Η ιδέα είναι εξόχως ενδιαφέρουσα και καλούμε τον Giorgakis να τη νομοθετήσει αμέσως! Για να μπείτε στο νόημα, κάντε τον κόπο να διαβάσετε το παρακάτω απόσπασμα από το περιοδικό Τάιμ (12/9/11):
«Παραδοσιακά, η ασφάλιση ανεργίας είναι διαθέσιμη μόνο για άνεργα άτομα που ψάχνουν για δουλειά. Αυτά τα χρήματα μπορούσαν να διατεθούν μόνο για προσωπική χρήση. Ολες οι άλλες χρήσεις –όπως η έναρξη μιας επιχείρησης– απαγορεύονταν αυστηρά και μόνο όσοι έψαχναν για δουλειά δικαιούνταν αυτούς τους πόρους. Ατομα που επιθυμούν να αναζητήσουν ευκαιρίες αυτοαπασχόλησης αποκλείονταν από οποιαδήποτε επιδότηση που προοριζόταν για τους ανέργους. Φανταστείτε, τώρα, τη δυνατότητα οι επίδοξοι επιχειρηματίες –άτομα που πρώτη τους προτεραιότητα είναι να προσλάβουν τους εαυτούς τους, να αποκτήσουν έσοδα και να προσλάβουν κι άλλους για να αναπτυχθούν– να έχουν πρόσβαση σ’ αυτό το εγγυημένο κεφάλαιο εκκίνησης. Λοιπόν, σύμφωνα με το νομοσχέδιο για την εργασία στην Αμερική, θα έχουν αυτή τη δυνατότητα. Σύμφωνα με το σχέδιο του Ομπάμα, και οι 50 Πολιτείες θα μπορούν να ιδρύσουν προγράμματα βοήθειας αυτοαπασχολούμενων, που θα επιτρέπουν σε επίδοξους επιχειρηματίες να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα της ασφάλισης ανεργίας (σ.σ. του ταμείου ανεργίας δηλαδή) για να χρηματοδοτήσουν τις επιχειρήσεις τους μέχρι και 26 βδομάδες – παρέχοντάς τους περίπου 10.000 με 13.000 δολάρια σε βοήθεια ή –θα το έλεγα– “χρηματοδότηση σποράς”. Οχι κακή συμφωνία, αν θεωρήσει κανείς ότι το κόστος των περισσότερων εκκινήσεων και λειτουργικών εξόδων είναι σχετικά μικρό για πολλές επιχειρήσεις υπηρεσιών και τεχνολογίας. Στην ουσία, το προεδρικό σχέδιο θα δημιουργήσει μια εγγυημένη πηγή κεφαλαίου εκκίνησης για επιχειρήσεις, χωρίς τα παραδοσιακά εμπόδια των πιστωτικών απαιτήσεων ή εγγυήσεων ή την ανάγκη παροχής μετοχικών κεφαλαίων σε επενδυτές. Κάποιος να με τσιμπήσει».
Εμείς οι… κακοί έχουμε μία απορία. Σε μια εποχή που πέφτουν οι μισθοί και τα εισοδήματα των νοικοκυριών συρρικνώνονται, με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται και η κατανάλωση, πόσοι άνεργοι θα επιλέξουν να… ιδρύσουν εταιρία για να τσεπώσουν το παραδάκι που τους χαρίζει το κράτος, με τον κίνδυνο να «μπουν μέσα» ακόμα περισσότερο; Μήπως τελικά αυτά τα χρήματα θα διατεθούν σε καπιταλιστές που έχουν ήδη το κεφάλαιο να φτιάξουν τέτοιες εταιρίες και που θα χρησιμοποιήσουν ανέργους ως «μπροστινούς»;
Είτε πρόκειται για επίδοξους καπιταλιστές είτε για υπάρχοντες, το ζήτημα είναι ότι το παράθυρο για χρηματοδότηση του κεφαλαίου ΚΑΙ μέσω του ταμείου ανεργίας το ανοίγει ο Ομπάμα. Οπως κάνουν οι «δικοί μας», δίνοντας ζεστό χρήμα σε καπιταλιστές που «δημιουργούν» θέσεις εργασίας, έστω κι αν τα λεφτά που τους δίνουν υπερβαίνουν κατά πολύ τους μισθούς των εργατών των θέσεων εργασίας που «δημιουργούν» (είτε πραγματικά είτε εικονικά, απολύοντας παλαιότερους και προσλαμβάνοντας νέους).
Και φορολογικά δωράκια στο κεφάλαιο!
Το παραπάνω μέτρο (κονδύλια του ταμείου ανεργίας στους καπιταλιστές) δεν είναι το μοναδικό υπέρ του κεφαλαίου, που προωθείται με το νομοσχέδιο για την εργασία, που κατέθεσε στις 8 Σεπτέμβρη ο Ομπάμα στο Κογκρέσο. Ενα άλλο μέτρο είναι η μείωση στο μισό του φόρου μισθωτών υπηρεσιών για τα πρώτα 5 εκατ. δολάρια μισθοδοσίας, που όπως μας πληροφορεί το σχετικό δελτίο Τύπου του Λευκού Οίκου (8/9/11) στοχεύει στο να στηρίξει το 98% των επιχειρήσεων!
