Τελικά, οι Σειρήνες που τρομοκρατημένες προειδοποιούσαν για την «αμερικάνικη παντοκρατορία», λίγο μετά την κατάρρευση των δίδυμων πύργων και το σβήσιμο της φωτιάς στο Πεντάγωνο, διαψεύστηκαν. Δέκα χρόνια μετά, ούτε η «αμερικάνικη παντοκρατορία», ούτε η «παγκόσμια χούντα» των Αμερικανών μπόρεσαν να γίνουν πραγματικότητα. Μια ματιά στο μεταπολεμικό Ιράκ (που ακόμα δεν έχει γίνει τόσο σταθερό για να αυξήσει την πετρελαϊκή του παραγωγή), στο Αφγανιστάν (όπου οι Ταλιμπάν κερδίζουν συνεχώς έδαφος), στο Λίβανο (όπου η «τρομοκρατική» Χεζμπολά βρίσκεται στην κυβέρνηση), στην Παλαιστίνη (όπου η αντίσταση συνεχίζεται), στην Αίγυπτο (όπου ο εκλεκτός των Αμερικανών, Χόσνι Μουμπάρακ, δικάζεται στο φορείο του), στις υπόλοιπες αραβικές χώρες (όπου οι λαοί αφυπνίζονται), αρκούν για να δείξουν πόσο κέρδισε η «αμερικάνικη παντοκρατορία» και η «παγκόσμια χούντα».
Οχι ότι ζούμε μέρες «δημοκρατίας» και «ανεξαρτησίας», φυσικά (το αντίθετο συμβαίνει), όμως οι δικτατορικές και αποικιοκρατικές πολιτικές των ιμπεριαλιστικών χωρών δεν προέκυψαν από την 11η Σεπτέμβρη, αλλά από την όξυνση της κρίσης του καπιταλισμού παγκόσμια. Την όξυνση μιας κρίσης χωρίς τέλος, στην οποία το κεφάλαιο λεηλατεί την εργασία για να αποκομίσει ανώτατα κέρδη, σε μια παγκόσμια αγορά που ολοένα και στενεύει, αφού εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με ψίχουλα και αδυνατούν ν’ αγοράσουν τα παραγόμενα αγαθά. Η κρίση αποδείχτηκε ο πιο μεγάλος «τρομοκράτης», που ένωσε πολιτικούς και τραπεζίτες, μπάτσους και χρηματιστές, παπάδες και δημοσιοκάφρους σε έναν κοινό στόχο: στην καπιταλιστική χούντα για την κινεζοποίηση των εργατών.
Ούτε οι ιμπεριαλιστές ούτε οι υποτελείς σε αυτούς κυβερνήσεις των «ανεξάρτητων κρατών» (μεταξύ των οποίων και της χώρας μας) δεν χρειάστηκαν, λοιπόν, τέτοιου είδους επιθέσεις για να εξαπολύσουν τον πιο ανελέητο διωγμό των εργατικών δικαιωμάτων και των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών που σήμερα πλήττονται εκατό φορές περισσότερο από τα πρώτα χρόνια μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο (και παραλίγο και στον Λευκό Οίκο, για να μην ξεχνιόμαστε). Γιατί τέτοιου είδους επιθέσεις όπως η 11η Σεπτέμβρη αποτελούν πλήγμα στο κύρος τους και ξεσκίζουν το «άτρωτο» της κυριαρχίας τους. Δεν είναι δα και λίγο να φλέγεται το Πεντάγωνο και να γκρεμίζονται τα σύμβολα του παγκόσμιου εμπορίου… με στόχο ποιον άραγε; Τον πόλεμο σε μια χώρα όπως το Αφγανιστάν που οι «σοβιετικοί» έσπασαν τα μούτρα τους, χωρίς μάλιστα κανένα αξιόλογο φυσικό ή ορυκτό πλούτο;
