Οπως αναμενόταν, ο Μανουέλ Βαλς ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το χρίσμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας για τις προεδρικές εκλογές της προσεχούς άνοιξης. Κι επειδή η παράδοση λέει ότι οι ψηφοφόροι δεν συμπαθούν τους υποψήφιους που παραμένουν πρωθυπουργοί, έκανε την καρδιά του πέτρα και παραιτήθηκε (ο Ολάντ διόρισε τον Μπερνάρ Καζνέβ, που θα κατακτήσει το ρεκόρ του πιο βραχύβιου πρωθυπουργού στη μεταπολεμική Ιστορία της Γαλλίας, αφού θα μείνει στο μέγαρο Ματινιόν μόλις 159 μέρες).
Ο Βαλς θα βρει απέναντί του στην primaire των σοσιαλδημοκρατών (πρώτος γύρος στις 22 και δεύτερος στις 29 Γενάρη) τους προερχόμενους από την αριστερή πτέρυγα του κόμματος Αρνό Μοντμπούρ (παραιτηθέντα πριν από δυο χρόνια υπουργό Οικονομίας), Μπενουά Αμόν (παραιτηθέντα το 2014 από τη θέση του υπουργού Παιδείας, με κατηγορίες προς τον Ολάντ για «δεξιά πολιτική») και Μαρί Νοέλ (ευρωβουλευτή που έχει επανειλημμένα ζητήσει από τον Ολάντ ν' αυξήσει τους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες).
Το γεγονός ότι απέναντί του θα βρίσκεται το βαρύ πυροβολικό της σοσιαλδημοκρατικής δημαγωγίας, αναγκάζει τον Βαλς να φτιάξει μια «κεντρώα» εικόνα, την οποία έβγαλε στις πρώτες δηλώσεις του. Εχοντας στο πλευρό του τη γυναίκα και τα παιδιά του, μίλησε περισσότερο για τη Γαλλία που «θέλει» («ανεξάρτητη, σταθερή στις αρχές της, απέναντι στην Κίνα του Σι Τζιπίνγκ, τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ, την Τουρκία του Ερντογάν») και για την «ενότητα του κόμματος», την οποία αυτός υποστηρίζει («η υποψηφιότητά μου είναι αυτή της συμφιλίωσης και της επανασυμφιλίωσης»), σημειώνοντας με νόημα ότι αυτός «ποτέ δεν υπέκυψε στον πειρασμό του ατομικισμού», όπως ο Μακρόν, αλλά πάντοτε έτρεφε βαθύ σεβασμό για τον πρόεδρο Ολάντ.
Η «ρελάνς» ήρθε αμέσως και από διάφορες πηγές. Δεν πρόλαβε να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του ο Βαλς και αμέσως άνθισαν οι «θεωρίες συνωμοσίας». Στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος χαρακτήρισαν «προδότη» τον Βαλς, κατηγορώντας τον ότι άσκησε τεράστια πίεση στον Ολάντ να μην είναι υποψήφιος. Τα στελέχη αυτά μίλησαν ανώνυμα, όμως ο Εμανουέλ Μακρόν μίλησε επώνυμα. Λίγο πριν αναχωρήσει για ταξίδι στις ΗΠΑ, έδωσε μια συνέντευξη στη Journal du Dimanche, στην οποία υποστήριξε ότι ο Φρανσουά Ολάντ έπεσε σε «παγίδα που κατασκευάστηκε από τον μηχανισμό, μέχρι και στους κόλπους της κυβέρνησης». Μ’ άλλα λόγια, φωτογράφισε τον Βαλς. Με θράσος χιλίων πιθήκων ο άλλοτε «προτεζέ» του Ολάντ δήλωσε ότι «προσωπικά δεν έπαψε ποτέ να σέβεται τον πρόεδρο» (ο οποίος τον πήρε από δευτεροκλασάτο τραπεζίτη και τον έκανε πρώτα οικονομικό σύμβουλό του και μετά υπουργό, για να τον δει να τον καρφώνει πισώπλατα, δημιουργώντας «κίνημα» με την ονομασία «Εμπρός!», ενόσω ακόμα παρέμενε υπουργός). «Είχα στρατηγικές διαφωνίες και πάντοτε τις δήλωνα δημόσια», είπε ο Μακρόν. «Μου αρέσουν οι μάχες με ακάλυπτο πρόσωπο, το αντίθετο απ’ αυτό που αρέσει στους σκοπευτές σε πρηνή θέση», συμπλήρωσε, φωτογραφίζοντας και πάλι τον Βαλς ως ύπουλο, ως φίδι στον κόρφο του Ολάντ! Η πολιτική σπέκουλα στην πιο φινετσάτη -και ταυτόχρονα άγρια- εκδοχή της.
