Συνεχίζεται το κύμα των διαμαρτυριών και απεργιών κατά του νόμου για τα εργασιακά στη Γαλλία. Αυτή τη φορά η σύγκρουση μεταφέρθηκε στον χώρο των καυσίμων, όπου απεργοί έχουν μπλοκάρει τουλάχιστον 189 εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων, με αποτέλεσμα μέχρι την περασμένη Τρίτη να έχουν ξεμείνει από καύσιμο γύρω στα 1.500 από τα 12.000 βενζινάδικα που υπάρχουν στη Γαλλία. Από τα οκτώ διυλιστήρια απεργούν τα πέντε, με συνδικαλιστική κάλυψη της CGT, που για την ώρα εμφανίζεται μέσα στον αγώνα, αδυνατώντας προφανώς να παίξει τον «υπεύθυνο» ρόλο της στο να αποφευχθούν τα «έκτροπα». Για την κυβέρνηση Ολάντ-Βαλς το πρόβλημα δεν είναι η διαμαρτυρία μέσα στα ασφυκτικά νομικά πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, αλλά οι δράσεις που ξεπερνούν αυτά τα όρια. Δράσεις που στη Γαλλία έχουν οδηγήσει μέχρι στιγμής πάνω από 350 μπάτσους στα νοσοκομεία.
Γι’ αυτό και η εντολή καταστολής των κινητοποιήσεων στα διυλιστήρια ήταν άμεση και κοφτή. Οι γάλλοι μπάτσοι επιτέθηκαν με αντλίες νερού και χημικά στους απεργούς έξω από το διυλιστήριο της Esso στη Μασσαλία, ενώ οι απεργοί αμύνθηκαν στήνοντας οδοφράγματα. Ο πρωθυπουργός Βαλς δήλωσε ωμά, ότι δε θα επιτρέψει να βρεθούν οι Γάλλοι σε κατάσταση αποκλεισμού και η οικονομία μπλοκαρισμένη, αυξάνοντας την πίεση πάνω στη ρεφορμιστική CGT, που καλείται να σταματήσει γιατί βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Απεργίες όμως εξαγγέλλονται και σε πυρηνικά εργοστάσια, καθώς και στις συγκοινωνίες, στα τραίνα και το Μετρό του Παρισιού, που αναμένεται να ξεκινήσουν μία βδομάδα πριν από την έναρξη της ποδοσφαιρικής διοργάνωσης του Euro ’16 (10 Ιούνη). Οι συνδικαλιστές των συγκοινωνιών μιλούν για απεργία διαρκείας, που δε γίνεται μόνο για το νέο νόμο αλλά και για μισθολογικά αιτήματα. Αν πραγματοποιηθεί αυτή η απεργία, τότε θα υπάρξουν επιπτώσεις σε όλο το δίκτυο των δημόσιων συγκοινωνιών του Παρισιού, συμπεριλαμβανομένου του Μετρό, των τραμ και των υπέργειων σιδηροδρομικών γραμμών καθώς και ορισμένων λεωφοριακών γραμμών.
Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση εξακολουθεί να εμφανίζεται άκαμπτη, δηλώνοντας σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω και ρίχνοντας το μπαλάκι στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, την οποία καλεί να δείξει υπευθυνότητα και να περιορίσει τις διαμαρτυρίες της στα πλαίσια του νόμου και της τάξης. Το θέμα όμως είναι κατά πόσο μπορεί να το κάνει αυτό και να ελέγξει όλο τον κόσμο που εξαγριώθηκε με τη δικτατορική επιβολή ενός αντεργατικού νόμου. Το επόμενο διάστημα θα δείξει ποια πορεία θα πάρει η σύγκρουση που έχει ξεσπάσει.
Σημειώνουμε ότι η Γαλλία έχει παράδοση στην υπεράσπιση των εργατικών κατακτήσεων, ενώ από την άλλη η κυβέρνηση Ολάντ-Βαλς είναι εντελώς απαξιωμένη, επομένως ανίσχυρη να οικοδομήσει κοινωνικές συμμαχίες και να διεμβολίσει το αυθόρμητο κίνημα. Γι' αυτό και προσβλέπει στην «υπευθυνότητα» της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
