Με καταμετρημέν το σύνολο των ψήφων, το κόμμα Ενωμένη Ρωσία του Πούτιν πήρε ελάχιστα κάτω από το 50% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2021, καταγράφοντας μια πτώση 4% σε σχέση με τις προηγούμενες. Το «Κ»ΚΡΟ ενισχύθηκε παίρνοντας περίπου το 19% των ψήφων (13,3% στις προηγούμενες εκλογές), ενώ όλα τα υπόλοιπα κόμματα, όλων των αποχρώσεων του αστικού πολιτικού φάσματος, περιορίστηκαν σε μονοψήφια ποσοστά.
Το κόμμα του Πούτιν παραμένει η βέλτιστη επιλογή για τη ρωσική αστική τάξη της χώρας, καθώς ο Πούτιν με την νεοτασαρική κλίκα του κατάφερε να νοικοκυρέψει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα τον παραπαίοντα ρωσικό ιμπεριαλισμό του ’90, αποκαθιστώντας τη θέση του στον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό χάρτη, κι αυτό δεν φαίνεται να αλλάζει στο κοντινό μέλλον.
Το «Κ»ΚΡΟ κατήγγειλε τον Πούτιν για μαζική νοθεία και αποκλεισμό πολλών υποψηφίων του. Το ίδιο και τα υπόλοιπα κόμματα, ενώ το κόμμα του δυτικόφιλου Ναβάλνι δεν συμμετείχε καν καθώς έχει κηρυχτεί εκτός νόμου. Ο ίδιος ο Ναβάλνι, όμως, ο «ήρωας» της Δύσης, κάλεσε τους οπαδούς του «να κλείσουν τη μύτη τους» και να στηρίξουν με την ψήφο τους τους «κομμουνιστές», για να χάσει ο Πούτιν!
Υπάρχει και συνέχεια. Τρίτος στην εκλογική λίστα του «Κ»ΚΡΟ τοποθετήθηκε ο «ολιγάρχης» της αγροτικής βιομηχανίας Πάβελ Γκρουντίνιν, ο οποίος είχε κατέβει υποψήφιος «απέναντι» στον Πούτιν στις προεδρικές εκλογές του 2018! Λίγο πριν από τις εκλογές, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή κήρυξε τη συμμετοχή του παράνομη, με το αιτιολογικό ότι διατηρεί επιχειρηματικές δραστηριότητες στο εξωτερικό, αν και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι τις έχει αποσύρει εδώ και χρόνια. Η Κεντρική Επιτροπή του «Κ»ΚΡΟ απάντησε στον αποκλεισμό του Γκρουντίνιν, χαρακτηρίζοντας ως… εχθρούς της Ρωσίας αυτούς που βρίσκονται πίσω από αυτή την κίνηση. Το σχετικό Δελτίο Τύπου κάλλιστα θα μπορούσε να συνυπογράψει ο εθνικοφασίστας Ζιρινόφσκι.
Η συμμετοχή ενός προβεβλημένου και με πολιτικές φιλοδοξίες μεγαλοκαπιταλιστή στο ψηφοδέλτιο του «Κ»ΚΡΟ δείχνει με παραστατικό τρόπο πόσο… κομμουνιστικό είναι αυτό το κόμμα και τα στελέχη του. Με ή χωρίς τον Γκρουντίνιν, το κόμμα του Ζιουγκάνοφ ήταν και παραμένει ένα κόμμα της ρωσικής αστικής τάξης, εθνικιστικό μέχρι το μεδούλι και σοσιαλιμπεριαλιστικό.
Η σχετική εκλογική αποδυνάμωση του κόμματος του Πούτιν και η ανάλογη ενδυνάμωση των σοσιαλιμπεριαλιστών, αντανακλά τη δυσαρέσκεια μια μερίδας του ρωσικού λαού για τον Πούτιν, που παρολαυτά διατηρεί σταθερά το λαϊκό έρεισμά του, χωρίς να δείχνει μια προοδευτική στροφή έστω ενός τμήματος του ρωσικού λαού που συνθλίβεται στις συμπληγάδες του ρωσικού καπιταλισμού.
Η ψήφος στο «Κ»ΚΡΟ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ψήφος διαμαρτυρίας, στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Κάποιοι (στον περίγυρο του Περισσού) έσπευσαν να πανηγυρίσουν. Να το θυμούνται αυτό όταν ο Ζιουγκάνοφ θα (ξανα)στηρίξει κάποια ιμπεριαλιστική ενέργεια του Πούτιν, τιμώντας την ιδιότητά του ως μεγαλορώσου εθνικιστή-ιμπεριαλιστή.
Καμία ανακατάταξη του αστικού πολιτικού σκηνικού δεν αντανακλά η συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση, πολύ περισσότερο την αρχή του τέλους του Πούτιν. Το «Κ»ΚΡΟ, το μακρινό 1999, είχε πάρει 24,29% στις βουλευτικές εκλογές, ελάχιστα παραπάνω από την Ενωμένη Ρωσία του Πούτιν. Αυτό το γεγονός δεν εμπόδισε τον Πούτιν να κυβερνήσει για δύο δεκαετίες. Ετσι κι αλλιώς το σύστημα διακυβέρνησης είναι προεδρικό, με τη Δούμα να έχει περιορισμένο ρόλο. Το δε εκλογικό σύστημα (οι μισές έδρες βγαίνουν σε μονοεδρικές περιφέρειες και οι άλλες μισές από λίστες των κομμάτων) έδωσε 324 έδρες στην Ενωμένη Ρωσία (έναντι 343 το 2016), επιτρέποντας στο κόμμα του Πούτιν να διαθέτει την πλειοψηφία των 2/3 των 450 εδρών της Δούμας, γεγονός που του δίνει το δικαίωμα να ψηφίζει ακόμα και συνταγματικές αλλαγές χωρίς να χρειάζεται την ψήφο άλλων κομμάτων.
Αυτή τη στιγμή στη Ρωσία δε φαίνεται να υπάρχει κάποια κίνηση των εργαζομένων και της εργατικής τάξης προς την κατεύθυνση της ταξικής διεκδίκησης, συνεπώς η οποιαδήποτε εκλογική συμπεριφορά στην καλύτερη περίπτωση δείχνει δυσαρέσκεια προς το σύνολο ή τις επιμέρους πτυχές της πολιτικής που ασκεί ο ένας ή ο άλλος πολιτικός διαχειριστής του καπιταλισμού.
ΥΓ. Μολονότι δόθηκε η δυνατότητα και διαδικτυακής ψηφοφορίας, η συμμετοχή στις εκλογές έφτασε μόλις το 51,68% (47,88% το 2016). Ο μισός πληθυσμός αδιαφορεί ή απεχθάνεται το πολιτικό σύστημα.
