Η πρόεδρος του Κογκρέσου Νάνσι Πελόζι, που μέχρι πρότινος αρνούνταν να ακούσει βουλευτές των Δημοκρατικών που της ζητούσαν να ξεκινήσει διαδικασία καθαίρεσης του προέδρου Τραμπ, πάτησε τελικά το κουμπί για το περιβόητο impeachment. Ο Τραμπ είναι πλέον κατηγορούμενος για «προδοσία έναντι του προεδρικού όρκου», «προδοσία έναντι της εθνικής ασφάλειας», «προδοσία της ακεραιότητας των εκλογών», κατηγορίες που αν γίνουν δεκτές επισύρουν την ατιμωτική καθαίρεσή του από το προεδρικό αξίωμα και την αντικατάστασή του από τον αντιπρόεδρο Πενς.
Η συγκεκριμένη διαδικασία προβλέπεται από το αμερικάνικο Σύνταγμα και αφορά όλους τους ανώτατους ομοσπονδιακούς αξιωματούχους. Μολονότι έχει θεσπιστεί το 1789, έχει εφαρμοστεί μόλις 19 φορές στην αμερικάνικη Ιστορία, τις περισσότερες σε βάρος ομοσπονδιακών δικαστών. Εναντίον προέδρων έχει εφαρμοστεί μόλις τρεις φορές. Το 1868 σε βάρος του Αντριου Τζόνσον (απαλλάχτηκε από τη Γερουσία), το 1974 σε βάρος του Ρίτσαρντ Νίξον (παραιτήθηκε μόνος του, όταν είδε ότι οι Δημοκρατικοί είχαν δέσει πολύ καλά την υπόθεση Watergate) και το 1998 σε βάρος του Μπιλ Κλίντον (απαλλάχτηκε από τη Γερουσία που έκρινε ότι ο περιβόητος λεκές στο φουστάνι της Μόνικα Λιουίνσκι ήταν αποτέλεσμα μιας απλής… «ακατάλληλης προσωπικής επαφής» και επομένως ο… γυπαετός Μπιλ δεν είχε πει ψέματα στη Δικαιοσύνη, ότι δεν είχε σεξουαλική σχέση «μ' αυτή τη γυναίκα»).
Οι Δημοκρατικοί έχουν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο και μπορούν να παραπέμψουν τον Τραμπ. Για να καθαιρεθεί, όμως, θα πρέπει να ψηφίσουν τα δύο τρίτα της Γερουσίας, στην οποία προεδρεύει ad hoc ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου, διορισμένος από τον Τραμπ, να μην το ξεχνάμε. Την πλειοψηφία στη Γερουσία έχουν οι Ρεπουμπλικανοί, οπότε δημιουργείται αυτόματα το ερώτημα: πού το πάνε οι Δημοκρατικοί; Πιστεύουν ότι μπορούν να συσπειρώσουν κατά του Τραμπ τους μισούς βουλευτές των Ρεπουμπλικανών; 'Η απλά θέλουν να φθείρουν πολιτικά τον Τραμπ σε μια περίοδο εκ των πραγμάτων προεκλογική; Μπορεί στο τελευταίο να κερδίσουν, μπορεί όμως και να χάσουν, όπως έχασαν οι Ρεπουμπλικανοί όταν κίνησαν τη διαδικασία κατά του Κλίντον (στις εκλογές του 1998 οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν πέντε περισσότερους βουλευτές). Αυτά έχει η αστική πολιτική, όμως. Κάνεις μια κίνηση υψηλού ρίσκου κι αν σου βγει κερδίζεις, αν όχι χάνεις. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι Δημοκρατικοί φοβούνται τον Τραμπ. Αλλιώς δε θα κινούσαν τώρα τέτοια διαδικασία σε βάρος του, αφού προηγουμένως χρησιμοποίησαν ανθρώπους τους στις μυστικές υπηρεσίες.
Το «βαθύ λαρύγγι» σ' αυτή την ιστορία είναι μέλος κάποιας αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών, ο οποίος εμφανίστηκε στις αρχές Αυγούστου στον γενικό επιθεωρητή των υπηρεσιών πληροφοριών Μάικλ Ατκινσον και κατήγγειλε ότι ο Τραμπ παζάρευε τηλεφωνικά με τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι: «θα σου δώσω όπλα, αν μου δώσεις τον Τζον Μπάιντεν στο πιάτο», φέρεται να είναι το περιεχόμενο του παζαριού που έκανε ο Τραμπ. Ο Μπάιντεν, αντιπρόεδρος του Ομπάμα, είναι το φαβορί για το χρίσμα των Δημοκρατικών (η κούρσα είναι ακόμα στην αρχή) και επομένως ο πιθανότερος αντίπαλος του Τραμπ στις προεδρικές εκλογές του 2020.