Η εισβολή στο Ιράκ δεν χρειαζόταν να δικαιολογηθεί από τέτοιου είδους επιθέσεις, όπως δεν δικαιολογήθηκε η πρώτη επίθεση στον πόλεμο του Κόλπου, τη δεκαετία του ’90. Το παράδειγμα της Λιβύης δείχνει ότι οι ιμπεριαλιστές έχουν πολύ λιγότερο επίπονους γι’ αυτούς τρόπους για να επιτεθούν σε διάφορες χώρες, από το να σχεδιάσουν μια τόσο σοβαρή επίθεση στην καρδιά της κυριαρχίας τους. Δεν χρειάζονται καν τέτοια προσχήματα που μπορούν να δώσουν λαβή για άλλες σκέψεις που τους πλήττουν το γόητρο. Γι’ αυτό και οι επιθέσεις αυτές αντιμετωπίστηκαν με τόσο μένος από τις κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ, που συνοδεύτηκε από τόνους δακρύων για την «αξία της ανθρώπινης ζωής», από δεξιούς μέχρι… «ακροαριστερούς». Αυτή την αξία που συντρίφτηκε κάτω από τα ερείπια των βομβαρδισμών της Βαγδάτης, ποδοπατήθηκε στα βασανιστήρια των κολαστηρίων του Γκουαντάναμο και του Αμπού Γκράιμπ και μακελεύτηκε στις μαζικές σφαγές αμάχων στο Αφγανιστάν και τη Λιβύη από τους «στυλοβάτες» της «διεθνούς νομιμότητας».
Αν ένα πράγμα έδειξε η 11η Σεπτέμβρη και έπεσαν όλοι πάνω για να το πνίξουν, είναι η δυνατότητα καίριου πλήγματος ακόμα και στην καρδιά των ιμπεριαλιστικών κρατών, όχι από άλλα κράτη αλλά από αποφασισμένους ανθρώπους. Πλήγμα που δεν δέχτηκε μόνο η Νεα Υόρκη και το Πεντάγωνο, αλλά και η Μαδρίτη και το Λονδίνο. Οι λαοί όμως δεν πρέπει να πιστέψουν ότι είναι δυνατόν να ξεφύγει κανείς από τα μάτια της CIA. Πρέπει να πιστέψουν, ότι η στρατιωτική υπεροπλία και τα υπερόπλα των ιμπεριαλιστών νικούν πάντα κι όταν δεν νικούν, κι όταν δεν είναι ικανά να σταματήσουν ένα καίριο πλήγμα στην ασφάλειά τους, τότε πρόκειται για προβοκάτσια, όπως προβοκάτσια είναι κάθε μαχητική ενέργεια στο εσωτερικό των «δημοκρατικών κρατών».
Πολλοί θα πουν ότι σε αυτές τις επιθέσεις σκοτώθηκαν και αθώοι. Οπως αθώοι (πολλές εκατοντάδες χιλιάδες περισσότεροι) σκοτώθηκαν σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και σκοτώνονται καθημερινά από τους «Ράμπο» των μπάτσων ανά την υφήλιο. Οπως αθώοι μπορεί να σκοτωθούν κατά τη διάρκεια πυρπόλησης τραπεζών, όπως συνέβη στη χώρα μας το Μάη του 2010. Η αθωότητά τους, όμως, έγκειται στη μη συμμετοχή τους στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα ή την καπιταλιστική εκμετάλλευση, όχι όμως και στην αδιαφορία και την απραξία απέναντι στα προηγούμενα. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η Ιστορία δεν κινείται έτσι όπως θα ήθελαν κάποιοι που δηλώνουν «συνειδητοποιημένοι αριστεροί», συνεπικουρούμενοι από «ευαίσθητους ανθρωπιστές» δημοσιογράφους: από τη μια οι ιμπεριαλιστές που σφάζουν και οι μπάτσοι που εκτελούν κι από την άλλη το λαϊκό κίνημα που πάντα σέβεται την «πανανθρώπινη» αξία της ανθρώπινης ζωής. Οχι μόνο γιατί η ανθρώπινη ζωή μόνο «πανανθρώπινη αξία» δεν είναι στην πραγματική ζωή (άλλη η «αξία» της ζωής των γκόλντεν μπόις που πνίγονται στο τάληρο από τα αναπαυτικά γραφειάκια τους στις πολυεθνικές εταιρίες της Δύσης κι άλλη η αξία της ζωής των γαβριάδων που δολοφονούνται από σιωνιστικές σφαίρες στην Παλαιστίνη υπό την εκκωφαντική σιωπή της «διεθνούς κοινότητας»), όχι μόνο γιατί τα «ανθρώπινα δικαιώματα» δεν είναι κοινώς παραδεκτά σε κοινωνίες με ταξικά ανταγωνιστικά συμφέροντα (το δικαίωμα των καπιταλιστών στο «επιχειρείν», δηλαδή στην εκμετάλλευση εργατικής δύναμης, θεωρείται «ανθρώπινο δικαίωμα» στην αστική κοινωνία, ενώ το δικαίωμα της ένοπλης αντίστασης στη βαρβαρότητα της αστικής δικτατορίας νομιμοποιείται μόνο στις συνειδήσεις των λαών), αλλά και γιατί σε συνθήκες μαζικής «παραγωγής» εξαθλιωμένων ανθρώπων, σύγχρονων πληβείων που ακόμα και σε «νορμάλ συνθήκες» αστικής «δημοκρατίας» (δηλαδή δικτατορίας της τάξης των καπιταλιστών, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) ζουν με το θάνατο παραμάσχαλα, χωρίς στοιχειώδη πολιτική οργάνωση των φτωχών, των προλετάριων, με πρόγραμμα, τακτική και στρατηγική, το πιθανότερο είναι οι μαχητικές ενέργειες των τελευταίων να συνοδεύονται και από «τυφλά» ή αυτοκαταστροφικά χτυπήματα (όπως είδαμε και στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών χωρών, στο Παρίσι το 2007, στο Λονδίνο το 2011).
ΥΓ: Δεν θ’ ασχοληθούμε ξανά με τις «συνομωσιολογικές» αναλύσεις για «το νέο Περλ Χάρμπορ» που χρειάζεται για να «ξυπνήσουν οι ΗΠΑ από το λήθαργο», όπως αναφερόταν σε μία παράγραφο μιας 90σέλιδης έκθεσης (που συντάχτηκε ένα χρόνο πριν τις επιθέσεις, βλ. https://www.newamericancentury.org/RebuildingAmericasDefenses.pdf). Μια έκθεση από τις εκατοντάδες που γράφονται από τα διάφορα αμερικάνικα «think tanks» («δεξαμενές σκέψεις»). Τέτοιες «αναλύσεις» αξίζουν όσο αξίζουν οι «προβλέψεις» του… Καζαμία για το νέο έτος. Θα πούμε μονάχα τούτο: πώς είναι δυνατόν να σχεδιαστεί μια τέτοιας κλίμακας επιχείρηση, με ταυτόχρονες επιθέσεις σε μεγάλα κτίρια (που οι συνομωσιολόγοι έλεγαν ότι τα παγίδεψαν με εκρηκτικά), που απαιτούν συντονισμό εκατοντάδων ανθρώπων (γιατί το να ρίξεις… πύραυλο στο Πεντάγωνο ή να παγιδέψεις με εκρηκτικά δύο τέτοια κτίρια όπως οι Δίδυμοι Πύργοι χρειάζονται ολόκληρα επιτελεία), χωρίς να διαρρεύσει τίποτα (ούτε από τους… 4.000 εβραίους που υποτίθεται ότι τους έστειλαν σπίτι τους για να… γλιτώσουν από την επίθεση);
