«Εάν ένας πιθανός “σάικο εκτελεστής“ γνωρίζει ότι το σχολείο έχει μεγάλο αριθμό από καλά επιδέξιους στα όπλα δασκάλους (και άλλους) οι οποίοι θα πυροβολήσουν άμεσα, ο σάικο ΠΟΤΕ δε θα επιτεθεί σε αυτό το σχολείο. Οι δειλοί δε θα πάνε εκεί… το πρόβλημα λύθηκε. Θα πρέπει να είμαστε επιθετικοί, μόνο η άμυνα δε θα δουλέψει!».
Μόνο ένας Τράμπ θα μπορούσε να εκστομίσει τα παραπάνω. Και το έκανε, όχι μόνο στο προσωπικό του Twitter (από το οποίο είναι το παραπάνω απόσπασμα), αλλά και κατά τη συνάντηση με τους συγγενείς των θυμάτων του μακελειού σε Λύκειο της Φλόριντα, όπου ένας 19χρονος (που παλαιότερα είχε αποβληθεί από το σχολείο) εκτέλεσε εν ψυχρώ 17 μαθητές και καθηγητές, πριν συλληφθεί να τρώει ατάραχος στα Μακ Ντόναλντς. Ο 19χρονος μόλις είχε μετακομίσει με τον αδελφό του σε ανάδοχη οικογένεια, μετά από το θάνατο της μητριάς του από πνευμονία ένα μήνα πριν. Επρόκειτο σαφέστατα για ένα ψυχικά διαταραγμένο άτομο που είχε απασχολήσει την αστυνομία επανειλημμένα στο παρελθόν.
Θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας αν ασχολούμασταν στα σοβαρά με το γελοίο επιχείρημα του Τραμπ. Το τελευταίο που ενδιαφέρει τους ψυχικά ασθενείς αυτού του βαθμού είναι η ζωή τους. Αυτό το έχει δείξει η πείρα δεκάδων επιθέσεων, στις οποίες οι εκτελεστές έπεφταν νεκροί από τα πυρά της αστυνομίας. Ορισμένες φορές οι «δειλοί» που αναφέρει ο Τραμπ αποφασίζουν οι ίδιοι να βάλουν τέλος στη ζωή τους, όπως στο μακελειό που έγινε στη Βιρτζίνια τον Απρίλη του 2007, όπου 23χρονος κορεάτης φοιτητής, αφού σκότωσε 32 φοιτητές και εκπαιδευτικούς σε δύο ξεχωριστές επιθέσεις, αυτοκτόνησε πριν τον πιάσει η αστυνομία.
Η ουσία των θέσεων του Τραμπ δεν είναι παρά η παραπέρα φασιστικοποίηση της αμερικάνικης κοινωνίας, που δεν πρόκειται να μειώσει το πρόβλημα στο ελάχιστο, αφού αυτό έχει βαθιές ρίζες στα ίδια τα θεμέλια της αμερικάνικης κοινωνίας. Δεν είναι μόνο το θέμα της αχαλίνωτης οπλοκατοχής, που ακόμα κι αν απαγορευτεί για ορισμένες ηλικίες, θα γίνεται παράνομα, όπως γίνεται σήμερα σε πολλές περιπτώσεις πυροβολισμών σε σχολεία, με 12χρονους και 15χρονους να μπάζουν όπλα και να τα χρησιμοποιούν κατά τη διάρκεια εφηβικών διενέξεων. Μια ματιά στα στοιχεία τέτοιων επιθέσεων, που καταγράφει μία αμερικάνικη ΜΚΟ (https://everytownresearch.org/school-shootings/5837/), αρκεί για να καταλάβει κανείς την έκταση του φαινομένου. Σύμφωνα με τα στοιχεία, κάθε βδομάδα συμβαίνει ένα περιστατικό πυροβολισμών στα σχολεία, με αποτέλεσμα από το 2013 να έχουν σημειωθεί πάνω από 300 πυροβολισμοί (συμπεριλαμβανομένων των αυτοκτονιών) σε σχολεία των ΗΠΑ!
Σε μία χώρα πλήρους ανυπαρξίας ταξικής αλληλεγγύης από τη μεριά των καταπιεσμένων και στυγνής ταξικής καταπίεσης, με έναν στους οκτώ κατοίκους της να χαρακτηρίζεται «διατροφικά ανασφαλής» (πιο κόσμια έκφραση για το υποσιτιζόμενους) και με ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων να στερούνται ασφάλισης (ακόμα και μετά το νόμο περί υποχρεωτικής ασφάλισης, που επέβαλε πριν από μερικά χρόνια ο Ομπάμα, ρίχνοντας το ποσοστό των ανασφάλιστων από το 18% στο 10%), τι άλλο θα περίμενε κανείς πέρα από τη «γέννηση» ολοένα και περισσότερων «σάικο», που η μόνη συγκίνηση στην άχαρη ζωή τους είναι να γίνουν πρωταγωνιστές αστυνομικού θρίλερ, έστω και μία φορά στη ζωή τους;
Από την άλλη, η οπλοκατοχή αποτελεί μία τεράστια μπίζνα που κανείς δε θέλει να πειράξει. Από τη στιγμή που το εμπόριο όπλων αποφέρει κέρδη της τάξης των 1.5 δισ. δολαρίων το χρόνο, από τα περισσότερα από 10 εκατομμύρια όπλα που παράγονται για την εσωτερική αγορά όπλων στις ΗΠΑ, οι όποιες εκκλήσεις για περιορισμό της οπλοκατοχής θα πέφτουν στο κενό. Κι ας έχουν σκοτωθεί πάνω από 150 χιλιάδες άτομα από πυροβόλα όπλα (εξαιρούνται οι εκτελέσεις που έχουν κάνει οι μπάτσοι) από το 2001 μέχρι το 2013, αριθμός 50πλάσιος από αυτόν των σκοτωμένων από τις αποκαλούμενες τρομοκρατικές επιθέσεις (βλ. https://www.nbcnews.com/storyline/oregon-college-shooting/americans-killed-gun-violence-vs-terrorism-n437246). Η μόνη περίπτωση που οι αμερικάνοι ιθύνοντες θα έθεταν φραγμούς στην οπλοκατοχή θα ήταν η ύπαρξη ενός επαναστατικού κινήματος που θα ήξερε πού να στρέψει τα όπλα που έχει στα χέρια του…
