Οι αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί που τοποθετούνται στο οδόστρωμα ήταν μέχρι τώρα το πιο φονικό όπλο της ιρακινής αντίστασης εναντίον των στρατευμάτων κατοχής. Ομως τους τελευταίους μήνες προστέθηκε ένα εξίσου φονικό όπλο, τα πυρά των ελεύθερων σκοπευτών.
Στη διάρκεια της γιορτής Εϊντ, με την οποία κλείνει το Ραμαζάνι, μαχητές του Ισλαμικού Στρατού μοίραζαν ως δώρο σε σπίτια, καταστήματα και οδηγούς αυτοκινήτων στις σουνιτικές συνοικίες της δυτικης Βαγδάτης μια βιντεοταινία 28 λεπτών, με τίτλο «Ο Γιούμπα επιστρέφει». Γιούμπα είναι το ψευδώνυμο ενός θρυλικού ελεύθερου σκοπευτή της ιρακινής αντίστασης και το έχει πάρει από ένα αφρικανικό χορό του θανάτου. Η ταινία παρουσιάζει ένα μακρύ μονόλογο ενός άντρα, που κάθεται μπροστά στο όπλο του και περιγράφει, μεταξύ άλλων, τις ικανότητες που πρέπει να έχει ένας επίλεκτος σκοπευτής, σταθερό χέρι, συγκέντρωση και πίστη στον Αλλάχ. Παρουσιάζει επίσης μια ομάδα μαχητών που εκπαιδεύονται σε πλούσια σε βλάστηση χωράφια, τυπικά της περιοχής γύρω από τον Ευφράτη στο σουνιτικό τρίγωνο, πυροβολώντας με Μ16. Ακούγονται πυροβολισμοί από ελεύθερους σκοπευτές και δείχνει Αμερικάνους στρατιώτες που έχουν γίνει στόχος, άλλους νεκρούς, άλλουs να πέφτουν σαν μαριονέτες που τους κόβουν τα νήματα και άλλους να σφαδάζουν στο έδαφος με πληγές στα πόδια ή στην κοιλιά. Ενα μέρος της ταινίας αναφέρεται στο θρυλικό Γιούμπα και στη δραστηριότητά του. «Η ιδέα της κινηματογράφησης των επιχειρήσεων είναι πολύ σημαντική. Η σκηνή που δείχνει το στρατιώτη να πέφτει χτυπημένος έχει πολύ μεγαλύτερη επίδραση στον εχθρό από κάθε άλλο όπλο», λέει στην ταινία ένας διοικητής των ανταρτών.
Στην ταινία υπάρχουν επίσης αποσπάσματα από ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο με τίτλο «The ultimate sniper» (ο απόλυτος ελεύθερος σκοπευτής), που κυκλοφορεί μαζί με ένα σχετικό DVD στο διαδίκτυο, γραμμένο από τον Τζον Πλάστερ, απόστρατο ταγματάρχη των πεζοναυτών και κορυφαίο ελεύθερο σκοπευτή, με θητεία στο Βιετνάμ, στο Λάος και στην Καμπότζη. Η αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση στο Ιράκ εκτιμά ότι η εκπαίδευση των ελεύθερων σκοπευτών στο Ιράκ με βάση το εγχειρίδιο αυτό βρίσκεται πίσω από την κατακόρυφη αύξηση των επιθέσεων από ελεύθερους σκοπευτές εναντίον των αμερικάνικων στρατευμάτων τους τελευταίους μήνες.
Η βρετανική εφημερίδα «Telegraph» (29/10/06), σε άρθρο της με τίτλο «Οι ιρακινοί αντάρτες μαθαίνουν από τον γκουρού των Αμερικάνων ελεύθερων σκοπευτών», παρουσιάζει την προαναφερόμενη βιντεοταινία και αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι οι Ιρακινοί αντάρτες έχουν σχηματίσει μια ταξιαρχία ελεύθερων σκοπευτών, που χρησιμοποιεί το εγχειρίδιο του Τζον Πλάστερ και έχει βελτιώσει θεαματικά τις ικανότητες και τις επιδόσεις της από τον περασμένο Ιούνιο, με αποτέλεσμα μόνο μέσα στον Οκτώβριο να αναφερθούν από τον αμερικάνικο στρατό τουλάχιστον 36 χτυπήματα από ελεύθερους σκοπευτές, τα περισσότερα από τα οποία ήταν θανατηφόρα. Επισημαίνει επίσης ότι το πυκνοδομημένο αστικό περιβάλλον, διάσπαρτο με εγκαταλειμμένα ετοιμόρροπα κτίρια, προσφέρεται για να σημαδεύουν οι αντάρτες τα αμερικάνικα περίπολα από πλεονεκτική θέση, ότι η απειλή του θανάτου από ένα αόρατο εχθρό είναι αρκετή για να στοιχειώσει τους Αμερικάνους στρατιώτες, καθώς και ότι συχνά στόχος των ελεύθερων σκοπευτών είναι γιατροί, μηχανικοί και παπάδες, γιατί πιστεύουν ότι τέτοιες απώλειες αποκαρδιώνουν περισσότερο τα στρατεύματα κατοχής.
