Την Τρίτη (20/10), η Κομισιόν ανακοίνωσε ότι «κινεί διαδικασίες επί παραβάσει κατά της Κύπρου και της Μάλτας εκδίδοντας προειδοποιητικές επιστολές σχετικά με τα συστήματα χορήγησης ιθαγένειας σε επενδυτές των χωρών αυτών, τα οποία είναι επίσης γνωστά ως συστήματα “χρυσών διαβατηρίων’’». Οπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, «η Επιτροπή θεωρεί ότι η χορήγηση από τα εν λόγω κράτη μέλη της υπηκοότητάς τους -και, συνεπώς, της ενωσιακής ιθαγένειας- ως αντάλλαγμα για προκαθορισμένη πληρωμή ή επένδυση και χωρίς να υπάρχει πραγματικός δεσμός με τα οικεία κράτη μέλη, δεν συνάδει με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ταυτόχρονα, υπονομεύει την ακεραιότητα του καθεστώτος της ενωσιακής ιθαγένειας που προβλέπεται στο άρθρο 20 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης».
Αν η ανακοίνωση σταματούσε σ’ αυτό, θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι το ζήτημα είναι τυπικό. Ομως η Κομισιόν αναφέρεται στην έκθεσή της του Γενάρη 2019, σύμφωνα με την οποία υπάρχουν «εγγενείς κίνδυνοι» στα συστήματα χορήγησης ιθαγένειας. Οπως αναφέρεται, «οι εν λόγω κίνδυνοι σχετίζονται ιδίως με την ασφάλεια, τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά».
Η Κομισιόν ανακοίνωσε, επίσης, ότι «απευθύνει εκ νέου επιστολή στη Βουλγαρία, τονίζοντας τις ανησυχίες της σχετικά με ένα σύστημα χορήγησης ιθαγένειας σε επενδυτές το οποίο διαχειρίζεται το εν λόγω κράτος μέλος και ζητώντας περαιτέρω λεπτομέρειες. Η βουλγαρική κυβέρνηση διαθέτει προθεσμία ενός μηνός για να απαντήσει στην επιστολή με την οποία ζητούνται περαιτέρω πληροφορίες, μετά την παρέλευση της οποίας η Επιτροπή θα αποφασίσει σχετικά με τα επόμενα βήματα».
«Μη μου αναφέρετε κάτι για το Αλ Τζαζίρα να μη σας πάρει ο δαίμονας», είχε πει ο Nίκος Αναστασιάδης στους δημοσιογράφους πριν από μερικές μέρες. Οι κύπριοι δημοσιογράφοι δεν τον ρώτησαν (!), αλλά η Κομισιόν είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις της. Το πράγμα είχε βρομίσει εδώ και καιρό. Οταν, όμως, είχε πρωτοτεθεί το θέμα, τον περασμένο Γενάρη, ο Αναστασιάδης είχε μιλήσει για «σκοπιμότητες» και «ανταγωνισμό». Και είχε επιστρατεύσει το γελοίο επιχείρημα ότι η Κύπρος δίνει μόνο το 0,3% των υπηκοοτήτων που χορηγούνται στην ΕΕ. Γελοίο γιατί το θέμα δεν είναι οι υπηκοότητες γενικά (είναι λογικό η ολιγοπληθής Κύπρος να δίνει λιγότερες υπηκοότητες από τις πολυπληθείς χώρες), αλλά η χορήγηση «χρυσών διαβατηρίων».
Η ταχεία αντίδραση της Κομισιόν, μετά το ντοκιμαντέρ του Αλ Τζαζίρα με τον υποτιθέμενο κινέζο εκατομμυριούχο, ο οποίος (υποτίθεται ότι) έχει και μια καταδίκη στην Κίνα σε φυλάκιση εφτά χρόνων για ξέπλυμα χρήματος, και θα έπαιρνε διαβατήριο στην Κύπρο, χάρη σε βουλευτή του ΑΚΕΛ και στον κολλητό του πρόεδρο της Βουλής (του ΔΗΣΥ αυτός), δείχνει ότι όλα ήταν έτοιμα. Κάποια συνάφεια υπάρχει ανάμεσα στις κινήσεις σε επίπεδο Κομισιόν και στο ρεπορτάζ του Αλ Τζαζίρα.
Το πράγμα είχε παραβρομίσει και έφτασε ο καιρός να υπάρξει μια κάθαρση. Εγιναν προειδοποιήσεις τον περασμένο Γενάρη, αλλά δεν υπήρξε συμμόρφωση. Είχαν κλείσει «ντιλ» στο νησί, είχαν πέσει προκαταβολές και έπρεπε τα «ντιλ» να ολοκληρωθούν και μετά να τροποποιηθεί η σχετική νομοθεσία. Και η ίδια η τροποποίηση της νομοθεσίας ήθελε μελέτη. Τι διάολο, τόσα γραφεία (δικηγορικά και λογιστικά) δουλεύουν με το πρόγραμμα των «χρυσών διαβατηρίων». Ανάμεσά τους τα γραφεία του ίδιου του προέδρου Αναστασιάδη και των μισών μελών του υπουργικού συμβούλιου!
