Αναμενόμενη ήταν η υπερψήφιση των συνταγματικών αλλαγών που πρότεινε ο βασιλιάς του Μαρόκου, Μοχάμεντ ο Στ’, στο δημοψήφισμα της Παρασκευής 1 Ιούλη. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, το 98% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ του νέου συντάγματος, ενώ η συμμετοχή ήταν γύρω στο 73%. Το καθεστώς έστησε έναν τεράστιο μηχανισμό προπαγάνδας (εντός και εκτός της χώρας, καθώς ψήφισαν και οι μαροκινοί μετανάστες στο εξωτερικό), με την αμέριστη συμπαράσταση όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, και έφτιαξε τα αποτελέσματα κατά το δοκούν (ποιος θα ελέγξει άλλωστε;).
Την ίδια στιγμή, οργάνωσε τάγματα από πραιτοριανούς για να ασκήσουν τρομοκρατία σε όσους αντιστέκονται. Οπως αποκαλύπτει το Αλ Τζαζίρα (4/1/11), ένα βράδυ πριν από την ψηφοφορία χιλιάδες πραιτοριανοί του καθεστώτος, με τη βοήθεια της αστυνομίας, χτύπησαν διαδήλωση του κινήματος της 20ής Φλεβάρη στην πρωτεύουσα Ραμπάτ, προκαλώντας αρκετούς τραυματισμούς. Το κίνημα της 20ής Φλεβάρη, που παλεύει για δημοκρατικά δικαιώματα και για την κατάργηση της μοναρχίας, είχε καλέσει σε αποχή (το ίδιο έκαναν και κάποια συνδικάτα και αριστερά κόμματα), καταγγέλλοντας ότι το νέο σύνταγμα δεν μειώνει καθόλου τις εξουσίες του βασιλιά. Ενώ μέχρι τώρα έλεγχε τα πάντα μόνος του, με το νέο σύνταγμα έχει και έναν «πρωθυπουργό» της αρεσκείας του, τον οποίο επιλέγει ο ίδιος ο βασιλιάς μέσα από το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές. Ο βασιλιάς εξακολουθεί να παραμένει επικεφαλής του κράτους, της δικαστικής εξουσίας και του στρατού, καθώς και ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης!
Μπορεί το δημοψήφισμα να χαιρετίστηκε δεόντως από τους «δημοκράτες» της Δύσης, όμως χιλιάδες ήταν οι άνθρωποι που κατέβηκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας Ραμπάτ, στην Καζαμπλάνκα και αλλού, για να διαδηλώσουν ενάντια σ’ αυτή την εκλογική φάρσα. Το δε κίνημα της 20ής Φλεβάρη αμφισβητεί το ποσοστό συμμετοχής που δίνει η κυβέρνηση. Ενας από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού, ο Αμάλ Αλμπαγκντάντι, δήλωσε στο Αλ Τζαζίρα την περασμένη Δευτέρα: «Οι αριθμοί που δίνει η κυβέρνηση δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Βγήκα στους δρόμους για να πω: αρκετά με τη φτώχεια, τις διακρίσεις και την έλλειψη ελευθεριών. Θέλουμε πραγματική δημοκρατία».
Η διαδήλωση γέμισε την κεντρική λεωφόρο του Ραμπάτ, Μοχάμεντ V, από διαδηλωτές που φώναζαν «ελευθερία». Πολλοί από τους διαδηλωτές κρατούσαν πορτρέτα του Κάμελ Αμάρι, του 30χρονου διαδηλωτή που δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά τη διάρκεια διαδήλωσης πριν από δύο μήνες, ενώ άλλοι κρατούσαν τις μαύρες σημαίες του κινήματος της 20ής Φλεβάρη. Οι διαδηλωτές, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του Αλ Τζαζίρα, δεν διαμαρτύρονταν μόνο για το δημοψήφισμα, αλλά και για την ανεργία που μαστίζει τη χώρα. Οταν οι διαδηλωτές πλησίασαν το κοινοβούλιο, συναντήθηκαν με καμιά εκατοστή τσιράκια του καθεστώτος, που τους προκαλούσαν καίγοντας σημαίες του κινήματος της 20ής Φλεβάρη. Στο τέλος επενέβη η αστυνομία για να εμποδίσει τους διαδηλωτές να πλησιάσουν το κοινοβούλιο.
Το ερώτημα που τίθεται είναι ένα: πόσο μπορεί να κρατήσει το μασκάρεμα του καθεστώτος, όταν η ανεργία και η ακρίβεια φουντώνουν στη χώρα; Σύμφωνα με τον Economist (8/7/11), που επικαλείται στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το Μαρόκο είναι μία από τις χώρες που οι τιμές των τροφίμων εκτινάχθηκαν στα ύψη μέσα στο 2010, σημειώνοντας πάνω από 10% αύξηση. Αυτό το εκρηκτικό μίγμα ακρίβειας και ανεργίας φοβάται το καθεστώς που σπεύδει να φορέσει «δημοκρατικό» μανδύα μήπως και γλιτώσει από τον άνεμο των εξεγέρσεων που φυσάει στον αραβικό κόσμο…