Σύμφωνα με το νομοσχέδιο Ομπάμα, ο φόρος θα μειωθεί από 6.2% σε 3.1%, με αποτέλεσμα ένα ωραίο δώρο 155.000 δολαρίων (δηλαδή το 3.1% των 5 εκατομμυρίων) σε κάθε επιχείρηση που πληρώνει 5 εκατ. δολάρια σε μισθούς. Αυτό δεν το λέμε μόνον εμείς, αλλά και αμερικάνοι οικονομολόγοι, όπως ο Len Burman που σε άρθρο του στο περιοδικό Forbes έγραφε: «Η μείωση του φόρου μισθωτών υπηρεσιών στους εργοδότες φαντάζει ιδιαίτερα ανεπαρκής σε μένα. Είναι μια μείωση 50% της εργοδοτικής μερίδας στο φόρο μισθωτών υπηρεσιών για την Κοινωνική Ασφάλιση, ύψους μέχρι 5 εκατ. δολαρίων για κάθε εργοδότη. Κι ενώ οι περισσότεροι εργοδότες μάλλον πληρώνουν τους υπαλλήλους τους λιγότερο από 5 εκατ. δολάρια, υποθέτω ότι ένα μεγάλο μέρος της εργασίας θα είναι στις μεγάλες φίρμες που έχουν μισθούς μεγαλύτερους απ’ αυτό το όριο. Σ’ αυτούς τους εργοδότες δεν υπάρχει πρόθεση να προσλάβουν περισσότερους. Μόνο ένα ωραίο δώρο 155.000 δολαρίων (3.1% των 5 εκατ. δολαρίων) θα συσσωρεύσουν πάνω από τα ήδη μεγάλα ποσά ρευστού που κρατάνε για το μέλλον. Είναι χάσιμο χρημάτων» (https://www.forbes.com/si-tes/leonardburman/2011/09/08/very-quick-thoughts-on-president-obamas-jobs-speech/).
Ενας άλλος οικονομολόγος, ο Lau-rence Mishel, λέει σε σχετικό άρθρο στο «Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής»: «Η απαλλαγή του φόρου μισθωτών υπηρεσιών από τη μεριά του εργοδότη δεν έχει νόημα ούτε με οικονομικούς ούτε με πολιτικούς όρους και δεν θα πρέπει να ακολουθηθεί. Θέλουμε δουλειές, οπότε πώς θα βοηθήσει δίνοντας έκπτωση του φόρου μισθωτών υπηρεσιών στον εργοδότη; Από τη στιγμή που η έκπτωση είναι σε φόρους που πληρώνονται για όλους τους εργάτες, που είναι πρωταρχικά σημερινοί εργαζόμενοι και όχι νεοπροσλαμβανόμενοι, αυτή η βραχυπρόθεσμη, προσωρινή πολιτική ισοδυναμεί απλά με δωρεά στους εργοδότες ρευστού για να κάνουν ό,τι κάνουν και τώρα, δηλαδή τίποτα. Τώρα οι επιχειρήσεις έχουν ήδη τόνους ρευστού, όπως σημείωσε πρόσφατα η Wall Street Journal: “Οι μη χρηματοπιστωτικές εταιρίες στον κατάλογο του χρηματιστηριακού δείκτη Standard & Poor 500 διέθεταν 1.12 τρισ. δολάρια σε ρευστό και βραχυπρόθεσμες επενδύσεις στις πιο πρόσφατες εκθέσεις τους, δηλαδή αυξημένες κατά 59% σε σχέση με τα 703 δισ. δολάρια που διέθεταν το τρίτο τρίμηνο του 2008. Αυτά τα αποθέματα προσφέρουν ένα μαξιλάρι άνεσης στις εταιρίες εν μέσω οικονομικής αναστάτωσης στις αγορές”. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για το πρόβλημα που συχνά αναφέρεται, ότι οι επιχειρήσεις έχουν αρκετό χρήμα αλλά δεν επενδύουν ή προσλαμβάνουν; Δίνοντάς τους περισσότερο ρευστό δεν λύνεις το πρόβλημα έτσι δεν είναι;» (https://www.epi. org/blog/obama-employer-side-pay- roll-tax/).
Βέβαια, ο Ομπάμα προβλέπει κι άλλες μειώσεις στους φόρους. Οπως η πλήρης αναστολή του φόρου μισθωτών υπηρεσιών στις επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν εργάτες ή αυξάνουν τους μισθούς. Το όφελος αφορά τα πρώτα 50 εκατομμύρια δολάρια σε αυξήσεις μισθών. «Ξεχνώντας» ότι ένας καπιταλιστής κάλλιστα μπορεί να δώσει χοντρές αυξήσεις στα στελέχη του (τα golden boys ντε) καταβαραθρώνοντας τους μισθούς των εργατών, έτσι ώστε ο μέσος όρος των μισθών να φαίνεται ότι αυξάνεται, οπότε να τσεπώσει το παραδάκι από τις φοροαπαλλαγές! Οι καπιταλιστές είναι μανούλες σε κάτι τέτοια κι ο Ομπάμα αποκλείεται να μην το γνωρίζει αυτό. Απλά σε καιρούς κρίσης οι… ανάγκες επιδότησης του κεφαλαίου από το κράτος είναι αυξημένες… Για το καλό «της πατρίδας», βεβαίως, βεβαίως!
