Καταπέλτης για την κατ’ όνομα κυβέρνηση της Λιβύης και τους αμερικανονατοϊκούς πάτρονές της είναι η έκθεση του ΟΗΕ σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στις φυλακές της χώρας, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα την 1η Οκτώβρη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, δύο χρόνια μετά το τέλος του αμερικανονατοϊκού πολέμου και την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν κρατούμενοι χωρίς κατηγορίες και υποβάλλονται σε συστηματικά βασανιστήρια.
Η έκθεση, που έχει τίτλο «Βασανιστήρια και θάνατοι στις φυλακές της Λιβύης», έχει καταγράψει 27 περιπτώσεις κρατούμενων για τις οποίες υπάρχουν αποδείξεις που τεκμηριώνουν ότι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και μάλιστα τουλάχιστον οι 11 από τους θανάτους συνέβησαν το πρώτο εξάμηνο του 2013, ενώ η αποστολή του ΟΗΕ έχει συγκεντρώσει πληροφορίες και για πολλές άλλες ανάλογες περιπτώσεις, τις οποίες όμως δεν μπόρεσε να ερευνήσει.
Ολοι οι θάνατοι μέσα στο 2013, αναφέρεται στην έκθεση, συνέβησαν «σε κέντρα κράτησης υπό την εξουσία της κατ’ όνομα κυβέρνησης, αλλά στην πραγματικότητα υπό την εξουσία των ένοπλων ταξιαρχιών». Υπολογίζεται ότι περίπου 8.000 άνθρωποι κρατούνται σ’ αυτά τα κέντρα. Οσοι συλλαμβάνονται εξαφανίζονται σε ένα δίκτυο κέντρων κράτησης και βασανιστηρίων, χωρίς οι οικογένειές τους να γνωρίζουν πού βρίσκονται.
Αγνωστος αριθμός κρατείται φυλακισμένος σε μυστικές τοποθεσίες, από διαμερίσματα μέχρι φάρμες και πρώην κυβερνητικά γραφεία. Οι ένοπλες μιλίτσιες αρπάζουν ανθρώπους από τους δρόμους, από τους χώρους εργασίας ή από τα σπίτια τους, χωρίς κανένα στοιχείο σε βάρος τους, πολλοί από τους οποίους κρατούνται φυλακισμένοι επ’ αόριστο και βασανίζονται μόνο και μόνο γιατί έχουν σκούρο δέρμα. Αλλοι συλλαμβάνονται και φυλακίζονται απλά και μόνο γιατί ανήκουν σε κάποια φυλή ή εθνική ομάδα, όπως οι Ουαρφάλα, Ταουέργκα και Μασασία, γιατί αυτές οι φυλές κατηγορούνται ότι υποστήριζαν το καθεστώς Καντάφι.
Οι συνθήκες ασφάλειας στη Λιβύη είναι τόσο άσχημες, ώστε ήταν αδύνατο για το προσωπικό του ΟΗΕ να ερευνήσει τις συνθήκες στα κέντρα κράτησης στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Επίσης, η έκθεση παραδέχεται ότι «σ’ όλη τη χώρα οι ένοπλες μιλίτσιες διατηρούν τον έλεγχο του εδάφους και των κρατικών υπηρεσιών, μεταξύ των οποίων των υπηρεσιών κράτησης και ανάκρισης».
