουν με διαδοχικές νομοθετικές παρεμβάσεις, έστω κι αν τις ψηφίζουν μεταμεσονύχτιες ώρες.