Με το ίδιο πρόβλημα ασχολούνται οι «New York Times» (4/11/06) σε άρθρο τους με τίτλο «Οι ελεύθεροι σκοπευτές αυξάνουν τον κίνδυνο για τα αμερικάνικα στρατεύματα». Το άρθρο αυτό, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στις μεθόδους και στον τρόπο δράσης των ελεύθερων σκοπευτών καθώς και στον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζουν οι Αμερικάνοι, από το οποίο μεταφέρουμε συνοπτικά τα πιο ενδιαφέροντα σημεία.
Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, τους τελευταίους μήνες, αξιωματικοί του στρατού και πεζοναύτες υποστηρίζουν ότι οι αντάρτες χρησιμοποιούν ελεύθερους σκοπευτές όλο και πιο συχνά και με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, διακόπτοντας τις επιχειρήσεις του αμερικάνικου στρατού και τροφοδοτώντας ένα κλίμα απογοήτευσης. Σ’ όλο το Ιράκ, η απειλή από τη δράση τους έχει γίνει αρκετά σοβαρή, ώστε στα τέλη Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε μια εσωτερική στρατιωτική σύσκεψη για να γίνει ανταλλαγή εμπειριών και απόψεων και να συζητηθούν τρόποι αντιμετώπισης του προβλήματος.
Οι ελεύθεροι σκοπευτές έχουν βελτιώσει την επιδεξιότητά τους, επιλέγουν με προσοχή τους στόχους και τα σημεία απ’ όπου πυροβολούν και χρησιμοποιούν έξυπνους τρόπους να μετακινούνται και να κρύβονται (π.χ. από πλατύσκαλα ή κρυμμένοι ανάμεσα σε αυτοκίνητα). Συχνά χρησιμοποιούν παραλλαγές του μακρύκανου όπλου Ντραγκόνοφ, που ρίχνει πυρομαχικά μεγαλύτερης ισχύος από το Καλάσνικοφ. Οι πεζοναύτες υποστηρίζουν ότι οι ομάδες των ελεύθερων σκοπευτών διαθέτουν δίκτυο παρατηρητών και ότι κάθε φορά που αφήνουν τα φυλάκιά τους, παρατηρητές κρυμμένοι ανάμεσα στον ιρακινό πληθυσμό ενημερώνουν τους ελεύθερους σκοπευτές πού βρίσκονται οι πεζοναύτες και τι κάνουν.
Και τότε οι ελεύθεροι σκοπευτές καταφτάνουν. Υποστηρίζουν ακόμη ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές γνωρίζουν τα ακάλυπτα σημεία που αφήνει ο προστατευτικός εξοπλισμός τους και σημαδεύουν στο κεφάλι, στο λαιμό και στις μασχάλες τους. Κατά κανόνα, πυροβολούν μια φορά και εξαφανίζονται. Συχνά πυροβολούν από σημεία όπου μεσολαβούν εμπόδια (π.χ. από την απέναντι πλευρά καναλιών), τα οποία εμποδίζουν ή δυσκολεύουν τις αμερικάνικες δυνάμεις να τους καταδιώξουν ή να τους πυροβολήσουν. Συχνά επίσης πυροβολούν ανάμεσα από πλήθος πολιτών, γνωρίζοντας ότι σε τέτοιες περιπτώσεις οι πεζοναύτες αποφεύγουν να απαντήσουν. Αυτό καταρρακώνει το ηθικό των αμερικάνικων στρατευμάτων.
Ο εντοπισμός και η εξόντωση των ελεύθερων σκοπευτών είναι πολύ δύσκολη υπόθεση και οι Αμερικάνοι έχουν στη διάθεσή τους μόνο κάποιους πρακτικούς τρόπους για να τους αντιμετωπίσουν. Οταν βγαίνουν για επιχειρήσεις ή περιπολίες, πολλοί πεζοναύτες περπατούν κάνοντας ζιγκ – ζαγκ και όταν σταματούν μεταφέρουν το βάρος τους από το ένα πόδι στο άλλο, κουνούν το κεφάλι τους πάνω κάτω, αλλάζουν συχνά ρυθμό, πότε πότε κάθονται στις φτέρνες, πηγαίνουν μπροστά ή πίσω, σκύβουν απότομα και σηκώνονται, ώστε ο ελεύθερος σκοπευτής που πιθανόν τους παρακολουθεί να δυσκολεύεται να τους σημαδέψει. Ομως, καθώς οι επιχειρήσεις παρατείνονται, μερικοί πεζοναύτες κουράζονται και σταματούν αυτό τον ιδιόρρυθμο «χορό», ενώ μερικές φορές, ακόμη κι αυτοί που τον συνεχίζουν πυροβολούνται. Κάποιες μονάδες έχουν περιορίσει τις πεζές περιπολίες την ημέρα, γιατί τις θεωρούν πολύ επικίνδυνες, και χρησιμοποιούν θωρακισμένα οχήματα όταν χρειάζεται να μπουν σε γειτονιές, από τα οποία κατεβαίνουν και μπαίνουν γρήγορα στα κτίρια που θέλουν να ελέγξουν. Μόνο τη νύχτα συνεχίζουν τις πεζές περιπολίες, γιατί οι Ιρακινοί ελεύθεροι σκοπευτές δεν έχουν επιδείξει μέχρι τώρα την ικανότητα να σημαδεύουν με ακρίβεια στο σκοτάδι.
