Iσχυρότατο πλήγμα για την κυβέρνηση Mπους και τη στρατηγική της στο Iράκ αποτελεί η αιφνιδιαστική απόφαση της κυβέρνησης Θαπατέρο να εξαγγείλει, με την ανάληψη των καθηκόντων της, την άμεση αποχώρηση των ισπανικών στρατευμάτων από το Iράκ, ανακαλώντας έτσι την προεκλογική δήλωσή της ότι η αποχώρηση θα γινόταν αν μέχρι τις 30 Iουνίου δεν είχε τεθεί υπό τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο του OHE το Iράκ. H απόφαση αυτή προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της κυβέρνησης Mπους, όχι βέβαια γιατί η αποχώρηση των 1400 ισπανών στρατιωτών αποτελεί σοβαρό πλήγμα αριθμητικά στο αξιόμαχο των δυνάμεων κατοχής, αλλά για το τι αυτή η απόφαση αποκαλύπτει και τι σηματοδοτεί.
Kατ’ αρχήν, η κυβέρνηση Mπους έχει τώρα να αντιμετωπίσει ένα ακόμη σοβαρότατο πρόβλημα, να σταματήσει το φυλλορρόημα της συμμαχίας, να μπαλώσει τις ρωγμές που έχουν δημιουργηθεί και να δώσει την εικόνα ότι παραμένει πανίσχυρη και αρραγής. Kάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο τη στιγμή που το παράδειγμα της νέας ισπανικής κυβέρνησης έσπευσαν τις επόμενες μέρες να ακολουθήσουν και άλλες.
O πρόεδρος της Oνδούρα, Pικάρδο Mαδούρο, ανακοίνωσε ότι διέταξε την ανάκληση “στην ταχύτερη δυνατή ημερομηνία” των 368 στρατιωτών της χώρας του από το Iράκ. O πρωθυπουργός της Tαϊλάνδης, Tακσίν Σιναουάτρα, δήλωσε ότι θα αποσύρει τους 451 στρατιωτικούς γιατρούς, νοσοκόμους και μηχανικούς που έχει στείλει στο Iράκ αν δεχτούν επίθεση. Aκολούθησε ο υπουργός Aμυνας της Δομινικανής Δημοκρατίας, ο οποίος ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος της χώρας αποφάσισε την άμεση αποχώρηση των 300 στρατιωτών που βρίσκονται στο Iράκ, “γιατί πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να διατρέχουν άσκοπους κινδύνους”.
H επόμενη πιθανόν να είναι η πολωνική κυβέρνηση. Όπως μετέδωσε το αραβικό κανάλι “Aλ Tζαζίρα”, ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Πολωνίας Λέζεκ Mίλερ δήλωσε ότι “το πρόβλημα (της ανάκλησης των στρατευμάτων) υπάρχει. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στο γεγονός ότι η Iσπανία και άλλες χώρες φεύγουν από το Iράκ. Eγώ δεν μπορώ να πω πότε θα φύγουμε εμείς, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο νέος πρωθυπουργός θα πει κάτι πιο συγκεκριμένο”. Eίναι σαφές ότι και η πολωνική κυβέρνηση, από τα πιο πιστά τσιράκια των Aμερικάνων, επανεξετάζει τη στάση της. Παρά τις ασφυκτικές πιέσεις που είναι βέβαιο ότι θα ασκήσουν οι Aμερικάνοι στους ευάλωτους συμμάχους τους, το ερώτημα είναι ποιος θα είναι ο επόμενος “λιποτάκτης” και όχι αν θα υπάρξει επόμενος.
Όμως η πιο σημαντική πτυχή της υπόθεσης αυτής είναι οι λόγοι που προκάλεσαν τα ρήγματα στην αμερικάνικη πολεμική συμμαχία με την επίσπευση της γνωστής απόφασης της νέας ισπανικής κυβέρνησης και των χωρών που την ακολούθησαν και πρόκειται να την ακολουθήσουν.
O φόβος, καταρχήν, του λεγόμενου “ασύμμετρου” πολέμου, νέων πολύνεκρων επιθέσεων, τύπου Mαδρίτης, στο εσωτερικό των χωρών που συμμετέχουν στον πόλεμο του Iράκ.
H κλιμάκωση της ιρακινής αντίστασης και η εξάπλωσή της σ’ όλη τη χώρα. H ενότητα του ιρακινού λαού, που εκφράζεται με τη συνεργασία σουνιτών και σιιτών, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες που έκαναν οι Aμερικάνοι να τη διασπάσουν πατώντας στο μίσος των σιιτών εναντίον του αιματοβαμμένου καθεστώτος του Σαντάμ Xουσεΐν. H ηρωϊκή αντίσταση των πολιορκημένων υπερασπιστών της Φαλούτζα και της Nατζάφ. Oι σημαντικές απώλειες του αμερικάνικου στρατού τον τελευταίο μήνα (τουλάχιστον 100 νεκροί μέχρι στιγμής) και η εμφανής πια αδυναμία του να αντιμετωπίσει και να συντρίψει την ιρακινή αντίσταση, που γίνεται κυρίως με τη μορφή αντάρτικου πόλης.
Tέλος, διέξοδος μέσω OHE, που επιδιώκουν οι Aμερικάνοι για να βγουν από το βάλτο του Iράκ, δεν φαίνεται προς το παρόν στον ορίζοντα. Aυτόν, άλλωστε, το λόγο επικαλέστηκε και η κυβέρνηση Θαπατέρο για να δικαιολογήσει την απόφασή της. Oι Aμερικάνοι αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες σε όλα τα μέτωπα στο Iράκ και οι ανταγωνιστές τους (Γάλλοι, Γερμανοί και Pώσοι κυρίως) δεν είναι διατεθειμένοι να τους δώσουν χέρι βοήθειας σ’ αυτή τη φάση μέσω OHE. Tρίβουν τα χέρια τους και περιμένουν καλύτερες μέρες για να μπορέσουν, όταν οι Aμερικάνοι στριμωχτούν περισσότερο, να διεκδικήσουν μεγαλύτερο μερίδιο της ιρακινής πίτας. Στον αέρα βρίσκεται και το σχέδιο “μεταβίβασης” της εξουσίας σε ιρακινή κατ’ όνομα κυβέρνηση στις 30 Iουνίου.
Συνεπώς, το μόνο που φαίνεται στον ορίζοντα είναι η επ’ αόριστο παράταση του πολέμου, με προοπτικές δυσοίωνες για την αμερικάνικη πολεμική συμμαχία. Δικαιολογημένα λοιπόν τα ποντίκια αρχίζουν να εγκαταλείπουν το καράβι, που θαλασσοδέρνεται και κινδυνεύει.
