«Αστραψε και βρόντηξε» τη Δευτέρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ σε βάρος της Κίνας ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Αντονι Μπλίνκεν. Σταχυολογούμε ορισμένες από τις δηλώσεις Μπλίνκεν (η επισήμανση δική μας):
«Η σύγκρουση στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας ή σε οποιονδήποτε ωκεανό θα είχε σοβαρές διεθνείς συνέπειες για την ασφάλεια και το εμπόριο, ατιμωρησία και αστάθεια παντού […]». «Είδαμε επικίνδυνες συναντήσεις μεταξύ πλοίων στη θάλασσα και προκλητικές ενέργειες για την προώθηση παράνομων θαλάσσιων αξιώσεων […]». «Ανησυχούμε για τις ενέργειες που εκφοβίζουν και κάνουν μπούλιγκ σε άλλα κράτη εναντίον της νόμιμης πρόσβασής τους στους θαλάσσιους πόρους τους».
Ο αναπληρωτής πρέσβης της Κίνας στον ΟΗΕ Ντάι Μπινγκ σήκωσε αμέσως το γάντι κατηγορώντας τις ΗΠΑ ότι «προκαλούν προβλήματα από το πουθενά, στέλνουν αυθαίρετα προηγμένα στρατιωτικά πλοία και αεροσκάφη στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, προκαλώντας και επιχειρώντας να θέσουν φραγμούς στις χώρες της περιοχής». Συμπλήρωσε δε ότι «η ίδια η χώρα (σ.σ.: οι ΗΠΑ) έχει γίνει η μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας».
Η ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση στη Νότια Σινική Θάλασσα ή Θάλασσα της Νότιας Κίνας οξύνεται επικίνδυνα. Η παραπέρα ραγδαία ανάπτυξη της ιμπεριαλιστικής Κίνας περνάει από το στρατιωτικό και οικονομικό έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής που συνδέει τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό και βρίσκεται νότια της Κίνας. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές εμπορεύονται με τις όμορες χώρες της Κίνας και δε θέλουν σε καμία περίπτωση η Κίνα να αναβαθμίσει τη θέση της σε αυτό το γεωστρατηγικό σημείο από το οποίο διέρχεται σημαντικό ποσοστό του διεθνούς εμπορίου.
Την τελευταία δεκαετία η Κίνα κατάφερε να ξεπεράσει σε απόλυτα οικονομικά μεγέθη τις παλιές ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης και την Ιαπωνία. Πλέον, είναι η δεύτερη δύναμη μετά τις ΗΠΑ στον όγκο της παραγωγής, του εμπορίου αλλά και των εξαγωγών. Ο κινέζικος καπιταλισμός προσέλκυσε βιομηχανικές επενδύσεις από όλες τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες και αφαίρεσε επενδύσεις από ανταγωνιστικές περιφερειακές χώρες που συνιστούσαν στο παρελθόν βασικό επενδυτικό προορισμό των εξαγωγών της Δύσης, όπως η Ταϊβάν και η Νότια Κορέα, προσφέροντας πενιχρά μεροκάματα σε προλεταριοποιημένους αγρότες που δούλευαν σε συνθήκες εξαθλίωσης μέσα στα αναδυόμενα βιομηχανικά κάτεργα των παραλιακών ζωνών.
Η απορρόφηση της τεράστιας μάζας υπεραξίας των ανειδίκευτων κινέζων αγροτών που δούλευαν σε συνθήκες υπερεκμετάλλευσης, οι οποίες λίγο διέφεραν από τις αντίστοιχες συνθήκες του 19ου αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία, οδήγησε σε εκτίναξη των κερδών για τους ιμπεριαλιστές της υφηλίου. Τα κέρδη, όμως, εκτινάσσονταν και για την κινέζικη αστική τάξη που άρχισε να συγκροτεί τη δική της βαριά βιομηχανία, να ανασυγκροτεί επιχειρήσεις σε όλο το φάσμα της βιομηχανίας ειδών κατανάλωσης και να σαρώνει σε εξαγωγές σε όλο τον πλανήτη, αλλάζοντας ταχύτατα τη θέση της Κίνας στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας.
Η πρωταρχική συσσώρευση της «κινεζοποίησης» μετέτρεψε την Κίνα σε μια ιμπεριαλιστική δύναμη που πλέον ανταγωνίζεται τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για την εξασφάλιση σφαιρών επιρροής και σφαιρών εξαγωγής κεφαλαίου σε όλο τον πλανήτη. Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση που προετοιμάζεται εδώ και καιρό να δώσει η ιμπεριαλιστική Κίνα είναι έξω από το «σπίτι της».
Η σύνδεση μέσω του Ινδικού Ωκεανού γίνεται δυτικά από τα στενά της Μαλάκα, μιας στενής θαλάσσιας λωρίδας που εκτείνεται σε μήκος 800 χιλιομέτρων ανάμεσα στη μαλαισιανή χερσόνησο και την νήσο Σουμάτρα της Ινδονησίας, από την οποία περνούν περίπου 94.000 πλοία ετησίως. Βόρεια της Νότιας Σινικής Θάλασσας βρίσκεται η Ταϊβάν, την οποία οι Αμερικάνοι έχουν μετατρέψει σε πολεμικό οχυρό τους, προσφέροντας συνεχώς νέο, σύγχρονο εξοπλισμό για την περίπτωση πολεμικής αναμέτρησης με την Κίνα.
