Μια βδομάδα μετά τη θριαμβευτική υποδοχή που επεφύλαξε το προλεταριάτο και η νεολαία της Μαδρίτης στη «marcha negra», τη «μαύρη πορεία» των ανθρακωρύχων που διέσχισαν επί 22 μέρες με τα πόδια απόσταση πάνω από 400 μίλια, από τις επαρχίες Αστούριας και Λεόν προς τη Μαδρίτη, οι ανθρακωρύχοι συνεχίζουν τον αγώνα και την απεργία που κήρυξαν στις 31 Μάη. Αυτή τη φορά οι ανθρακωρύχοι δεν πολεμούν μόνοι, αντιμέτωποι με τον κατασταλτικό μηχανισμό, τη γκεμπελική προπαγάνδα των μίντια και τους «εκπροσώπους του έθνους», που σύσσωμοι λοιδορούν τους «απολίτιστους» ανθρακωρύχους που προτίμησαν την τακτική της σύγκρουσης αντί της συνηθισμένης «πολιτισμένης», ανώδυνης και ανώφελης διαμαρτυρίας της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Οι νέες περικοπές που εξήγγειλε η κυβέρνηση Ραχόι την προηγούμενη βδομάδα εξοργίζουν πλέον ολοένα και περισσότερα κομμάτια εργαζομένων, ειδικά των δημοσίων υπαλλήλων, που κατεβαίνουν δυναμικά στους δρόμους όλης της Ισπανίας. Το παράδειγμα του ανυποχώρητου και σκληρού αγώνα των ανθρακωρύχων μπορεί και πρέπει να γίνει σημαία για μαζικό ξεσηκωμό της εργατικής τάξης της Ισπανίας ενάντια στη θύελλα των μέτρων που προλειαίνουν την «κινεζοποίησή» της.
“Ηρωές μας είναι οι σύντροφοι που κάθε γαμημένη μέρα έκοβαν στα δύο τους δρόμους με τα δυο τους αρχίδια, αυτοί είναι οι ήρωές μας”
Ακόμη μια ομάδα εφτά ανθρακωρύχων που βρίσκονταν επί 52 μέρες «έγκλειστοι» σε ανθρακωρυχείο της Αστούριας ανέβηκε στην επιφάνεια. Ολοι, φορώντας μαύρα γυαλιά για τις ακτίνες του δυνατού ήλιου που δεν συγκρίνεται με το τεχνητό ημίφως των στοών, ξεπρόβαλαν αγέρωχοι από την καταπακτή του μεγάλου ασανσέρ. Ως ήρωες τους υποδέχτηκαν οι συνάδελφοί τους, οι συγγενείς τους και εκατοντάδες πολίτες της περιοχής που μια βδομάδα πριν βρίσκονταν στη Μαδρίτη για να υποδεχτούν τους 200 συντρόφους τους στη μεγάλη πορεία. Ο νεότερος της παρέας των εφτά, ο Εκτος Βερουέτ (ή Τέτο) πήρε το λόγο για να βροντοφωνάξει: «Ηρωές μας είναι οι σύντροφοι που κάθε γαμημένη μέρα έκοβαν στα δυο τους δρόμους με τα δυο τους αρχίδια, αυτοί είναι οι ήρωές μας».
Ο αγώνας των ανθρακωρύχων ξυπνάει μνήμες άλλων εποχών, των εποχών εκείνων που η εργατική τάξη ήταν στο προσκήνιο της ιστορίας, άλλοτε παλεύοντας για τα δίκια της ενάντια στους σφετερισμούς του κεφαλαίου, άλλοτε παλεύοντας για να ορθώσει τη δική της εξουσία, πάντα όμως βάζοντας τη δική της σφραγίδα στις πολιτικές εξελίξεις. Η σαρωτική επίθεση στα θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζόμενων οδηγεί και σήμερα τους εργάτες στη σύγκρουση. Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες, που οδήγησαν μήνες πριν σύσσωμο το λαό της Ισπανίας στην ελπίδα της κάλπης, αρχίζουν να σπάνε. Για πόσο, όμως ακόμη; Οσο η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τα αστικά κόμματα της κοινωνικής δημαγωγίας του κοινοβουλίου έχουν τον πρώτο ρόλο, οι μνήμες θα παραμένουν μνήμες.
