Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από τις υπογραφές των αντιπροσώπων της Φατάχ και της Χαμάς στη «διακήρυξη της Σανάα» (πρωτεύουσα της Υεμένης) την περασμένη Κυριακή και η ανακοίνωση του προεδρικού γραφείου της Παλαιστινιακής Αρχής έβαλε ταφόπλακα και σ’ αυτή τη συμφωνία. Κι αυτό γιατί απαίτησε να εφαρμοστούν πρώτα όλοι οι όροι της διακήρυξης και μετά να γίνει «διάλογος» κι όχι η διακήρυξη αυτή να είναι μια βάση για την επανέναρξη του ενδοπαλαιστινιακού διαλόγου, όπως ζητά η Χαμάς.
Τι σημαίνει να εφαρμοστούν πρώτα όλοι οι όροι της διακήρυξης; Η διακήρυξη της Σανάα προβλέπει την επανέναρξη του διαλόγου στη βάση των συμφωνιών του Καΐρου του 2005 και της Μέκκα του 2007, που οδήγησαν στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», τη διεξαγωγή νέων εκλογών, την αναδόμηση των υπηρεσιών ασφαλείας και την επιστροφή της πολιτικής κατάστασης στην Παλαιστίνη εκεί που ήταν πριν από την ενδοπαλαιστινιακή σύγκρουση στη Λωρίδα της Γάζας. Το τελευταίο θέλει να εξασφαλίσει πρώτα ο Αμπάς, δηλαδή να διαλυθεί η κυβέρνηση που εδρεύει στη Λωρίδα της Γάζας (η οποία, σημειωτέον, είναι η μόνη εκλεγμένη κυβέρνηση, σε αντίθεση με την κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» που έφτιαξε δικτατορικά ο Αμπάς στην Δυτική Οχθη το περασμένο καλοκαίρι), να υποταχτεί η Χαμάς στην εξουσία του Αμπάς και στην παράνομη κυβέρνησή του διαλύοντας το ένοπλο τμήμα της και μετά – όταν ο Αμπάς θεωρήσει ότι οι συνθήκες είναι κατάλληλες – να προκηρυχτούν εκλογές για να σταθεροποιηθεί η πολιτική κατάσταση στην Παλαιστίνη.
Αυτό το σχέδιο δεν το δέχεται η Χαμάς που με επανειλημμένες δηλώσεις στελεχών της ξεκαθάρισε ότι δε θα αποδεχτεί τις αμερικάνικες επιταγές και την επάνοδο των διεφθαρμένων υπηρεσιών ασφαλείας στη Λωρίδα της Γάζας (δηλαδή του γνωστού αμερικανόδουλου στελέχους της Φατάχ, Μοχάμεντ Νταχλάν και της κλίκας του), ενώ επεσήμανε ότι η διακήρυξη της Υεμένης αφορά στα εκκρεμή ζητήματα της πολιτικής κατάστασης όλης της Παλαιστίνης και όχι μόνο της Λωρίδας της Γάζας.
Το αδιέξοδο είναι προφανές. Ομως, το πρόβλημα δεν το έχει η πλευρά της Χαμάς, αλλά ο παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς. Κι αυτό γιατί για πρώτη φορά μετά τη ντε φάκτο διχοτόμηση της Παλαιστίνης, φαίνεται να υπάρχει διχασμός μέσα στην ίδια τη Φατάχ ως προς την αντιμετώπιση της ενδοπαλαιστινιακής κρίσης. Μια μέρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας (και όλως τυχαίως τη μέρα της συνάντησής του με τον αμερικάνο αντιπρόεδρο, Ντικ Τσένι), ο Αμπάς «άδειασε» τον εκπρόσωπο της Φατάχ, Αζάμ Αλ-Αχμέντ, που υπέγραψε τη συμφωνία, λέγοντας ότι δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να υπογράψει τέτοια συμφωνία, ενώ ο Αχμέντ Κορέι (πρώην πρωθυπουργός της Φατάχ και νυν διαπραγματευτής με τους Σιωνιστές) δήλωσε ότι ο Αχμέντ έκανε του κεφαλιού του. Ολως τυχαίως, παρόμοιες δηλώσεις έκανε και ο Ντικ Τσένι την ίδια μέρα (την περασμένη Δευτέρα), υποστηρίζοντας ότι τα συμπεράσματά του από τη συνάντηση με τον Αμπάς είναι ότι η Παλαιστινιακή Αρχή έχει θέσει ως όρο την παράδοση της εξουσίας της Χαμάς στη Γάζα, προκειμένου να ξεκινήσει ο όποιος διάλογος συμφιλίωσης!
Από τη μεριά του ο Αζάμ Αλ-Αχμέντ υποστήριξε ότι ο Αμπάς ήταν πλήρως ενήμερος για το τι επρόκειτο να γίνει στην Υεμένη, ότι επανειλημμένα προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Αμπάς πριν υπογράψει την συμφωνία, χωρίς όμως να μπορέσει να τον βρει, επειδή εκείνη την ώρα συνομιλούσε με τον Τσένι, και κατήγγειλε ότι υπάρχουν άνθρωποι μέσα στην Παλαιστινιακή Αρχή και στη Φατάχ που προσπαθούν να σαμποτάρουν τη συμφωνία.
Και μόνο το γεγονός ότι η Φατάχ αναγκάστηκε (στην κυριολεξία σύρθηκε) να συζητήσει με τη Χαμάς για την επανέναρξη του διαλόγου (που από την πρώτη στιγμή της ενδοπαλαιστινιακής κρίσης ζητούσε η Χαμάς), πράγμα που αρνιόταν πεισματικά ο Αμπάς όλο το προηγούμενο διάστημα, δείχνει το ζόρι που τραβάνε η Παλαιστινιακή Αρχή και η Φατάχ. Πράγμα όμως που είναι φυσικό, μετά τις τελευταίες δημοσκοπήσεις από το «Παλαιστινιακό Ερευνητικό Κέντρο για την Πολιτική και τις Δημοσκοπήσεις» (ελέγχεται πλήρως από την Παλαιστινιακή Αρχή), που όπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» έδειξαν σαφή άνοδο της δημοτικότητας του παλαιστίνιου πρωθυπουργού (της Χαμάς), Ισμαήλ Χανίγια (ο οποίος ξεπέρασε τον Αμπάς) και πρωτοφανή υποστήριξη της αντίστασης από τη συντριπτική πλειοψηφία του παλαιστινιακού λαού, όχι μόνο στην Λωρίδα της Γάζας αλλά και στη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ηταν αυτές οι δημοσκοπήσεις που θορύβησαν την ηγεσία της Φατάχ και την ανάγκασαν να συρθεί στο διάλογο με τη Χαμάς και τον αντιπρόσωπο της Φατάχ να υπογράψει τη διακήρυξη της Σανάα. Η πίεση στις συμπληγάδες της κομματικής της επιβίωσης από τη μια και της υποταγής της στις αμερικάνικες επιταγές από την άλλη, προκάλεσε τις πρώτες ρωγμές μέσα στην Φατάχ. Κι αυτό είναι που φάνηκε τόσο ξεκάθαρα από την κατάρρευση αυτής της συμφωνίας αμέσως μετά την υπογραφή της.