Τα δυο άκρα του βασικού δρομολογίου του εμπορίου της Νότιας Σινικής Θάλασσας από τον Ειρηνικό στον Ινδικό Ωκεανό δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Κίνας. Προκειμένου να αντιρροπήσει την ισχύ στα άκρα του δρομολογίου, που ελέγχονται από δυνάμεις φιλικές προς τις ΗΠΑ, η Κίνα αξιώνει τον έλεγχο του μεγαλύτερου κομματιού στο κέντρο, ώστε να ελέγχει πλήρως το ενδιάμεσο πέρασμα του διεθνούς εμπορίου.
Οι αξιώσεις της Κίνας στη θαλάσσια περιοχή που περικλείεται από 9 διακεκομμένες γραμμές επικαλύπτονται με τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες του Βιετνάμ, της Μαλαισίας, του Μπρουνέι και των Φιλιππίνων. Η Κίνα δημιουργεί ταχύτατα σύγχρονο πολεμικό στόλο και φτιάχνει στρατιωτικές βάσεις στα νησιά των περιοχών, αμφισβητώντας έμπρακτα την κυριαρχία των άλλων χωρών. Επιπλέον, στέλνει αλιευτικά ή πλοία ερευνών για άντληση πετρελαίου στις αμφισβητούμενες περιοχές, προκειμένου να δημιουργήσει τετελεσμένα. Το 2016, με αφορμή τη σύγκρουση για την αλιεία στην περιοχή, οι Φιλιππίνες οδήγησαν τη Κίνα στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, που αποφάσισε ότι οι αξιώσεις της Κίνας ήταν παράνομες. Η Κίνα δημόσια αγνόησε την απόφαση, θεωρώντας ότι δεν έχει καμία ισχύ.
Ο «σκληροτράχηλος» πρόεδρος Ντουέρτε των Φιλιππίπων αναδείχτηκε στο θώκο του με «πύρινες» πολεμικές ιαχές εναντίον της Κίνας. Οταν, όμως, διέβη την είσοδο του προεδρικού μεγάρου, άρχισε αμέσως τις κωλοτούμπες και τις υποκλίσεις στους ηγέτες της Κίνας, καλώντας την Κίνα σε συνεργασία, επιτρέποντάς της να αξιοποιεί σημαντικό τμήμα της φιλιππινέζικης ΑΟΖ για αλιεία. Την ίδια περίοδο, η Κίνα προχώρησε σε στρατιωτικό έλεγχο των νήσων εντός της θαλάσσιας περιοχής που διεκδικούσαν οι Φιλιππίνες, δημιουργώντας παράλληλα τεχνητά νησιά για να ελέγχει την περιοχή.
Οι ΗΠΑ προσπαθούν να προσεταιριστούν τις άλλες γειτονικές χώρες προκειμένου να απομονώσουν την Κίνα και ένα παζάρι υποσχέσεων και εκβιασμών εκτυλίσσεται διαρκώς απ’ όλες τις πλευρές. Την ίδια στιγμή, η Κίνα προωθεί γρήγορα στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή και την θέτει υπό τον έλεγχό της. Σε αντίδραση, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχουν αρχίσει τις στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή, καλώντας και άλλους συμμάχους τους (Γάλλους, Βρετανούς) σε υποστήριξη της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας».
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η ορθότητα της λενινιστικής θέσης, ότι οι συγκρούσεις ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες είναι αναπόφευκτες την εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Η όξυνση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού στην περιοχή μπορεί να οδηγήσει απότομα σε γενική πολεμική ανάφλεξη στη νοτιονατολική Ασία.
Τα κινέζικα μονοπώλια διατήρησαν και διατηρούν ακόμη στενότατες σχέσεις συνεργασίας με τα δυτικά μονοπώλια. Σημαντικό τμήμα της παραγωγικής αλυσίδας της Δύσης βρίσκεται στην Κίνα. Σε αυτή την μακρόχρονη περίοδο της «ειρηνικής συνύπαρξης» οι κινέζοι μονοπωλητές δημιούργησαν μια τεράστια δύναμη κεφαλαίου, που δεν αντιστοιχεί στον στρατιωτικό και πολιτικό έλεγχο περιοχών της υφηλίου που ασκούν άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι οποίες πλέον είναι υποδεέστερες της Κίνας στην οικονομική ανάπτυξη.
Ο κόσμος είχε ήδη μοιραστεί σε σφαίρες επιρροής των ιμπεριαλιστικών χωρών προτού η Κίνα αναδειχτεί σε ιμπεριαλιστική δύναμη. Πλέον, ήρθε η ώρα να αλλάξουν οι σφαίρες επιρροής, αρχής γενομένης από τη νοτιονατολική Ασία. Η απομάκρυνση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από Αφγανιστάν και Ιράκ συνοδεύεται συνεχώς στη δημόσια φιλολογία από δηλώσεις για την ανάγκη ενίσχυσης του μετώπου στη Νότια Θάλασσα της Κίνας. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι σύμμαχοί τους δε θα δεχτούν την ισχυροποίηση της Κίνας «αναίμακτα».
Το βάρος της σύγκρουσης, βέβαια, το πληρώνουν ήδη οι λαοί της περιοχής, που υφίστανται τα αποτελέσματα του οικονομικού πολέμου και του αποκλεισμού από πλουτοπαραγωγικές πηγές. Θα το πληρώσουν πολύ ακριβότερα στην περίπτωση που θα συρθούν από τους κεφαλαιοκράτες και ιμπεριαλιστές πάτρωνές τους σε πολεμική αναμέτρηση με ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