Η Κομισιόν κινεί διαδικασίες επί παραβάσει, δεν είναι όμως σίγουρο ότι η υπόθεση θα φτάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Υπάρχει περιθώριο δύο μηνών για να εξηγήσουν Κύπρος και Μάλτα τι έπραξαν και να αποδείξουν ότι συμμορφώθηκαν. Μέσα σ’ αυτό το δίμηνο όλα μπορούν να διευθετηθούν, ακόμα κι αν χρειαστεί να χαλάσουν κάποια «ντιλ» και να επιστραφούν κάποιες προκαταβολές.
Γράφαμε πριν από μια εβδομάδα:
Εχουμε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Από πάνω μέχρι κάτω. Από το ΑΚΕΛ μέχρι τον ΔΗΣΥ. Μια σταλιά τόπος είναι η Κύπρος, οι πάντες γνώριζαν τι γίνεται. Κανείς δεν προσπάθησε να βάλει τέλος, όλοι κοίταζαν να επωφεληθούν. Μην μας πείτε ότι η ηγεσία του ΑΚΕΛ δε γνώριζε τι έκανε ο Τζιοβάνης. ‘Η ότι η ηγεσία του ΔΗΣΥ δε γνώριζε τι έκανε ο Συλλούρης παρέα με τον Τζιοβάνη. Μην μας πείτε ότι ΣΥΡΙΖΑ και Περισσός, με τις «αδελφικές σχέσεις» με το ΑΚΕΛ, δε γνώριζαν όχι μόνο για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, αλλά και για τις μαφιόζικου τύπου μπίζνες.
Εχουμε μια αλυσίδα κρατών που εμφανίζονται από τον Συλλούρη να κάνουν την ίδια δουλειά (αναφέρει Μάλτα, Λετονία, Σλοβενία). Μην μας πείτε ότι η ΕΕ δεν ήξερε τι γίνεται, πώς δίνονται τα «χρυσά διαβατήρια». Τα ιμπεριαλιστικά κράτη της ΕΕ έχουν πανίσχυρες μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες γνωρίζουν τα πάντα. Εχουν σίγουρα κλιμάκια σε κάθε χώρα τύπου Κύπρου, Μάλτας κτλ. και έχουν σκανάρει κάθε «επενδυτή» που πολιτογραφείται σ’ αυτές για να πάρει ευρωπαϊκό διαβατήριο.
Γιατί το άφησαν να εξελιχθεί; Γιατί αυτοί οι «επενδυτές» κάνουν μπίζνες με «καθωσπρέπει επιχειρηματίες» των ιμπεριαλιστικών χωρών. Τραπεζίτες, εισαγωγείς-εξαγωγείς κτλ. Γιατί αυτοί οι μαφιόζοι λειτουργούν και ως κατάσκοποι, δίνοντας πληροφορίες (όχι μόνο στο επίπεδο της βιομηχανικής κατασκοπίας, αλλά και στο στρατιωτικό και στο διπλωματικό επίπεδο) για ιμπεριαλιστικές χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Τώρα, η Φον ντερ Λάιεν, επί της θητείας της οποίας κάποια κάστανα πετάγονται από τη φουφού, βάζει τον εκπρόσωπό της να δηλώσει ότι… «οι ευρωπαϊκές αξίες δεν είναι προς πώληση»! Το έργο το έχουμε ξαναζήσει και σε ευρωενωσίτικο επίπεδο. Τον Μάρτη του 1999 υποχρεώθηκε σε παραίτηση ολόκληρη η Κομισιόν επί προεδρίας του Λουξεμβούργιου Ζακ Σαντέρ, λόγω σκανδάλου διαφθοράς. Μια επιτροπή «σοφών», στην οποία ανατέθηκε ελεγκτικό έργο, διαπίστωσε απάτες, κακοδιαχείριση και ευνοιοκρατία.
Εχουμε ζήσει και τις διευθετήσεις σκανδάλων με πολιτικό «άρωμα» στη χώρα μας. Τα υλικά της συνταγής είναι τα ίδια, η δοσολογία αλλάζει κατά περίσταση: κάποιοι πολιτικοί αναγκάζονται να παραιτηθούν, ξεκινούν μακρόσυρτες ποινικές διαδικασίες, γίνονται και κάποιες αλλαγές σε νομοθετικό ή διοικητικό επίπεδο και τέλος. Ολα παραδίδονται στη λήθη.
Οι λεπτομέρειες που αποκαλύπτονται για τα κυκλώματα της Κύπρου είναι πράγματι γαργαλιστικές και σε τραβούν να τις παρακολουθήσεις (γι’ αυτό, άλλωστε, χρησιμοποιήθηκε ως φορέας το Αλ Τζαζίρα). Πίσω από τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες, όμως, πρέπει να διακρίνουμε τον καπιταλισμό ως σύστημα. Ενα σύστημα που έχει ως σκοπό του το μέγιστο κέρδος. Πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα της νομιμότητας και της ηθικής, κρύβεται ο πραγματικός κόσμος, στον οποίο δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο νόμιμο και το παράνομο.
Το κέρδος είναι κέρδος, είτε προέρχεται από παραγωγή, μεταφορά και εμπόριο ναρκωτικών ή όπλων ή από εμπόριο λευκής σάρκας. Για να απαλλαγούμε απ’ αυτά τα φαινόμενα θα πρέπει να απαλλαγούμε από τον καπιταλισμό.
