Παρά τη δηλωμένη στήριξή της στο κίνημα της αντιπολίτευσης, η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν υιοθετεί τα αντιμοναρχικά του χαρακτηριστικά, βάζοντας σαν κεντρικό της στόχο να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο σύστημα διακυβέρνησης, οι οποίες θα αφαιρέσουν εξουσίες από το βασιλιά και θα τις αποδώσουν στην κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του ηγέτη της Ζακί Μπάνι Ιρσεΐντ: «Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια Ιορδανική Ανοιξη με τοπικό χρώμα, εννοώντας ότι θέλουμε να κάνουμε μεταρρυθμίσεις στο σύστημα κρατώντας τις διαδηλώσεις μας ειρηνικές». Ηδη η Μουσουλμανική Αδελφότητα βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με το βασιλιά προκειμένου να πετύχει τις επιδιώξεις της, ενώ έχει δηλώσει ότι θα απέχει από τις βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις αρχές του 2013, αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά της για περιορισμό των κυβερνητικών αρμοδιοτήτων του βασιλιά, περιορίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την κοινωνική τους νομιμοποίηση.
Συνεχίζονται οι διαδηλώσεις εναντίον της απόφασης της κυβέρνησης να καταργήσει την επιδότηση αγοράς καυσίμων, κάτι το οποίο σημαίνει αυξήσεις μέχρι και 54% στις τιμές όχι μόνο του πετρελαίου αλλά και άλλων καυσίμων πλατιάς κατανάλωσης, όπως το υγραέριο μαγειρέματος και το φυσικό αέριο θέρμανσης. Το συγκεκριμένο μέτρο πάρθηκε από την κυβέρνηση της Ιορδανίας κατ’ απαίτηση του ΔΝΤ προκειμένου να χορηγήσει κρατικό δάνειο ύψους δύο δισ. δολαρίων.
Πλέον τα συνθήματα που κυριαρχούν στις διαδηλώσεις καλούν για ανατροπή της μοναρχίας στη χώρα και όχι μόνο για επαναφορά της επιδότησης στα καύσιμα, που, όπως φαίνεται, ήταν απλά η αφορμή για το ξέσπασμά τους.
Προς το παρόν, οι διαδηλώσεις δεν έχουν μεγάλη συμμετοχή ακόμα και στην πρωτεύουσα Αμάν, όπου συγκεντρώνεται η πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας, ο οποίος υπολογίζεται σε 6,5 εκατομμύρια. Στις διαδηλώσεις που οργανώνουν οργανώσεις νεολαιών και κόμματα της αντιπολίτευσης η συμμετοχή δεν ξεπερνά συνήθως τις μερικές χιλιάδες, καθιστώντας τις ανίσχυρες να αμφισβητήσουν το μοναρχικό καθεστώς, ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι επιδιώξεις τους. Τέτοιες διαδηλώσεις, αλλά με πολύ μικρότερη συμμετοχή γίνονται εδώ και 23 μήνες στην Ιορδανία, ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της Αραβικής Aνοιξης, αλλά δεν μπόρεσαν λόγω χαμηλής μαζικότητας να πάρουν τα χαρακτηριστικά που πήραν στην Αίγυπτο ή στην Τυνησία, όπου ο εξεγερμένος λαός ανέτρεψε τους δυνάστες του, παρά το γεγονός ότι στη συνέχεια τους αντικατέστησε με κάποιους άλλους, μέσω εκλογών.
Το μεγαλύτερο κόμμα της ιορδανικής αντιπολίτευσης, η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Ιορδανίας, χαιρετίζει τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, αλλά δεν συμμετέχει ενεργά σ’ αυτές περιμένοντας να δει πώς θα εξελιχθούν. Παρόμοια τακτική είχε ακολουθήσει και στην Αίγυπτο, συμμετέχοντας στο λαϊκό κίνημα τρεις μέρες μετά το ξέσπασμά του και ενώ είχε ήδη διαφανεί η δυναμική του.
