Το Ζάαρλαντ είναι ένα από τα μικρότερα (αν όχι το μικρότερο) ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας, όμως οι εκλογές για την τοπική Βουλή, που έγιναν την περασμένη Κυριακή, απέκτησαν ξεχωριστή σημασία, καθώς εκ των πραγμάτων είχαν πάρει το χαρακτήρα του προκρίματος των ομοσπονδιακών εκλογών του προσεχούς Σεπτέμβρη. Το αποτέλεσμα ήταν ένας θρίαμβος για τους χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ και μια πανωλεθρία για τους σοσιαλδημοκράτες του Σουλτς.
«Δεν ήταν καλή βραδιά για τους σοσιαλδημοκράτες», δήλωσε ο Σουλτς. «Ηλπιζα ότι θα είμαστε τουλάχιστον στο ίδιο ύψος με τους χριστιανοδημοκράτες». Με έντεκα μονάδες διαφορά, όπως αντιλαμβάνεστε, οι σοσιαλδημοκράτες βρέθηκαν πολύ μακριά από το «ίδιο ύψος».
Οι χριστιανοδημοκράτες της πρωθυπουργού Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ πήραν το 40,7% των ψήφων, ανεβάζοντας το ποσοστό τους κατά έξι σχεδόν μονάδες (35,2% είχαν πάρει το 2012). Η νίκη τους γίνεται πιο αξιοσημείωτη δεδομένου ότι η ακροδεξιά AfD πήρε 6,1% των ψήφων, μπαίνοντας για πρώτη φορά στην κρατιδιακή Βουλή, αν και τα στελέχη του κόμματος κατά την προεκλογική περίοδο μιλούσαν για διψήφιο νούμερο, το οποίο τελικά δεν έπιασε. Ετσι, το κόμμα της Μέρκελ μπορεί να υπερηφανεύεται ότι στενεύει τη δύναμη των πολιτικών του αντιπάλων και στα δεξιά και στα αριστερά του.
Οι σοσιαλδημοκράτες περιορίστηκαν στο 30% που είχαν πάρει και το 2012. Εχουν να λένε ότι οι δημοσκοπήσεις τους έδιναν 24% και ο «αέρας» του Σουλτς τους βοήθησε να ξεφύγουν απ' αυτό. Εκείνο που δε λένε, όμως, είναι ότι υπέστη ήττα ο στρατηγικός τους σχεδιασμός για «κόκκινο-κόκκινο-πράσινη» συμμαχία, που -όπως λέει ο Σουλτς- μπορεί να δώσει κυβερνητική λύση σε ομοσπονδιακό επίπεδο το Σεπτέμβρη (με την προϋπόθεση ότι ο Σουλτς θα νικήσει τη Μέρκελ). Το Ζάαρλαντ είχε ξεχωριστή σημασία απ' αυτή την άποψη, γιατί Η Αριστερά (Die Linke) έχει ένα σημαντικά ψηλό ποσοστό σ' αυτό το νοτιοδυτικό κρατίδιο (στα σύνορα με τη Γαλλία), λόγω της παλιάς εργατικής παράδοσης της περιοχής (το Ζάαρλαντ ήταν παλιά εργατική περιοχή, με ανθρακωρυχεία και χαλυβουργίες).
Η Αριστερά, που εκτός από την παράδοση, είχε ως επικεφαλής της τον περιβόητο Οσκαρ Λαφοντέν, είδε το ποσοστό της να μειώνεται στο 13% (το 2012 είχε πάρει 16%). Οι δε Πράσινοι δεν κατάφεραν, για μια φορά ακόμα, να μπουν στην τοπική Βουλή, συγκεντρώνοντας μόλις 4,1% των ψήφων (το όριο εισόδου στη Γερμανία είναι 5%).
Εκτός από τη μεγάλη συμβολική σημασία που είχε το εκλογικό αποτέλεσμα (υπέρ των χριστιανοδημοκρατών – κατά των σοσιαλδημοκρατών) οι τελευταίοι βρέθηκαν, από το βράδυ των εκλογών κιόλας, αντιμέτωποι με έναν σκεπτικισμό αναφορικά με την εκλογική στρατηγική τους. Η ίδια η επικεφαλής της σοσιαλδημοκρατικής λίστας στο Ζάαρλαντ, Ανκε Ρέλινγκερ, δήλωσε ότι ενδεχομένως κάποιοι ψηφοφόροι να γύρισαν την πλάτη στο SPD εξαιτίας της πρόθεσής του να συμμαχήσει με την Αριστερά. «Οι εκλογές αφορούσαν λιγότερο την ουσία και εστιάστηκαν κυρίως στο ερώτημα πώς θα πρέπει να είναι οι κυβερνητικές συμμαχίες», δήλωσε η Ρέλινγκερ.
Φυσικά, όλ' αυτά αφορούν μόνο τις εντυπώσεις. Η Μέρκελ κέρδισε το πρώτο ημίχρονο σ' αυτόν τον αγώνα των εντυπώσεων αποπροσανατολισμού της γερμανικής εργατικής τάξης, αλλά μέχρι το Σεπτέμβρη μένουν αρκετά ημίχρονα ακόμα.