Κρατούμενοι κατήγγειλαν στην αποστολή του ΟΗΕ ότι οι βασανιστές τους έκαναν φάλαγγα (χτυπήματα στα πέλματα), τους χτυπούσαν σε όλο το σώμα με μαστίγια, καλώδια, πλαστικούς σωλήνες, αλυσίδες, σιδερένιους λοστούς και ξύλινα ραβδιά, ότι τους έκαναν ηλεκτροσόκ, ότι τους κρεμούσαν ανάποδα και τους χτυπούσαν για ώρες, ότι τους έκαιγαν με τσιγάρα, ότι έριχναν πάνω τους καυτά υγρά και ότι έβαζαν πάνω τους καυτά μέταλλα. Αλλοι κατήγγειλαν ότι βιάστηκαν με ξύλα ή μπουκάλια στον πρωκτό ή ότι χτυπήθηκαν στα γεννητικά όργανα. Η έκθεση αναφέρει την περίπτωση ενός 40χρονου κρατούμενου, που κρατήθηκε για τέσσερις μήνες στην απομόνωση, όπου τον χτυπούσαν με σιδερολοστό, αλυσίδες και πλαστικούς σωλήνες, προκαλώντας του κατάγματα σε τέσσερα δάχτυλα και στο πόδι. Ο ίδιος κατήγγειλε ότι τον ανάγκασαν να καθίσει πάνω σε ένα γυάλινο μπουκάλι αρκετές φορές και του έβαλαν μια μεγάλη σφαίρα μέσα στον πρωκτό προκαλώντας του αιμορραγία για αρκετές μέρες.
Πρόσθεσε ότι και άλλοι συγκρατούμενοί του είχαν παρόμοια συμπτώματα όταν επέστρεψαν από την απομόνωση, αλλά δεν μιλούσαν γι’ αυτά από ντροπή.
Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι οι κρατούμενοι τους οποίους επισκέφτηκε η αποστολή του ΟΗΕ υπέφεραν «όχι μόνο από σπασμένα μέλη αλλά και από αναπηρίες, όπως κώφωση και τυφλότητα, που προφανώς προκλήθηκαν από τη μεταχείρισή τους». Ακόμη ότι «μερικοί κρατούμενοι εμφάνισαν χρόνιες ασθένειες, προφανώς εξαιτίας της έλλειψης επαρκούς τροφής, αερισμού και ηλιακού φωτός, έκθεσης σε υγρασία και γενικά εξαιτίας των άσχημων συνθηκών κράτησης. Αλλοι υπέφεραν από την έλλειψη ιατρικής φροντίδας και μερικοί πέθαναν, προφανώς λόγω έλλειψης επαρκούς φαρμακευτικής αγωγής».
Η έκθεση καταλήγει με μια σειρά προτάσεις-μέτρα ώστε να σταματήσουν τα βασανιστήρια και να δικαστούν ή να αφεθούν ελεύθεροι οι χιλιάδες κρατούμενοι. Ομως οι προτάσεις αυτές είναι άνευ ουσίας, καθώς απευθύνονται σε μια κυβέρνηση εντελώς ανίσχυρη να ασκήσει έλεγχο, να αναγκάσει τις ένοπλες μιλίτσιες να σταματήσουν να βασανίζουν και να δολοφονούν τους κρατούμενούς τους και πολύ περισσότερο να τις αφοπλίσει, μια κυβέρνηση υπό πολιορκία, η οποία μαστίζεται από εσωτερικές αντιπαλότητες και συγκρούσεις, σε μια χώρα που απειλείται με διάσπαση από τις αντίπαλες μιλίτσιες και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.
Στις 21 Οκτώβρη, το ΝΑΤΟ συμφώνησε να ανταποκριθεί θετικά στο επείγον αίτημα του λίβυου πρωθυπουργού να δοθεί νατοϊκή βοήθεια για την ενίσχυση της ασφάλειας στη χώρα. Οπως έγινε γνωστό, η «βοήθεια» συνίσταται στη συγκρότηση «μιας μικρής ομάδας συμβούλων», με έδρα στις Βρυξέλλες, η οποία θα προσφέρει τις υπηρεσίες της στις δυνάμεις ασφάλειας και δε θα έχει μόνιμη παρουσία στη χώρα.
Είναι φανερό ότι οι νατοϊκοί ιμπεριαλιστές έχουν επιλέξει να κρατήσουν, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, την ουρά τους έξω από το χάος και τη διάλυση που επικρατούν στη Λιβύη, όπου οι ένοπλες μιλίτσιες (οι περισσότερες και ισχυρότερες απ’ αυτές ισλαμικές) επιβάλλουν το δικό τους νόμο. Αλλωστε, σ’ αυτές τις συνθήκες δε θέλουν και δεν μπορούν να κάνουν κάτι που θα αλλάξει δραματικά το τοπίο στη χώρα.