Ο γενικός επιθεωρητής των υπηρεσιών πληροφοριών θεώρησε «αξιόπιστο» τον μάρτυρα, τον κατέστησε «μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος» (τον έθεσε υπό πλήρη προστασία, δηλαδή) και έκανε κατεπείγουσα αναφορά στον διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΝSA), ζητώντας του να ενημερώσει το Κογκρέσο για το «ανησυχητικό» περιεχόμενο της πληροφορίας που έλαβε. Ομως, ο υπηρεσιακός διευθυντής της NSA Τζόζεφ Μαγκουάιρ, σε συνεννόηση με τον Τραμπ, δεν κατέθεσε αντίγραφο της αναφοράς Ατκινσον στο Κογκρέσο. Οπότε η σκυτάλη πέρασε στο «βαρύ πυροβολικό» των Δημοκρατικών. Η Washington Post (αυτή είχε αποκαλύψει και το σκάνδαλο Watergate) αποκάλυψε στις 18 Σεπτέμβρη ότι ο Τραμπ μίλησε τηλεφωνικά με τον Ζελένσκι στις 25 Ιούλη (την επομένη της κατάθεσης του ειδικού ανακριτή Μιούλερ στο Κογκρέσο, μετά την οποία ο Τραμπ θεώρησε ότι δικαιώθηκε και μπορεί να περάσει στην αντεπίθεση) και τον πίεσε να βρει στοιχεία σε βάρος του Μπάιντεν. Λίγες μέρες πριν απ' αυτό το τηλεφώνημα, ο Τραμπ είχε παγώσει στρατιωτική «βοήθεια» ύψους περίπου 400 εκατ. δολαρίων προς την Ουκρανία, οπότε υπάρχει εδώ ένα quid pro quo (μου δίνεις, σου δίνω), λένε οι Δημοκρατικοί.
Τι ακριβώς ψάχνει ο Τραμπ για τον Μπάιντεν στην Ουκρανία; Ο γιος του Μπάιντεν (μιλάμε για παιδί… μάλαμα) ήταν από το 2014 μέχρι το 2019 στο ΔΣ κάποιου ουκρανικού ομίλου υδρογονανθράκων. Κάποιος ουκρανός εισαγγελέας κάτι βρήκε σε βάρος του, αλλά λέγεται ότι ο Μπάιντεν έβαλε και τον «έφαγαν» (αμάρτησε για το παιδί του!). Ο Τραμπ, λοιπόν, ζητά από τον Ζελένσκι να επαναφέρει αυτόν τον «καλό» εισαγγελέα και να συνεργαστεί με δικούς του ανθρώπους (με τον υπουργό Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, αλλά και με τον προσωπικό δικηγόρο του Τραμπ, Ρόμπερτ Τζουλιάνι, τον περιβόητο πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης) ώστε να βγουν στο φως όλα τα στοιχεία που υπάρχουν για τον Μπάιντεν (εννοείται πως αν δεν υπάρχουν στοιχεία, μπορούν να βρουν έναν τρόπο να τα κατασκευάσουν).
Αυτά προκύπτουν από το πρακτικό της συνομιλίας Τραμπ-Ζελένσκι, που ο ίδιος ο Τραμπ διέταξε να αποχαρακτηριστεί και να δοθεί στη δημοσιότητα (αφού προηγουμένως ξεσπάθωσε μέσω Twitter ενάντια στο «κυνήγι μαγισσών» που οι Δημοκρατικοί εξαπέλυσαν εναντίον του). Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτό το πρακτικό δεν είναι ακριβής απομαγνητοφώνηση της συνομιλίας Τραμπ-Ζελένσκι, αλλά… σημείωμα που γράφουν υπάλληλοι του Λευκού Οίκου την ώρα που εξελίσσεται η τηλεφωνική συνομιλία! Και για να τελειώνουμε με τις πληροφορίες, πρέπει να αναφέρουμε ότι η Γερουσία, με ρεπουμπλικανική πλειοψηφία, απαίτησε ομόφωνα την Τρίτη από την κυβέρνηση Τραμπ να σταλεί στο Κογκρέσο η πλήρης αναφορά Ατκινσον με την καταγγελία του πληροφοριοδότη. Γι' αυτό μάλλον ο Τραμπ έσπευσε να δώσει στη δημοσιότητα τις σημειώσεις από την τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Ζελένσκι, ισχυριζόμενος ότι σ' αυτή δεν υπάρχει καμιά συναλλαγή. Ετσι, από τη μια θα υπάρχει η κατάθεση ενός «κουκουλοφόρου» μάρτυρα και από την άλλη ένα επίσημο έγγραφο του Λευκού Οίκου (που όλοι θα ξέρουν ότι υπέστη την απαραίτητη επεξεργασία, αφού είναι σημειώσεις εξ ακοής).
