«Δικαίωμα στη δουλειά για Βρετανούς εργάτες», ήταν το σύνθημα που κυριάρχησε στις απεργίες που ξέσπασαν αυθόρμητα σε 20 βιομηχανίες του ενεργειακού τομέα την προηγούμενη βδομάδα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο λόγος; Η απόφαση της TOTAL να δώσει έργο κατασκευής μονάδας αφαίρεσης διοξειδίου του θείου, που εκλύεται στο τμήμα της ενεργειακής μονάδας των διυλιστηρίων πετρελαίου του Λινκολνσάιρ (ανατολική Αγγλία), στην ιταλική IREM. Η τελευταία προσέλαβε ιταλούς και πορτογάλους εργαζόμενους αντί για βρετανούς: Εξού και το…ρατσιστικό σύνθημα.
Το κίνητρο της TOTAL φέρεται να είναι η δυνατότητα που προσφέρει η περίφημη κοινοτική οδηγία Μπολκενστάιν στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο να προσλαμβάνει αλλοδαπούς εργάτες με μισθούς κατώτερους από αυτούς της χώρας «φιλοξενίας», με απώτερο στόχο την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, μείωση των μισθών και περαιτέρω απολύσεις. Οι εργάτες της TOTAL, αντί να υψώσουν ως συνθήματα πάλης τους «καμία αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις», «δικαίωμα στην εργασία για όλους», κατέβηκαν σε απεργία για… τις «διακρίσεις που υφίσταται ο βρετανός εργάτης». «Θέλουμε ίσες ευκαιρίες για όλους, πράγμα που δεν συμβαίνει με τους βρετανούς εργάτες» (!), δήλωναν χαρακτηριστικά στα ΜΜΕ, θέτοντας στο επίκεντρο της προπαγανδιστικής τους καμπάνιας την πραγματοποίηση της υπόσχεσης που είχε δώσει ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν το 2007: «Βρετανικές δουλειές για βρετανούς εργάτες»!
Το πλαίσιο αυτό υιοθετήθηκε τις επόμενες μέρες σε απεργίες που ξέσπασαν αυθόρμητα σε όλη τη Βρετανία, σε ένδειξη αλληλεγγύης στους απεργούς του Λινκολνσάιρ. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η ίδια η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η ομοσπονδία του GMB, όπως και το βρετανικό πολιτικό σύστημα… αιφνιδιάστηκαν. Ο Μπράουν και το επιτελείο του αντέδρασαν άμεσα, καλώντας τους απεργούς να σταματήσουν την… «απροειδοποίητη απεργία» και να προσέλθουν σε… διάλογο. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, αιφνίδια παράλυση ενός βασικού τμήματος της βαριάς βιομηχανίας, του ενεργειακού τομέα, από απεργίες αλληλεγγύης, έστω και με ρατσιστικά συνθήματα, μέσα σε μια βδομάδα, δεν θα διανοούνταν σε καμία περίπτωση να πυροδοτήσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Ειδικά σε μια συγκυρία που δεν υπήρχαν ενδείξεις για ξεσηκωμό από τα κάτω, ώστε να πιεστεί σε αυτή την κατεύθυνση.
Πρέπει να διευκρινιστεί, ότι στο συγκεκριμένο απεργιακό αγώνα συμμετέχουν κυρίως ειδικευμένοι εργάτες και μικροεργολάβοι συνεργείων σε έναν από τους καλύτερα αμειβόμενους κλάδους της βαριάς βιομηχανίας της Μεγάλης Βρετανίας. Πρόκειται για το τμήμα της λεγόμενης εργατικής αριστοκρατίας που σε χώρες ιμπεριαλιστικές σαν την Γηραιά Αλβιόνα το κεφάλαιο φρόντιζε πάντα να εξαγοράζει με τμήμα από τα υπερκέρδη που αντλούσε από τις ψωροκώσταινες και τις αποικίες, για να το στρέφει ενάντια στην υπόλοιπη εργατική τάξη. Φαίνεται, ότι το στρώμα της αγγλικής εργατικής αριστοκρατίας υιοθέτησε ακαριαία την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», που του πρότεινε το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό (υπόσχεση Μπράουν) το 2007.
Το ζητούμενο είναι η εργατική τάξη της Βρετανίας να μην πέσει σε αυτή την παγίδα. Στις απολύσεις που έρχονται, στα νέα απεργιακά μέτωπα που ανοίγουν αναπόφευκτα λόγω της κρίσης, η ταξική ενότητα και αλληλεγγύη αλλοδαπών και ημεδαπών εργατών είναι το βασικό όπλο που διαθέτει η εργατική τάξη για να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα του κεφαλαίου, ειδικά στη Βρετανία με τους πολυάριθμους αλλοδαπούς εργάτες σε βιομηχανία και εμπόριο. Αλίμονό της αν ενστερνιστεί το παράδειγμα της εργατικής αριστοκρατίας.
