Οι εικόνες είναι συγκλονιστικές. Ανθρωποι στοιβαγμένοι σε σωρό. Κανείς δεν μπορεί να πει πόσοι ανάμεσά τους είναι νεκροί, πόσοι τραυματίες, πόσοι λιπόθυμοι. Ούτε θα μάθουμε ποτέ τον ακριβή απολογισμό των νεκρών. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται ανάμεσα στους 23, που δίνει η επίσημη ανακοίνωση, μέχρι τους 46, που δίνουν ανθρωπιστικές οργανώσεις. Οι τραυματίες είναι σίγουρα πάνω από 100 (αρκετοί νοσηλεύονται στο νοσοκομείο)
Πρόκειται για μια από τις χειρότερες σφαγές αμάχων της σύγχρονης εποχής. Με απόλυτο συντονισμό οι ειδικές αστυνομικές δυνάμει του Μαρόκου και της Ισπανίας μακέλεψαν γύρω στους 2.000 αφρικανούς πρόσφυγες που έκαναν «ντου» για να περάσουν στον αποικιοκρατικό θύλακο της Μελίγια, που διατηρεί η Ισπανία στο Μαρόκο.
Κάποιοι γκρεμίστηκαν από τον μεγάλου ύψους (6-10 μέτρα) φράχτη, στον οποίο οι μπάτσοι ανέβαιναν με σκάλες ή με καλαθοφόρα οχήματα. Κάποιους τους αποτελείωσαν στο έδαφος οι μαροκινοί μπάτσοι με τα γκλομπ. Κάποιοι ξεψύχησαν πεταμένοι στο σωρό, τραυματισμένοι και αφημένοι στο ψύχος της νύχτας. Υπάρχουν μαρτυρίες ακόμα και για αληθινά πυρά στο ψαχνό.
Στο παρακάτω σύντομο βίντεο φαίνονται μερικές μόνο στιγμές αστυνομικής βαρβαρότητας. Παρακολουθώντας τες μπορείτε να αντιληφθείτε τι πραγματικά έγινε και δεν καταγράφηκε από κανένα κινητό ή κάμερα.
https://www.youtube.com/watch?v=1I_VhhBqQGM
Η κυβέρνηση Σοσιαλιστών-Podemos-Αριστεράς (στην οποία ανήκει και το «Κ»Κ Ισπανίας) πήρε το πρώτο αντάλλαγμα από τη ματοβαμμένη δυναστείου του Μαρόκου. Αντάλλαγμα για τι; Για την υποστήριξη της μαροκινής πολιτικής περί «πολιτιστικής αυτονομίας» της Δυτικής Σαχάρας, που βρίσκεται υπό μαροκινή κατοχή.
Οταν πέρυσι η Ισπανία δέχτηκε για νοσηλεία τον ηγέτη του POLISARIO (του Μετώπου Απελευθέρωσης της Δυτικής Σαχάρας), που είχε προσβληθεί από covid-19, η δυναστεία του Μαρόκου δυασαρεστήθηκε και απείλησε ότι δε θα επιτηρεί τα σύνορα, επιτρέποντας σε πρόσφυγες να περνούν στο ισπανικό έδαφος. Η κυβέρνηση Σάντσεθ άρχισε εντατικές διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην αποδοχή της μαροκινής πολιτικής που είναι ευθέως αντίθετη στις αποφάσεις του ΟΗΕ για τη Δυτική Σαχάρα, που μέχρι τώρα δεχόταν και η Ισπανία.
Η Δυτική Σαχάρα ήταν ισπανική αποικία. Οταν το POLISARIO άρχισε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, οι Ισπανοί τράπηκαν σε φυγή. Τότε εισέβαλε το Μαρόκο. Το POLISARIO συνέχισε τον αγώνα του, τσάκιζε τους Μαροκινούς στην έρημο (που για τους Σαχράουϊ είναι σαν το σπίτι τους), μέχρι που παρενέβη ο ΟΗΕ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αναγνώρισε το δικαίωμα των Σαχράουϊ στην αυτοδιάθεση, με το ψήφισμα 690 στις 29 Απρίλη του 1991, που προβλέπει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση, και έδωσε εντολή για τον σχηματισμό αποστολής που θα το επιτηρήσει (https://www.un.org/ga/search/view_doc.asp?symbol=S/RES/690%281991%29). Το δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ, αν και η ομάδα των παρατηρητών του ΟΗΕ με την ονομασία MINURSO (UN Mission for the Referendum in Western Sahara – Αποστολή του ΟΗΕ για το Δημοψήφισμα στην Δυτική Σαχάρα) εξακολουθούσε να παραμένει στη χώρα.