Είναι σίγουρο ότι το επόμενο χρονικό διάστημα, όσο θα εξελίσσεται η κατά Τραμπ διαδικασία, θα κατακλυζόμαστε καθημερινά από σωρεία δημοσιευμάτων που θ' αναφέρονται σε κάθε λεπτομέρεια. Κάτι τέτοια θέματα είναι το χαβιάρι της αστικής δημοσιογραφίας. Γι' αυτό θέλουμε να εστιάσουμε από τώρα σε κάποια ουσιαστικά ζητήματα στα οποία δεν πρόκειται να εστιάσει η αστική δημοσιογραφία. Σε όσους γνωρίζουν αγγλικά συστήνουμε να διαβάσουν το πεντασέλιδο σημείωμα για την τηλεφωνική του επικοινωνία με τον Ζελένσκι, που έδωσε στη δημοσιότητα ο Τραμπ. Είμαστε σίγουροι ότι θα συμφωνήσουν με τα συμπεράσματά μας.
♦ Ο Ζελένσκι είναι ένα σκουπίδι. Ενας ελεεινός τύπος, που από την αρχή μέχρι το τέλος γλείφει πατόκορφα τον Τραμπ, του λέει πόσο σπουδαίος είναι, ότι τον θεωρεί μεγάλο δάσκαλό του, ότι θα ήθελε να τον επισκεφτεί για να πάρει τις συμβουλές του. Ανακοινώνει στον Τραμπ ότι έδιωξε την προηγούμενη πρέσβη της Ουκρανίας στην Ουάσινγκτον, την οποία είχε προηγουμένως «στολίσει» ο Τραμπ. «Ηταν με τον προηγούμενο πρόεδρο, εμείς θα σου στείλουμε μια χαρά πρέσβη», λέει ο Ζελένσκι στον Τραμπ! Μιλάμε για σίχαμα.
♦ Ο Τραμπ απολαμβάνει τις κολακίες, αλλά πιέζει τον Ζελένσκι γι' αυτό που τον ενδιαφέρει: να του «δώσει» τον Μπάιντεν. Οπλα του ζητάει ο Ζελένσκι, για τον Μπάιντεν του απαντά ο Τραμπ. Με δεδομένο ότι είχε ήδη παγώσει τη «βοήθεια» των 400 εκατ. δολαρίων και δεν μιλά για τίποτ' άλλο εκτός από τα στοιχεία για τον Μπάιντεν, ο Ζελένσκι παίρνει το μήνυμα. Μάλιστα, ο Τραμπ δεν παραπέμπει τον Ζελένσκι μόνο στον αμερικανό υπουργό Δικαιοσύνης, αλλά και στον προσωπικό του δικηγόρο, τον Τζουλιάνι, τον οποίο λέει ότι θα στείλει στην Ουκρανία για να βοηθήσει τον Ζελένσκι να βρει στοιχεία σε βάρος του Μπάιντεν! Ο πρόεδρος θα στείλει τον προσωπικό του δικηγόρο στην κυβέρνηση μιας άλλης χώρας για να βρει στοιχεία ενάντια στον αντίπαλο που θα αντιμετωπίσει στις επόμενες εκλογές! Μας συγχωρείτε, αλλά ο «Ρασπούτιν» και οι υπόλοιποι της ελληνικής σκανδαλολογίας μοιάζουν με αθώα παιδάρια μπροστά στους αμερικανούς πολιτικούς.
♦ Είναι όμως μόνο ο Ζελένσκι τόσο σιχαμένος ή το ίδιο είναι όλοι οι πολιτικοί των εξαρτημένων χωρών, έστω με κάποιες διαφορές στο στιλ; Θυμηθείτε λίγο τον «πολλά βαρύ αριστερό» Τσίπρα. Για να πάρει μια πρόσκληση από τον Τραμπ για τον Λευκό Οίκο, δέχτηκε να υποβληθεί σε δημόσιο εξευτελισμό. «Στημένος» δημοσιογράφος του διάβασε μια παλιά του αντι-τραμπική δήλωση και τον ρώτησε αν εξακολουθεί να έχει την ίδια γνώμη. Κι ο Τσίπρας, που ήξερε ότι θα του υποβληθεί αυτή η ερώτηση, απάντησε ότι καμιά φορά οι δηλώσεις του Τραμπ φαίνονται διαβολικές αλλά γίνονται πάντοτε για το καλό! Οταν αυτά γίνονται δημόσια, μπορεί κανείς να φανταστεί τι γίνεται όταν κλείνουν οι πόρτες και φεύγουν κάμερες και μικρόφωνα.