Στην primaire του 2011 ο Βαλς είχε έρθει πέμπτος και καταΐδρωμένος, παίρνοντας μόλις 5,6%. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα γι' αυτόν, καθώς έχει το στίγμα του πρωθυπουργού που υπερασπίστηκε την κατάργηση του 35ωρου, που πέρασε τον αντεργατικό νόμο Ελ Κομρί, παρακάμπτοντας τη Βουλή, που υπερασπίστηκε τους δεξιούς δημάρχους που ήθελαν να απαγορεύσουν το περιβόητο μπουρκίνι στις γαλλικές πλαζ. Αν στο μεταξύ τα πράγματα έχουν αλλάξει και βγει πρώτος, παίρνοντας το χρίσμα του κόμματος, θα έχουμε τέσσερις υποψήφιους προέδρους που θα διαγωνίζονται ποιος είναι πιο δεξιός: Λεπέν, Φιγιόν, Βαλς, Μακρόν. Αυτή η προοπτική τρομάζει τους βαρόνους της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας, που φοβούνται ότι ο Βαλς θα διώξει ψηφοφόρους προς τον Μακρόν (που εμφανίζεται δεξιός κυρίως στα οικονομικά ζητήματα) και προς τον Μελανσόν της «Αριστεράς», χωρίς να καταφέρει να τραβήξει δεξιούς ψηφοφόρους, που έχουν δύο επιλογές (Λεπέν και Φιγόν). Σ' αυτή την περίπτωση, ο Βαλς θα έρθει τρίτος, μπορεί και τέταρτος, και στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών οι σοσιαλδημοκράτες θ' αναγκαστούν να καλέσουν σε στήριξη του Φιγιόν απέναντι στη Λεπέν, όπως είχαν κάνει με τον Σιράκ το 2002, όταν ο υποψήφιος της Δεξιάς βρέθηκε στο δεύτερο γύρο με αντίπαλο τον πατέρα Λεπέν.
Η προοπτική αυτή προκαλεί πανικό. Γι' αυτό και ο πρώτος γραμματέας του ΣΚ Ζαν Κριστόφ Καμπαντελίς έκανε δημόσια μια έμμεση ομολογία ήττας. Μιλώντας σε συγκέντρωση του κόμματος, κάλεσε τον Ζαν Λικ Μελανσόν (που κατεβαίνει ως υποψήφιος πρόεδρος του Κόμματος της Αριστεράς) και τον Εμανουέλ Μακρόν (που έχει φτιάξει ήδη δικό του κόμμα, το «Εμπρός!») να συμμετάσχουν στις προκριματικές εκλογές των Σοσιαλιστών, διεκδικώντας το χρίσμα μαζί με τους άλλους υποψήφιους, ώστε να προκύψει ένα «μέτωπο της Αριστεράς» ενάντια στον Φιγιόν και τη Λεπέν. Ούτε ο Μελανσόν ούτε ο Μακρόν θα του κάνουν αυτή τη χάρη, οπότε εκείνο που θ' απομείνει είναι ο τρόμος των βαρόνων του PSF μπροστά σε μια διαγραφόμενη εκλογική συντριβή (όποιος κι αν είναι ο υποψήφιός τους).
