Η πανδημία απειλεί με λιμό τους παρίες του πλανήτη

Τα μάτια της ειδησεογραφίας είναι στραμμένα στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλιστικού Βορρά που καταβάλλουν βαρύ φόρο αίματος, λόγω της τυχοδιωκτικής ολιγωρίας των κυβερνήσεων να λάβουν έκτακτα μέτρα αναχαίτισης της εξάπλωσης του SARS-CοV-2, όταν ο ιός ήταν ακόμη στο πρωταρχικό του στάδιο εξάπλωσης. Με τη συνενοχή των στελεχών του Π.Ο.Υ, τα περισσότερα αστικά κράτη ενήργησαν τυχοδιωκτικά, παίζοντας τις ζωές των πολιτών τους στα ζάρια, ποντάροντας στο ότι ο κοροναϊός θα περιοριζόταν στη Κίνα και σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, όπως συνέβη με τον SARS-CoV-1. Το αποτέλεσμα ήταν η νέα πανδημία να εξαπλώνεται πλέον σε όλο τον πλανήτη με ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
 
Αν στις αναπτυγμένες χώρες οι πρώτοι που απειλούνται είναι κυρίως οι άνθρωποι των ευπαθών ομάδων του πληθυσμού, που πεθαίνουν κατά χιλιάδες αβοήθητοι στις ΜΕΘ, στα σπίτια τους και στα γηροκομεία, στις εξαρτημένες χώρες, με ένα εκτεταμένο εξαθλιωμένο πληθυσμό, οι πρώτοι που απειλούνται είναι οι φτωχοί και εξαθλιωμένοι παρίες των παραγκουπόλεων και της υπαίθρου. Εκτός από τον ιό, είναι αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας που πλησιάζει με γοργό ρυθμό.
 
Η αναχαίτιση της εξάπλωσης ενός φονικού ιού, που βρίσκεται πλέον στην επιθετική φάση εξάπλωσής του και μπορεί να εξοντώσει πάρα πολλούς, απαιτεί σκληρά μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης (αναστολή της παραγωγής, απαγόρευση κυκλοφορίας), μέτρα που παραλύουν την οικονομία μιας χώρας. Αν στις χώρες του αναπτυγμένου Βορρά, τόσο στις ιμπεριαλιστικές όσο και σε χώρες μεσαίου επιπέδου καπιταλιστικής ανάπτυξης σαν την Ελλάδα, σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης και της φτωχολογιάς θα βρεθεί αντιμέτωπο με επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης, λόγω της οικονομικής κρίσης που θα επιφέρει μείωση των μισθών, των συντάξεων και των κοινωνικών δαπανών και αύξηση των απολύσεων, σε χώρες με εκτεταμένες παραγκουπόλεις, εκατομμύρια εξαθλιωμένων αντιμετωπίζουν ήδη την απειλή του λιμού από το τερματισμό των στοιχειωδών δραστηριοτήτων που τους εξασφάλιζαν ένα πιάτο φαΐ, από επαιτεία και κατανάλωση σκουπιδιών, μέχρι μεροκάματα σε παζάρια, κατασκευές, μαγαζιά, βιοτεχνίες, διάφορες υπηρεσίες.
 
Στις 24 Μάρτη, η κυβέρνηση της Ινδίας επέβαλε απαγόρευση κυκλοφορίας σε όλη τη χώρα, σε 1,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Με την ανακοίνωση της επιβολής των μέτρων, εκατομμύρια εργάτες (εσωτερικοί μετανάστες) και μισοπρολετάριοι που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα Δελχί και σε άλλες πόλεις για προσωρινά μεροκάματα, κατανοώντας ότι θα βρεθούν χωρίς δουλειά και χωρίς καμία δυνατότητα να προμηθευτούν τρόφιμα για να επιβιώσουν, άρχισαν να συρρέουν στα χωριά τους. Δεν υπήρχαν, όμως, συγκοινωνίες και τρένα [1]. Κάτω από τον καυτό ήλιο άρχισαν να κάνουν με τα πόδια διαδρομές 500 χιλιομέτρων για να φτάσουν στον προορισμό τους. Η πρωτόγνωρη αυτή έξοδος πληθυσμού από τις πόλεις προς την ύπαιθρο, πέραν όλων των άλλων, πολύ πιθανό να συνοδευτεί από τρομακτική εξάπλωση του κοροναϊού από τις πόλεις στην ύπαιθρο. Παρότι τα νούμερα που παρουσίαζε επίσημα η κυβέρνηση για τα κρούσματα του ιού στις 24 Μάρτη ήταν μόνο 536, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η κυβέρνηση προχώρησε σε σκληρά μέτρα γιατί φοβήθηκε ότι είχε ήδη χάσει τον έλεγχο της εξάπλωσης του ιού στις πόλεις.
 
