Στις 7 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από την αμερικάνικη εισβολή στο Αφγανιστάν και την «εύκολη νίκη» επί των Ταλιμπάν. Μια επέτειος που πέρασε σκόπιμα εντελώς απαρατήρητη, γιατί ο απολογισμός της τελευταίας χρονιάς είναι ο πιο αρνητικός και δυσοίωνος για το Λευκό Οίκο από το 2001. Δεν είναι μόνο το Αφγανιστάν, όπου τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο για τους Αμερικάνους και τους συμμάχους τους. Δίπλα, στο έδαφος του Πακιστάν, στις κρίσιμης σημασίας για την έκβαση του πολέμου στο Αφγανιστάν παραμεθόριες φυλετικές ημιαυτόνομες περιφέρειες, έχει ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο, που απειλεί να επεκταθεί, αποσταθεροποιεί το καθεστώς Μουσάραφ και οξύνει την πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει. Στο νέο αυτό μέτωπο ο ηττημένος είναι μέχρι στιγμής ο πακιστανικός στρατός.
Στο Αφγανιστάν, παρατηρείται τους τελευταίους μήνες μια ιδιαίτερα ανησυχητική και δυσοίωνη εξέλιξη για τους κατακτητές, σύμφωνα με δυτικούς διπλωμάτες, ιδιωτικές εταιρίες Ασφάλειας, αναλυτές και μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων «Ουάσιγκτον Ποστ, 25/9/07). Οι Ταλιμπάν έχουν ανακάμψει στρατιωτικά και έχουν αυξήσει σημαντικά τις επιθέσεις τους σε όλη τη νοτιοανατολική παραμεθόριο περιοχή, στο ανατολικό Αφγανιστάν και τους τελευταίους τέσσερις μήνες τις έχουν επεκτείνει γύρω και μέσα στην ίδια την Καμπούλ. Συγκεκριμένα, οι επιθέσεις από ένοπλες ομάδες αυξήθηκαν από 139 τον περασμένο Ιανουάριο σε 405 τον Ιούλιο. Παρατηρείται δηλαδή αύξηση των επιθέσεων κατά 20 – 25 % κάθε μήνα. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο ήταν κατά 80 – 90% περισσότερες από την ίδια περίοδο του 2006.
Τις δυσοίωνες για τους κατακτητές αυτές εξελίξεις ήρθαν να επιβεβαιώσουν τρεις πολύνεκρες επιθέσεις στην αφγανική πρωτεύουσα μέσα σε 8 μέρες. Στις 29 Σεπτεμβρίου, σε επίθεση αυτοκτονίας σε στρατιωτικό λεωφορείο, από άντρα με στρατιωτική στολή, σκοτώθηκαν 30 Αφγανοί στρατιώτες και αξιωματικοί και άλλοι τόσοι τραυματίστηκαν σοβαρά. Η δεύτερη επίθεση αυτοκτονίας έγινε στις 2 Οκτωβρίου σε αυτοκίνητο που μετέφερε αστυνομικούς, προκαλώντας το θάνατο 13 επιβαινόντων. Τέσσερις μέρες αργότερα έγινε η τρίτη επίθεση σε κονβόι του αμερικάνικου στρατού, κοντά στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, προκαλώντας το θάνατο ενός Αμερικάνου στρατιώτη και 5 Αφγανών. Στο ίδιο διάστημα, στις 3 Οκτωβρίου, εκατοντάδες Ταλιμπάν, κάνοντας επίδειξη δύναμης, έκαναν επίθεση με πυροβόλα και ρουκέτες και κατέλαβαν την πόλη Aζριστάν της επαρχίας Γκαζνί, έβαλαν φωτιά στο κεντρικό κυβερνητικό κτίριο και σκότωσαν δύο αστυνομικούς, ενώ οι υπόλοιποι τράπηκαν σε φυγή. Είναι γνωστό ότι οι Ταλιμπάν ελέγχουν πολλές απομακρυσμένες περιοχές στο νοτιοανατολικό Αφγανιστάν. Σε δημοσίευμα της εφημερίδας του Αμερικάνικου στρατού «Stars and Stripes» (3/10/07) αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Αμερικάνος διοικητής στο Αφγανιστάν, συνταγματάρχης Τζόναθαν Ίβες, δήλωσε ότι οι Ταλιμπάν εξακολουθούν να έχουν ισχυρή βάση στρατολόγησης σε άντρες, που θεωρούν τους Ταλιμπάν ισχυρούς και μορφωμένους ηγέτες, ότι οι τελευταίοι έχουν αναπτύξει στενές σχέσεις με την κοινωνία και ότι από πολλούς θεωρούνται η σωστή απάντηση ή ασφαλής απάντηση στην ανασφάλεια που προκαλούν τα εγκληματικά στοιχεία ή ο ανταγωνισμός για εξουσία ανάμεσα σε διάφορες κλίκες.