Η δυναστεία του Μαρόκου προσπαθεί να βρει διεθνή στήριξη στο παμπάλαιο κόλπο της «πολιτιστικής αυτονομίας», με το οποίο θέλει να νομιμοποιήσει την κατοχή της Δυτικής Σαχάρας. Καμιά ισπανική κυβέρνηση (ούτε η δεξιά του Ραχόι) δεν τόλμησε να συμφωνήσει σ’ αυτό το ανοσιούργημα. Το έκανε η κυβέρνηση Σάντσεθ, μολονότι αυτό έφερε πάγωμα των οικονομικών σχέσεων από την πλευρά της Αλγερίας, η οποία υποστηρίζει το POLISARIO (oι αντάρτες και οι οικογένειές τους διαμένουν σε καταυλισμούς στο Τιντούφ της Αλγερίας). Και η δυναστεία του Μαρόκου, αυτή που ματοκυλά τους Σαχράουϊ κάθε που προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι, απέδειξε ότι φέρει δικαίως τον τίτλο «Ισραήλ της Βόρειας Αφρικής», ματοκυλώντας αυτή τη φορά τους αφρικανούς πρόσφυγες, παρέα με την ισπανική Guardia Civil, τη στρατοχωροφυλακή του Φρανκισμού.
Προκλητικός ο Σάντσεθ χαιρέτισε τη σφαγή. Ξεπερνώντας κάθε όριο πολιτικής αλητείας, μίλησε με τρόπο που δε θα μιλούσε ούτε ο ηγέτης του φασιστικού Vox. Κατηγόρησε τους πρόσφυγες για «βίαιη επιδρομή» και για «επίθεση ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα» της Ισπανίας!
Εξίσου προκλητική και συνάμα υποκρίτρια, η ντεφάκτο ηγέτιδα των Podemos και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιολάντα Ντίαθ, ζήτησε «άμεση και ανεξάρτητη ευρωπαϊκή έρευνα» (sic!) για να ξεκαθαριστούν «οι σκληρές εικόνες βίας και σοβαρής παραβίασης ανθρώπινων δικαιωμάτων από τις συνοριακές αρχές» (φταίνε οι μπάτσοι, δηλαδή). Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Podemos, Πάμπλο Ετσενίκε, κατηγόρησε το Μαρόκο και έγραψε στο Twitter: «Αν ήταν λευκοί και Ευρωπαίοι, θα είχαν γίνει έκτακτες συσκέψεις στο υψηλότερο επίπεδο, τηλεοπτικές εκπομπές για τις ιστορίες της ζωής τους και τις οικογένειές τους και ολική διακοπή σχέσεων με τη χώρα της οποίας η αστυνομική δράση προκάλεσε αυτή την τραγωδία»!
Κάνοντας ένα βήμα παραπέρα, η κυβέρνηση PSOE-Podemos-IU ζητά από το ΝΑΤΟ να χαρακτηρίσει το Προσφυγικό σαν «υβριδική απειλή»!
Πρόκειται για ένα ακόμη επεισόδιο του πολέμου της Ευρώπης-φρούριο ενάντια στα θύματα της στυγνής ιμπεριαλιστικής πολιτικής της, που αναζητούν μια καλύτερη τύχη. Στη χώρα μας το ζούμε σχεδόν καθημερινά. Πόσοι γνωρίζουν, όμως, ότι στο θαλάσσιο πέρασμα από τη Δυτική Σαχάρα προς τα Κανάρια Νησιά (επαρχία της Ισπανίας) πνίγηκαν το 2021 πάνω από 1.109 πρόσφυγες; Και ότι αυτοί που καταφέρνουν να βγουν στην ακτή συλλαμβάνονται και κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αυτά που υπάρχουν στα ελληνικά νησιά; Να μια ακόμη ομοιότητα ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, το σοσιαλδημοκρατικό PSOE και τους «αριστερούς» Podemos.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΣΑΧΑΡΑΣ
