Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ένας τηλεοπτικός κωμικός τύπου Σεφερλή, έγινε πρόεδρος της Ουκρανίας. Παλαιότερα είχαν δημοσιοποιηθεί κάτι σπαρταριστές συζητήσεις του σε τηλεδιάσκεψη με τον Τραμπ, που τον αντιμετώπιζε σαν delivery boy, ζητώντας του να βρει στοιχεία που θα εκθέτουν τον Μπάιντεν. Αυτός ο ελεεινός τύπος (ο Ζελένσκι) από την αρχή μέχρι το τέλος έγλειφε πατόκορφα τον Τραμπ, του έλεγε πόσο σπουδαίος είναι, ότι τον θεωρεί μεγάλο δάσκαλό του, ότι θα ήθελε να τον επισκεφτεί για να πάρει τις συμβουλές του. Τον ενημέρωνε ότι έδιωξε την προηγούμενη πρέσβη της Ουκρανίας στην Ουάσινγκτον, την οποία είχε προηγουμένως «στολίσει» ο Τραμπ. «Ηταν με τον προηγούμενο πρόεδρο, εμείς θα σου στείλουμε μια χαρά πρέσβη», έλεγε ο Ζελένσκι στον Τραμπ! Σκέτο σίχαμα.
Φαντάζεστε αυτό τον τύπο να μπορεί να κάνει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τους Σολτς και Μακρόν, που τον έκλεισαν σ’ ένα δωμάτιο, προτού αρχίσει η σύνοδος κορυφής της ΕΕ; Απλά του ανακοίνωσαν τις αποφάσεις του γερμανογαλλικού άξονα, οι οποίες στη συνέχεια έγιναν και αποφάσεις της ΕΕ. Toυ είπαν να ξεχάσει την ενταξιακή διαδικασία της Ουκρανίας στην ΕΕ και πως για το «ζήτημα της Ουκρανίας» οι όποιες συζητήσεις-διαπραγματεύσεις θα γίνουν με τη συμμετοχή και της Ρωσίας. Και βέβαια, είναι σίγουρο πως του είπαν αυστηρά ότι πρέπει να «μαζευτεί» και να σταματήσει να προκαλεί τη Ρωσία.
Το γραφείο του Μακρόν ανακοίνωσε ότι οι τρεις (Μακρόν, Σολτς, Ζελένσκι) συμφώνησαν να ξαναρχίσουν διαπραγματεύσεις στο «φορμά της Νορμανδίας». «Οι τρεις ηγέτες επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους σε αυτή τη μορφή διαπραγματεύσεων προκειμένου να βρεθεί μια μόνιμη λύση για τη σύγκρουση και να διαφυλαχθεί η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας», αναφέρεται στο Δελτίο Τύπου.
Το «φορμά της Νορμανδίας» πήρε το όνομά του από την τετραμερή που έγινε για πρώτη φορά στις 6 Ιούνη του 2014 μεταξύ Μέρκελ, Ολάντ, Πούτιν και Ποροσένκο στο Σατό ντε Μπενουβίλ στη Νορμανδία, στο περιθώριο των εορτασμών για την 70ή επέτειο της απόβασης των Δυτικών στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Εκτοτε ακολούθησαν και άλλες συναντήσεις, στο Βερολίνο και το Παρίσι. Ο Ζελένσκι κάθησε για πρώτη φορά απέναντι στον Πούτιν τον Δεκέμβρη του 2019, σε συνάντηση στο Ελιζέ, μαζί με τους Μέρκελ και Μακρόν.
Hταν και τότε μια περίοδος όξυνσης του «Ουκρανικού». Ο γερμανογαλλικός άξονας παραμέρισε τις ΗΠΑ, έσυρε τον Ζελένσκι στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με τον Πούτιν και κατέστησε τη Ρωσία από «πρόβλημα» σε «μέρος της λύσης». Ο Πούτιν έθεσε όρο να μη συζητηθεί η προσάρτηση της Κριμαίας (και ο όρος έγινε δεκτός από τους Μέρκελ-Μακρόν), η Γερμανία απάντησε στους Αμερικανούς, που απειλούσαν με κυρώσεις για την ολοκλήρωση της κατασκευής του ρωσογερμανικού αγωγού Nord Stream-2, να κοιτάζουν τη δουλειά τους και να μην ανακατεύονται σε υποθέσεις που δεν τους αφορούν, και ο Πούτιν μοίρασε (λίγο πριν από την έναρξη της τετραμερούς, μάλιστα) ρωσικά διαβατήρια σε 125.000 κατοίκους των περιοχών του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ, ενώο Ζελένσκι, που θεωρούσε προηγουμένως casus belli αυτή τη ρωσική κίνηση, αναγκάστηκε να κάνει γαργάρα με ταβανόπροκες.
Εκείνη την περίοδο ο Μακρόν έλεγε πως «αν θέλουμε να οικοδομήσουμε ειρήνη στην Ευρώπη, να ξαναχτίσουμε την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, πρέπει να ξανασκεφτούμε τη θέση μας έναντι της Ρωσίας». Και η Μέρκελ συγκατένευε. Τίποτα το ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει στο μεταξύ, εκτός του ότι ο Μπάιντεν απέσυρε την απειλή κυρώσεων για τον Nord Stream-2, μετά από επίσκεψη της Μέρκελ στην Ουάσινγκτον και το σχετικό ιμπεριαλιστικό παζάρι. Δε θα καθήσουμε να συζητήσουμε, βέβαια, τα περί διαδοχής της «φιλο-πουτινικής» Μέρκελ από τον «περισσότερο ευρωπαϊστή» Σολτς. Αυτά είναι αναγνώσματα για αφελείς καφενόβιους.
Βέβαια, το κείμενο συμπερασμάτων της συνόδου κορυφής της ΕΕ «απειλεί» τη Ρωσία με «μαζικές συνέπειες και σοβαρό κόστος», αν επιτεθεί στην Ουκρανία, ενώ ο Σολτς δήλωσε πως «οποιαδήποτε παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας (σ.σ. της Ουκρανίας) θα έχει υψηλό τίμημα και θα μιλήσουμε με μια φωνή με τους ευρωπαίους εταίρους μας και τους διατλαντικούς συμμάχους μας». Και λοιπόν; Αυτά είναι λόγια και όχι πρακτικές πολιτικές κινήσεις. Τέτοιες είναι:
- Η απόφαση για επανέναρξη διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία με το «φορμά της Νορμανδίας». Δηλαδή, χωρίς τις ΗΠΑ. Ο ίδιος ο Σολτς, παρά τις «απειλές», δεν παρέλειψε να συμπληρώσει ότι «εξακολουθεί να επιδιώκει εποικοδομητικό διάλογο με τη Ρωσία».
- Η άνευ αποτελέσματος μονοήμερη σύνοδος της «Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης». Σ’ αυτήν, πέραν των 27, συμμετείχαν πέντε πρώην «σοβιετικές» δημοκρατίες (εξαιρέθηκε η Λευκορωσία): Ουκρανία, Γεωργία, Μολδαβία, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν. Απ’ αυτές, οι τρεις πρώτες ζήτησαν μετ’ επιτάσεως να πάρουν καθεστώς ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Δεν πήραν απολύτως τίποτα, εκτός από υποσχέσεις υποστήριξης ενάντια σε ενδεχόμενη ρωσική επίθεση (και οι τρεις χώρες έχουν εδαφικά «θέματα» με τη Ρωσία).
Ο πολιτικά άθλιος Ζελένσκι εκτονώθηκε μέσω twitter, όπου έγραψε ότι… ελπίζει στη στήριξη της Γαλλίας για την αντιμετώπιση της ρωσικής «υβριδικής επιθετικότητας», αναφερόμενος στη γαλλική προεδρία της ΕΕ το πρώτο εξάμηνο του 2022 (που η Γαλλία έχει και προεδρικές εκλογές). Κάλεσε και τον Σολτς να επισκεφτεί το Κίεβο, για να εμβαθύνουν τη συνεργασία στους τομείς της ενέργειας (soc!), της άμυνας και της ασφάλειας! Κωμικός της μπαλαφάρας υπήρξε, κρύα αστεία λέει και γράφει, αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση από τον εθνικιστικό όχλο που τον εξέλεξε πρόεδρο.
Α, να μην το ξεχάσουμε: ενέκρινε και ψήφισμα το Ευρωκοινοβούλιο (με 548 υπέρ, 69 κατά και 54 αποχές), με το οποίο ζητά να αποκλειστεί η Ρωσία από το διεθνές σύστημα πληρωμών SWIFT και να επιβληθούν κυρώσεις σε πρόσωπα που περιβάλλουν τον Πούτιν, αν η Ρωσία δεν αποσύρει τα στρατεύματά της από τα ρωσοουκρανικά σύνορα. Μιλάμε… τον έλουσε κρύος ιδρώτας τον Πούτιν.
Η ρωσική θέση έχει εκφραστεί κατ’ επανάληψη από τον Λαβρόφ, τον προεδρικό εκπρόσωπο Τύπου Πεσκόφ και τον ίδιο τον Πούτιν: όταν το ΝΑΤΟ μας περικυκλώνει, όταν μεταφέρονται συνεχώς στρατεύματα και εξοπλισμοί μέσω της Αλεξανδρούπολης (επισήμως η Ρωσία έβαλε και την Ελλάδα στον «εχθρικό χάρτη»), έχουμε καθήκον άμυνας και γι’ αυτό οργανώνουμε τις στρατιωτικές μας θέσεις, χωρίς να απειλούμε κανέναν.
Φυσικά, κανένας στη Δύση δε δίνει βάση στις αμυντικές επικλήσεις. Ιμπεριαλιστές είναι και ξέρουν πολύ καλά ότι στον ανταγωνισμό μεταξύ τους η άμυνα και η επίθεση είναι έννοιες απολύτως σχετικές. Η Ρωσία κατέλαβε και προσάρτησε την Κριμαία, για να μη δώσει τη δυνατότητα στο ΝΑΤΟ να μπλοκάρει (μέσω Ουκρανίας) την τεράστια ναυτική και αεροπορική βάση που εξασφαλίζει την πρόσβαση της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο. Αυτό που από ρωσικής πλευράς παρουσιάστηκε σαν αμυντική κίνηση, για την Ουκρανία ήταν επιθετική.
Τα περί άμυνας και επίθεσης, λοιπόν, δεν έχουν καμιά σημασία. Για να διατηρηθεί το status quo στην περιοχή, η Ρωσία απαιτεί να μη γίνει καμιά κίνηση ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Ο γερμανογαλλικός άξονας δε διαφωνεί σ’ αυτό, γιατί έχει τις δικές του οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία. Γι’ αυτό και μπλοκάρει ακόμα και το ενταξιακό καθεστώς της Ουκρανίας, της Μολδαβίας και της Γεωργίας στην ΕΕ, καθώς από ρωσικής πλευράς αυτό θεωρείται ως «σκαλοπάτι» για την προώθηση και της ένταξης στο ΝΑΤΟ.
Η ιστορία της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ έχει ξεκινήσει το 2008, όταν η κυβέρνηση Μπους υπέβαλε στο ΝΑΤΟ πρόταση να καλέσει την Ουκρανία να ενταχθεί σ’ αυτό. Γερμανία και Γαλλία αντέδρασαν, όμως στο ΝΑΤΟ πέρασε, ελαφρώς διαφοροποιημένη, η αμερικάνικη πρόταση: το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε πως η Ουκρανία θα ήταν ευπρόσδεκτη, αν αποφάσιζε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, και πως η Ρωσία δεν μπορεί να έχει βέτο στις υποθέσεις του ΝΑΤΟ. Ακολούθησε η σφοδρή ρωσική απάντηση με την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και τα αντάρτικα κινήματα στην Ανατολική Ουκρανία. Πρακτικά δεν έγινε καμιά κίνηση ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, όμως η αμερικάνικη απειλή εξακολουθεί να υφίσταται με τη μορφή της «πρωτοβουλίας» που δήθεν ανήκει στην Ουκρανία (φυσικά, η Ουκρανία δεν έχει καμιά δυνατότητα πρωτοβουλίας – θα κάνει ό,τι της πουν να κάνει). Γι’ αυτό και ο γερμανογαλλικός άξονας σέρνει ξανά τον Ζελένσκι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία, χωρίς την παρουσία των ΗΠΑ.