Πολύ δύσκολα είναι τα πράγματα και στο μέτωπο που έχει ανοίξει στις παραμεθόριες ημιαυτόνομες φυλετικές περιφέρειες του Πακιστάν, κατ’ εντολή των Αμερικάνων, ο στενός σύμμαχός τους στρατηγός Μουσάραφ. Μετά την επίθεση του πακιστανικού στρατού στο Κόκκινο Τέμενος στην Ισλαμαμπάντ και τη σφαγή εκατοντάδων σπουδαστών τον περασμένο Ιούλιο, οι τοπικοί πολέμαρχοι στο Βόρειο και στο Νότιο Βαζιριστάν ακύρωσαν μονομερώς τις συμφωνίες ειρήνης που είχαν υπογράψει με την κυβέρνηση Μουσάραφ το Φεβρουάριο του 2005 και το Σεπτέμβριο του 2006, οι οποίες προέβλεπαν τη δραστική μείωση της δύναμης του πακιστανικού στρατού στα εδάφη τους, με αντάλλαγμα το σταμάτημα των επιθέσεων των πολέμαρχων εναντίον του. Υπενθυμίζουμε ότι, παρά τις έντονες αντιδράσεις του Λευκού Οίκου, η κυβέρνηση Μουσάραφ αναγκάστηκε να υπογράψει τις συμφωνίες αυτές ύστερα από τις ήττες και τις μεγάλες απώλειες που είχε υποστεί ο πακιστανικός στρατός στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις των τοπικών πολέμαρχων.
Μετά την επίθεση στο Κόκκινο Τέμενος, οι πολέμαρχοι στο Νότιο και Βόρειο Βαζιριστάν κήρυξαν πόλεμο εναντίον του πακιστανικού στρατού και της κυβέρνησης Μουσάραφ. Και στον πόλεμο αυτό ηττημένος είναι μέχρι στιγμής ο πακιστανικός στρατός.
Σύμφωνα με τους «Asia Times» (5/10/07), μόνο τις τελευταίες 10 μέρες, οι Πακιστανοί Ταλιμπάν έχουν εξαπολύσει τουλάχιστον 9 καλά σχεδιασμένες επιθέσεις σε όλη την παραμεθόριο περιοχή εναντίον θέσεων του πακιστανικού στρατού. Με αποτέλεσμα, όλες οι επιχειρήσεις εναντίον των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα να έχουν σταματήσει, γιατί ο πακιστανικός στρατός δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει. Το Πακιστάν έχει αναπτύξει ξανά στις παραμεθόριες περιοχές κατά μήκος των συνόρων με το Αφγανιστάν 100.000 περίπου στρατό και 1.000 στρατιωτικά φυλάκια.
Τη ζοφερή για την κυβέρνηση Μουσάραφ και τους Αμερικάνους πάτρωνές της αυτή πραγματικότητα περιγράφει και η «Ουάσιγκτον Ποστ» (3/10/070) σε άρθρο της με τον εύγλωττο τίτλο «Το Πακιστάν χάνει τη μάχη εναντίον των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα». Από το άρθρο αυτό μεταφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Η κυβέρνηση του Πακιστάν χάνει τον πόλεμο εναντίον των δυνάμεων των ανταρτών, προσφέροντας στην Αλ Κάιντα και στους Ταλιμπάν περισσότερο έδαφος να κάνουν επιχειρήσεις και επιτρέποντάς τους να σχεδιάζουν όλο και πιο φιλόδοξες επιθέσεις, σύμφωνα με Πακιστανούς και Δυτικούς αξιωματούχους.
Το βάθος του προβλήματος έχει γίνει καθαρό μόνο τους τελευταίους μήνες, καθώς οι περιφερειακές συμφωνίες ειρήνης έχουν καταρρεύσει και η κυβέρνηση έχει αναβάλει την εκπόνηση μιας νέας στρατηγικής κατά των ανταρτών, μέχρις ότου ο ηγέτης του Πακιστάν, στρατηγός Μουσάραφ, μπορέσει να αντιμετωπίσει την πολιτική κρίση που απειλεί την προεδρία του…Ο πακιστανικός στρατός, από την άλλη, σκέπτεται να αποσυρθεί από τον πόλεμο, τουλάχιστον εν μέρει, λόγω των αυξανόμενων απωλειών. …
Τον περασμένο μήνα, από επίθεση αυτοκτονίας σε λεωφορείο που μετέφερε προσωπικό της ISI (Υπηρεσία Πληροφοριών) σκοτώθηκαν 22 άτομα. Μια βδομάδα αργότερα, ένας βομβιστής, φορώντας στρατιωτική στολή, κατάφερε να εισχωρήσει σε μια από τις πιο αυστηρά φρουρούμενες στρατιωτικές εγκαταστάσεις της χώρας, όπου εκπαιδεύονται κομμάντος των Ειδικών Δυνάμεων, και να ανατιναχτεί ανάμεσα τους κατά την ώρα του δείπνου, προκαλώντας το θάνατο 17 στρατιωτών. Την 1η Οκτωβρίου, σκοτώθηκαν από επίθεση αυτοκτονίας 15 άτομα, μεταξύ των οποίων 4 αστυνομικοί, στη βορειοδυτική πόλη Μπανού. Το βράδυ της ίδιας μέρας, κοντά στην πόλη Μπανού, δέχτηκε επίθεση στρατιωτικό φυλάκιο και έκτοτε περισσότεροι από 20 συνοριοφύλακες αγνοούνται.
Τα χτυπήματα των ανταρτών αποτελούν ταπεινωτικές αποτυχίες του 6ου σε μέγεθος στρατού στον κόσμο. Ομως το πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι εξακολουθούν να παραμένουν αιχμάλωτοι στα χέρια των Ταλιμπάν 250 περίπου στρατιώτες περισσότερο από ένα μήνα.
Οι στρατιώτες ταξίδευαν σε κονβόι ανεφοδιασμού μέσω του εχθρικού εδάφους του Νότιου Βαζιριστάν στις 30 Αυγούστου, όταν μια ομάδα ντόπιων μαχητών τους έκλεισε το δρόμο. Αν και οι στρατιώτες ήταν πολύ περισσότεροι, οι μαχητές κατάφεραν να τους πείσουν να παραδοθούν χωρίς να ρίξουν τουφεκιά. Από τότε, η κυβέρνηση δεν κατάφερε να πετύχει την απελευθέρωσή τους, γιατί οι Ταλιμπάν ζητούν σημαντικές υποχωρήσεις….Η παράδοση των στρατιωτών έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τη συμμετοχή του στρατού σε ένα πόλεμο που δεν έχει τη λαϊκή αποδοχή και υποχρεώνει Πακιστανούς να σκοτώνουν συμπατριώτες τους. Ενα πόλεμο που έχει επίσης γελοιοποιήσει το στρατό.
“Στο Βαζιριστάν, οι άνθρωποι γελούν με το στρατό. Πραγματικά αισθάνομαι οίκτο γι αυτούς τους στρατιώτες”, μας είπε ένας φύλαρχος και δικηγόρος, ο Λατίφ Αφρίντι….
Αν και πιστεύεται ότι επιχειρησιακό κέντρο της εξέγερσης είναι το Βαζιριστάν, οι μαχητικές ομάδες έχουν απλωθεί σημαντικά όλη την περασμένη χρονιά. Τώρα έχουν σταθερό έλεγχο όχι μόνο στις φυλετικές περιοχές κατά μήκος των αφγανικών συνόρων, αλλά και σε άλλες περιοχές του βορειοδυτικού Πακιστάν….
