Τρεις μήνες κινητοποιήσεων. Ογκώδεις διαδηλώσεις που έφτασαν μέχρι και τα 100.000 άτομα. Συγκρούσεις με την αστυνομία που χρησιμοποίησε χημικά και κανόνια νερού. Απεργίες που παρέλυσαν ζωτικούς τομείς της οικονομίας. Φιλολογία στον αστικό Τύπο για «κίνδυνο εμφύλιου». Αποπομπή του υπουργού Αμυνας από τον πρωθυπουργό (ανήκουν στο ίδιο κόμμα).
Ολα αυτά στη σιωνιστική οντότητα, το Ισραήλ. Μέχρι που ο Νετανιάχου, αφού πρώτα συνεννοήθηκε με τους ακραίους σιωναζιστές συμμάχους του, ανακοίνωσε ότι η δεύτερη και τρίτη ανάγνωση του νομοσχεδίου για τη δικαστική μεταρρύθμιση που προωθεί αναβάλλεται για την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο, μετά το εβραϊκό Πάσχα (5-13 Απριλίου).
Οπως είπε, αποφάσισε αυτό το «τάιμ άουτ» προκειμένου να αποτραπεί «μια ρήξη στο έθνος», να αποφευχθεί «ένας εμφύλιος» και να δοθεί «μια πραγματική ευκαιρία για πραγματικό διάλογο» προκειμένου να επιτευχθεί «ευρεία συναίνεση».
«Υπάρχει μια εξτρεμιστική μειονότητα, έτοιμη να διχάσει το έθνος μας», είπε ο Νετανιάχου και δεν αναφερόταν στους Παλαιστίνιους αλλά στη σιωνιστική αντιπολίτευση του Μπένετ, του Γκαντζ και των υπόλοιπων δεξιοκεντρώων! Ανεξάρτητα του τι θα δηλώσουν ο Μπένετ και ο Γκαντζ, που αναζητούν την ευκαιρία να ξεφορτωθούν οριστικά τον Νετανιάχου (πτώση της κυβέρνησης και νέες εκλογές είναι το ευκταίο γι’ αυτούς), το βέβαιο είναι πως οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν με αίτημα την απόσυρση του νομοσχεδίου.
«Τρία από τα πιο εξτρεμιστικά και εθνικιστικά μέλη του ισραηλινού Κοινοβουλίου και ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου ενεργούν με όλη τους τη δύναμη και χωρίς δισταγμό για τη δημιουργία ενός νέου νομικού συστήματος που θα αντικαταστήσει το σημερινό. Υιοθετούν μια βιαστική και πολεμική διαδικασία που δεν έχει προηγούμενο στο Ισραήλ. Στόχος τους είναι να εισαγάγουν όχι μόνο μια σειρά από αλλαγές στο υπάρχον σύστημα, αλλά μια συνολική αλλαγή του DNA της χώρας» έγραψε στην ιταλική «La Repubblica» ο συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν, εξέχων εκπρόσωπος του… δημοκρατικού σιωνισμού.
Κι εμείς που νομίζαμε ότι το DNA της σιωνιστικής οντότητας είναι η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και η άρνηση στην πλειονότητα του γηγενούς πληθυσμού να έχει το δικό του ανεξάρτητο (αστικό) κράτος! Σ’ αυτό είναι που συναινούν όλες οι αστικές δυνάμεις του Ισραήλ, από την επίσημη Δεξιά του Νετανιάχου μέχρι τους ανοιχτούς σιωναζιστές τύπου Μπεν Γκιβρ και από την Κεντροδεξιά του Γκαντζ μέχρι το Κέντρο του Λαπίντ, από το πάλαι ποτέ Εργατικό Κόμμα μέχρι την Ακροδεξιά του Λίμπερμαν.
Οι μισοί ψηφοφόροι ψήφισαν τον Νετανιάχου και τους συμμάχους του, οι άλλοι μισοί ψήφισαν την αντιπολίτευση και τώρα διαδηλώνουν και ενίοτε συγκρούονται με τους μπάτσους (με πόνο ψυχής και οι δυο πλευρές), όλοι μαζί όμως είναι ενωμένοι σ’ ένα συμπαγές σιωνιστικό μέτωπο ενάντια στον παλαιστινιακό λαό. Δεν είδαμε τέτοιο πλήθος, τέτοιο πάθος, τέτοια μαχητική διάθεση να εκφράζονται σε διαδηλώσεις καταγγελίας των διαρκών εγκλημάτων σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Οπως δεν είδαμε και Παλαιστίνιους, πολίτες του Ισραήλ, να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση Νετανιάχου. Δεν τους αφορούν, καθώς έτσι κι αλλιώς είναι πολίτες τρίτης κατηγορίας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στις διαδηλώσεις του τελευταίου διαστήματος υπάρχει μόνο μία σημαία: η κρατική σημαία του σιωνιστικού μορφώματος.
