Την ίδια μέρα που πήρε μέρος στον «κοινωνικό διάλογο» του υπουργείου Εργασίας, η ΓΣΕΕ έδωσε στη δημοσιότητα πανομοιότυπες επιστολές που έστειλε στον Σαμαρά και τους Βενιζέλο και Κουβέλη, ζητώντας να συναντηθεί μαζί τους. Η κατακλείδα της προς Σαμαρά επιστολής (ίδια ακριβώς είναι και η επιστολή προς τους άλλους, μόνο η προσφώνηση αλλάζει), η οποία κάνει λόγο για «επείγουσα αναγκαιότητα διεξαγωγής εθνικού κοινωνικού διαλόγου είναι χαρακτηριστική:
«Κύριε Πρωθυπουργέ, έχοντας πλήρη επίγνωση της ιδιαίτερα κρίσιμης για τη χώρα συγκυρίας, αλλά και την προσδοκία ότι όχι μόνο δεν θα συνεχισθούν, αλλά και θα αποκατασταθούν έμπρακτα τα ολέθρια λάθη και επιλογές πολιτικών, που οδήγησαν και συνεχίζουν –δυστυχώς αποδεδειγμένα– να οδηγούν την οικονομία και την κοινωνία σε κατάρρευση, σας ζητούμε να ορίσετε άμεσα και πριν τη λήψη οποιασδήποτε νομοθετικής πρωτοβουλίας συνάντηση με τη ΓΣΕΕ, ώστε να θέσουμε υπόψη σας τις θέσεις μας και τα στοιχεία που τις τεκμηριώνουν»!
Τι να πεις και τι να σχολιάσεις; Την «προσδοκία» ότι θ’ αλλάξει η ακολουθούμενη πολιτική; Το αίτημα για συνάντηση, προκειμένου να πουν στους ηγέτες της συγκυβέρνησης τις απόψεις της ΓΣΕΕ, λες κι αυτοί δεν τις γνωρίζουν; Εάν ήμασταν στη θέση του Σαμαρά, θα τους δεχόμασταν το άλλο κιόλας πρωί. Αλλωστε, και ο Παπανδρέου και ο Παπαδήμος τους δέχονταν όταν το ζητούσαν. Νταλαβέρι να γίνεται και να ‘χουν να σχολιάζουν τα παπαγαλάκια: η ΓΣΕΕ ζήτησε αυτό, η κυβέρνηση έδειξε κατανόηση, αλλά δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα, γιατί πρέπει να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ και μπλα, μπλα, μπλα.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, βέβαια, θα προκηρύξει και άλλη 24ωρη απεργία, όπως έχει ήδη αποφασίσει. Στο μεταξύ, όμως, φροντίζει να βοηθά το σύστημα όσο μπορεί και να ενισχύει το θεσμικό της ρόλο.