“Οι παραδοσιακοί θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες χάνουν έδαφος, γιατί ο κόσμος τους θεωρεί πολύ μαλακούς απέναντι στον Περβέζ Μουσάραφ και την Αμερική. Ανάμεσα στη νεολαία, η επιρροή τους φθίνει”, μας είπε ο Κίμπλα Αγιάζ, κοσμήτορας της σχολής Ισλαμικών Σπουδών στο πανεπιστήμιο της Πεσαβάρ.
Οι ΗΠΑ έχουν δώσει περίπου 10 δις δολάρια στο Πακιστάν από το 2001, από τα οποία το μεγαλύτερο μέρος για το στρατό. Ομως η βοήθεια αυτή δε φαίνεται να έχει κερδίσει πολλούς φίλους για τις ΗΠΑ εδώ. Ούτε φαίνεται να έχει προετοιμάσει με επιτυχία τον πακιστανικό στρατό για να πολεμήσει τους αντάρτες….»
Οι σφοδρότερες συγκρούσεις από το 2001 ανάμεσα στους Ισλαμιστές μαχητές και τον πακιστανικό στρατό έγιναν από τις 6 μέχρι τις 10 Οκτωβρίου γύρω από την πόλη Μιρ Αλί του βόρειου Βαζιριστάν. Ξεκίνησαν το περασμένο Σάββατο, 6 Οκτωβρίου, ύστερα από επίθεση 300 περίπου μαχητών σε στρατιωτικό κονβόι, κατά την οποία σκοτώθηκαν 22 και τραυματίστηκαν 11 στρατιώτες, ενώ αγνοούνται ακόμη 50, που πιστεύεται ότι βρίσκονται αιχμάλωτοι στα χέρια των Ταλιμπάν. Επειδή οι θέσεις του πακιστανικού στρατού δέχονταν συνεχώς επιθέσεις και οι μετακινήσεις του ήταν πολύ δύσκολες, η στρατιωτική ηγεσία κατέφυγε σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς υποτιθέμενων θέσεων των Ταλιμπάν στην περιοχή γύρω από την πόλη Μιρ Αμίρ. Ο απολογισμός των πενθήμερων συγκρούσεων είναι τουλάχιστον 250 νεκροί, από τους οποίους οι 50 είναι στρατιώτες, πολλοί είναι άμαχοι και ανεξακρίβωτος αριθμός μαχητών, ενώ χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν τα γύρω χωριά και την πόλη Μιρ Αμίρ, με 50.000 πληθυσμό, για να γλιτώσουν.
Προς το παρόν, οι αντίπαλοι συμφώνησαν ανακωχή για να θάψουν τους νεκρούς και να ανασυγκροτηθούν. Ομως είναι βέβαιο ότι ο πόλεμος που έχουν κηρύξει οι πολέμαρχοι στις παραμεθόριες φυλετικές περιοχές ενάντια στον πακιστανικό στρατό και την κυβέρνηση Μουσάραφ, δεν πρόκειται να σταματήσει γρήγορα. Επίσης είναι βέβαιο ότι οι περιοχές αυτές δεν θα πάψουν να αποτελούν καταφύγιο για τους Αφγανούς Ταλιμπάν, όσο κι αν πιέζουν οι Αμερικάνοι, που τις θεωρούν κλειδί για την έκβαση του πολέμου στο Αφγανιστάν, γιατί υποστηρίζουν ότι αποτελούν καταφύγιο, κέντρο εκπαίδευσης και πηγή στρατολόγησης για τους Αφγανούς Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα. Εκτός κι αν αποδεκατίσουν με τους βομβαρδισμούς τον πληθυσμό τους. Κάτι που δεν είναι και τόσο εύκολο, γιατί ο πόλεμος αυτός κάνει όλο και πιο εχθρικό τον πακιστανικό λαό απέναντι στο καθεστώς Μουσάραφ, επειδή θεωρεί ότι εκτελεί εντολές του Λευκού οίκου και υπηρετεί τα αμερικάνικα συμφέροντα. Γι’ αυτό και οι Αμερικάνοι αποφάσισαν να βάλουν στο παιχνίδι και τη Μπεναζίρ Μπούτο, για να προσδώσουν δημοκρατική επίφαση στη νέα φιλοαμερικάνικη κυβέρνηση, ελπίζοντας ότι έτσι θα καταφέρουν να αποπροσανατολίσουν το λαό και να εκτονώσουν τη λαϊκή οργή.
