Αποφασιστικότητα για την προώθηση ενός πακέτου αντεργατικών μέτρων επέδειξε ο υπουργός Οικονομίας Ι. Παπαθανασίου, μιλώντας σε ημερίδα του ΙΟΒΕ, οργάνου του ΣΕΒ. «Η κυβέρνηση –είπε– είναι αποφασισμένη να παραμείνει συνεπής στους στόχους και τις δεσμεύσεις της, χωρίς παζάρια και εκπτώσεις. Είναι αποφασισμένη να εντείνει τις προσπάθειές της και να προχωρήσει με ευθύνη και σοβαρότητα, σε όλες τις αναγκαίες προσαρμογές». Στη συνέχεια, περιέγραψε μια σειρά απ’ αυτά τα μέτρα, δείχνοντας με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο πως όταν η κυβέρνηση μιλά για μείωση των δαπανών αναφέρεται αποκλειστικά στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα.
Ποια είναι αυτά τα μέτρα;
1. Ο διαχωρισμός του ΙΚΑ σε δυο Ταμεία ουσιαστικά, ένα για την υγεία και ένα για τη σύνταξη. Αυτό σημαίνει ότι οι παροχές υγείας θα χτυπηθούν άμεσα και οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν να βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη απ’ όσο το βάζουν σήμερα.
Ας σημειωθεί ότι ενώ ο Παπαθανασίου μίλησε για αλλαγές που θα είναι έτοιμες από το Σεπτέμβρη, ο Καραμανλής επισκέφτηκε την Πέμπτη το υ-πουργείο Εργασίας και φεύγοντας ανακοίνωσε ότι «το σχετικό νομοσχέδιο είναι έτοιμο για ψήφιση στα θερινά τμήματα της Βουλής». Επιδιώκουν, δηλαδή θερινό αιφνιδιασμό για να ελαχιστοποιήσουν τις αντιδράσεις.
2. Η ολοκλήρωση της ανατροπής στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.
Ο Καραμανλής την Πέμπτη αναφέρθηκε επίσης στο θέμα των ΒΑΕ: «Ζήτησα από την ηγεσία του Υπουργείου το θέμα των βαρέων και ανθυγιεινών να προχωρήσει το ταχύτερο δυνατόν, να ολοκληρωθεί πολύ σύντομα ο νέος, σύγχρονος κατάλογος των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων».
3. Νέο χτύπημα στις αναπηρικές συντάξεις με το πρόσχημα της κατατρατήγησης της ισχύουσας νομοθεσίας. Σε «πληγή των πλασματικών, μη πραγματικών αναπηρικών συντάξεων» αναφέρθηκε ο Καραμανλής.
4. Νέα αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, που προωθείται με τον γνωστό παραπλανητικό τίτλο «κίνητρα για την παραμονή των εργαζομένων στην εργασία».
5. Προώθηση της ανασφάλιστης και κακοπληρωμένης εργασίας των νέων (και όχι μόνο) εργαζόμενων, με το πρόσχημα της καταπολέμησης της ανεργίας. Η ακριβής διατύπωση του Παπαθανασίου είναι η εξής: «Σχεδιάζουμε μια σειρά από διαρθρωτικές παρεμβάσεις. Ειδικότερα στόχος μας είναι να δι-ευκολυνθεί η είσοδος των νέων στην αγορά εργασίας, μέσω της παροχής κινήτρων και της κάλυψης των ασφαλιστικών εισφορών από το κράτος. Ενώ εξετάζονται και πρόσθετες παρεμβάσεις, σε περιοχές που πλήττονται εντονότερα από την ανεργία».
6. Νέο μισθολόγιο για τους νεοπροσλαμβανόμενους δημόσιους υπάλληλους, «ώστε σε βάθος χρόνου να υπάρξει εξορθολογισμός των αντίστοιχων δαπανών».
7. Γενική «παρέμβαση στο χώρο των δαπανών της υγείας, που αποτελούν βασική πηγή παραγωγής των δημοσίων ελλειμμάτω».
Η προώθηση αυτών των μέτρων δείχνει ότι ο Καραμανλής δεν πάει για εκλογές, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι πως έχει αποφασίσει να πέσει με το φωτοστέφανο του πολιτικού που προώθησε αποφασιστικά τα συμφέροντα της αστικής τάξης στις συνθήκες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Ολα τα μέτρα που ανήγγειλε ο Παπαθανασίου δεν είναι προσωρινά αλλά μόνιμα και αποφασιστικής σημασίας, αφού χτυπούν τον πυρήνα της κοινωνικής ασφάλισης. Σε μια περίοδο που η εργατική τάξη στενάζει από την ανεργία, η κυβέρνηση προωθεί την αύξηση των ορίων ηλικίας, επιτείνοντας το πρόβλημα της ανεργίας. Προωθεί τη μετατροπή των νέων εργαζόμενων σε δούλους, ώστε μέσω αυτών να προωθηθεί μια γενική ανατροπή στις εργασιακές σχέσεις. Προσπαθεί να φορτώσει στις πλάτες της εργατικής οικογένειας ακόμη περισσότερες δαπάνες υγείας. Είναι σίγουρο ότι οι κομισάριοι των Βρυξελλών θα τρίβουν τα χέρια τους μ’ αυτές τις εξαγγελίες. Την ίδια ικανοποίηση αισθάνονται και οι καπιταλιστές, που θέλουν να απομυζήσουν και την τελευταία ρανίδα κρατικού χρήματος.
Τι είναι αυτό που αποθρασύνει σε τέτοιο βαθμό την κυβέρνηση; Η αδυναμία του εργατικού κινήματος να ορθώσει την παραμικρή αντίσταση. Με μια ξεφτιλισμένη, πουλημένη στο κεφάλαιο συνδικαλιστική γραφειοκρατία υπολογίζουν ότι μπορούν να περάσουν τα πάντα. Τα περιθώρια στενεύουν για τους εργαζόμενους. ‘Η αρχίζει η ανάπτυξη αντιστάσεων έξω από το πλαίσιο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ή αλλιώς το παιχνίδι θα χαθεί και θα τρέχουμε στο μέλλον να πάρουμε πίσω αυτά που σκοπεύουν να μας αφαιρέσουν τώρα. Μέσα σε λίγους μήνες μπορεί να χάσουμε δικαιώματα που χρειάστηκαν δεκαετίες για να κατακτηθούν.