Πέρα από τον επιούσιο, οι άνθρωποι που έφυγαν από τις πόλεις εξασφάλιζαν με την εργασία τους εισόδημα για τις οικογένειές τους στην ύπαιθρο. Χωρίς αυτό το εισόδημα τα μέλη των οικογενειών τους δεν μπορούν να εφοδιαστούν τα χρειώδη. Ο πληθυσμός των εργατών (εσωτερικών μεταναστών) ανέρχεται στα 470 εκατομμύρια σε όλη την Ινδία.
 
Μέχρι τη 1η Απρίλη, πάνω από 20 εργάτες είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή στη μακρά διαδρομή τους προς την ύπαιθρο [5]. Οι άνθρωποι αυτοί δέχτηκαν από τη πρώτη στιγμή τη βαναυσότητα της καταστολής του ινδικού κράτους που ήθελε να τους ξεφορτωθεί από τις πόλεις. Τα κρούσματα της αστυνομικής βίας που είδαν το φως της δημοσιότητας περιλαμβάνουν από καψώνια στους δρόμους μέχρι επίθεση σε εργαζόμενους τροφοδοσίας επειδή αρνήθηκαν να τους δώσουν μπαξίσι για να περάσουν αλώβητοι από τον χώρο της δικαιοδοσίας τους [2]. Την πρώτη δε μέρα της απαγόρευσης, όσοι φτωχοδιάβολοι τόλμησαν να αψηφίσουν τα μέτρα και ξεμυτίσουν σε κάποια υπαίθρια αγορά για να πουλήσουν την πραμάτεια τους δέχτηκαν ακαριαία τα χτυπήματα των ροπαλοφόρων αστυνομικών.
 
Πέρα από τις κακουχίες των εσωτερικών μεταναστών εργατών, η Ινδία υπολογίζεται ότι έχει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια άστεγους [3]. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν από την οικονομική δραστηριότητα των πόλεων. Η κυβέρνηση της Ινδίας είναι αμφίβολο αν θα καταβάλει κονδύλια από τον προϋπολογισμό για να μπορέσει να καλύψει τις ανάγκες τόσων ανθρώπων σε συσσίτια, παρά τις υποσχέσεις της για χρηματοδότηση όσων βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης.
 
Οι αγρότες στην Ινδία αποτελούν περίπου το 50% του ενεργού δυναμικού, παρότι η συνεισφορά της αγροτικής οικονομίας στο ΑΕΠ φτάνει στο 16% [4]. Η βασική αγροτική δραστηριότητα κορυφώνεται από τον Απρίλη μέχρι τον Ιούνη, όταν γίνεται η συγκομιδή των χειμερινών καλλιεργειών σταριού, ρυζιού και οσπρίων. Η κρίση θα φέρει μείωση στις εξαγωγές των αγροτικών εμπορευμάτων, μείωση των τιμών πώλησης στους μεσάζοντες του εμπορικού κεφαλαίου, που θα επωφεληθούν της κρίσης για να κερδοσκοπήσουν από την μεταπώληση των αγροτικών εμπορευμάτων στις πόλεις, συρρίκνωση του εισοδήματος των φτωχών αγροτών και περαιτέρω εξαθλίωση των φτωχών της υπαίθρου, που στενάζουν από την εκμετάλλευση του ιδρώτα τους στη ίδια τους τη γη.
 
Οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής ωθούν συνεχώς στον Καιάδα της ανεργίας και της ανέχειας χιλιάδες εργαζόμενους σε όλο τον πλανήτη. Στις εξαρτημένες χώρες του Νότου, χώρες που απελευθερώθηκαν από τα δεσμά της αποικιοκρατίας στον εικοστό αιώνα, π.χ. η Ινδία, το Πακιστάν, η Αίγυπτος, ή χώρες που βρέθηκαν από πολύ νωρίς υπό τη στενή επιτήρηση του μονοπωλιακού κεφαλαίου του αναπτυγμένου Βορρά, π.χ. Μεξικό, Βραζιλία, η διαδικασία της εξαθλίωσης και φτωχοποίησης του πληθυσμού επιταχύνεται από το 1950 με ραγδαίους ρυθμούς. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η μόνιμη καθυστέρηση της αγροτικής οικονομίας, που πάντα σέρνεται πίσω από την ανάπτυξη της βιομηχανίας στον καπιταλισμό, οδήγησε στον μεν αναπτυγμένο Βορρά στην ερημοποίηση της υπαίθρου και στην τροφοδοσία της βιομηχανίας των πόλεων με προλεταριακά χέρια, στις δε εξαρτημένες χώρες του Νότου, πέρα από τη εξασφάλιση εργατικών χεριών, ώθησε εκατομμύρια γόνους πρώην αγροτών να στοιβάζονται σε μεγαλουπόλεις και παράγκες ως παρίες που ζουν από το υστέρημα όσων κατάφεραν να βρουν δουλειά ως εργάτες, κυριολεκτικά από τα περισσεύματα και τα σκουπίδια των λιγότερο φτωχών.
 
Η αναστροφή της καταστροφικής πορείας σε αυτές τις χώρες προϋποθέτει την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στο χωριό και την πόλη, προϋποθέτει τον κεντρικό έλεγχο και ανάπτυξη της παραγωγής από την εξουσία της εργατικής τάξης, όχι με γνώμονα το μέγιστο κέρδος, όπως γίνεται στον καπιταλισμό, αλλά με γνώμονα τις συνολικές ανάγκες των εργαζομένων. Απαιτεί ραγδαία ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας, απαιτεί τη δημιουργία εκατομμυρίων νέων θέσεων εργασίας σε νέες βιομηχανίες και σε αγροτικές κολεκτίβες.
 
Αυτές τις συνθήκες κατάφεραν να εξασφαλίσουν μόνο οι μπολσεβίκοι στην υπανάπτυκτη αχανή αγροτική ΕΣΣΔ, μια χώρα ισοπεδωμένη από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αναπτύσσοντας παράλληλα την εκβιομηχάνιση και την κολεκτιβοποίηση, στερεώνοντας τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής στην πόλη και την ύπαιθρο, υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, όταν τα σιτηρά από τα κατακερματισμένα εδάφη που μοιράστηκαν στην αρχή της επανάστασης στους φτωχούς και μεσαίους αγρότες, με την καλλιέργεια της γης να διεξάγεται με αρχέγονα μέσα, δεν κάλυπταν καν τις ανάγκες των πόλεων, όταν οι απανωτές ξηρασίες και οι επιδημίες, που επιδεινώνονταν από τον εμφύλιο, την εισβολή και την ασφυκτική ιμπεριαλιστική περικύκλωση, θέριζαν τους αγρότες από λιμό μιας και οι "πρωτόγονες" παραγωγικές δυνάμεις στην ύπαιθρο δεν επέτρεπαν σημαντική στρεμματική απόδοση και δημιουργία σημαντικών αποθεμάτων σε τρόφιμα.
 
Η νέα πανδημία, όπως και κάθε πανδημία που αντιμετώπισε ο πλανήτη στο παρελθόν, δεν είναι ταξική. Ταξική είναι η διαχείρισή της. Οι πληγές του καπιταλισμού πάνω στο σώμα της ανθρωπότητας έχουν προ πολλού κακοφορμίσει και σαπίσει. Στο έδαφος του καπιταλισμού δεν υπάρχει σωτηρία για την εργατική τάξη και τη φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου. Σε κάθε μεγάλη κρίση, υγειονομική ή οικονομική, οι καταπιεσμένοι θα καταβάλλουν πάντα βαρύ το  τίμημα της εκμετάλλευσης, αν δεν αναστηθούν ξανά οι ελπίδες και τα οράματα που ένωσαν σε πανστρατιά τους εργάτες των μητροπόλεων και τους καταπιεσμένους πληβείους των αποικιών κάτω από τη σημαία της Τρίτης Διεθνούς, αν δεν υπάρξει ξανά οργάνωση της ταξικής πάλης σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Οι σημερινές και επόμενες γενιές θα διδαχτούν από τη σημερινή κρίση. Θα μάθουν να στήνουν ξανά τη σκαλωσιά προκειμένου να χτίσουν το αυριανό οικοδόμημα της κοινωνικής χειραφέτησης,  γυρνώντας την πλάτη στους δημαγωγούς "σωτήρες" της αστικής τάξης. Οχι πλέον κάτω από ξένες σημαίες. Αυτή τη φορά κραδαίνοντας το δικό τους κόκκινο λάβαρο.
 
[1] 
 
[2] 
 
[3] 
 
[4] 
 
[5]