Την περασμένη Τρίτη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επικύρωσε τη συμφωνία των Παρισίων για την κλιματική αλλαγή. Ακολούθησε επίσημη τελετή υπογραφής και σειρά ομιλιών από τους… εκλεκτούς παρευρισκομένους, τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, τη γαλλίδα υπουργό Περιβάλλοντος και πρόεδρο του «COP21» Σεγκολέν Ρουαγιάλ, τον προέδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, καθώς και τον προέδρο Μάρτιν Σουλτς και τους επικεφαλής των πολιτικών ομάδων του ΕΚ! Η συμφωνία των Παρισίων τίθεται σε ισχύ καθώς μετά από την επικύρωσή της από την Ινδία και την ΕΕ έχει επικυρωθεί από τις χώρες που ευθύνονται για το 55% των ρύπων του θερμοκηπίου.
Πολλά λόγια για το τίποτα. Γιατί η συμφωνία των Παρισίων, που συμφωνήθηκε το Δεκέμβρη του 2015, στην 21η διάσκεψη για το κλίμα, με την… ευγενική χορηγία εταιριών όπως η Renault, η BNP Paribas, η Michelen, η L’Oreal, η Carrefour κ.ά., από τις οποίες οι έξι στις δέκα δε δημοσιεύουν στοιχεία για τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου, ενώ καμία απ’ όσες τα δημοσιεύουν δεν έχει παρουσιάσει δείγματα αξιόλογων μειώσεων των εκπομπών αυτών (βλ. έκθεση https://multinationales.org/IMG/pdf/abstract_uk.pdf), δεν ήταν παρά ένα ευχολόγιο! Η συμφωνία υποτίθεται ότι αντικατέστησε το πρωτόκολλο του Κιότο, που είχε συναφθεί το 1992. Σε αντίθεση, όμως, με το πρωτόκολλο του Κιότο, που έθετε κάποια όρια μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στο περιβάλλον (μείωση των εκπομπών CO2 κατά 5.2% από τα επίπεδα του 1990), στόχοι που ποτέ δεν πιάστηκαν, αφού οι εκπομπές όχι μόνο δε μειώθηκαν αλλά αυξήθηκαν σε ποσοστό πάνω από 65% από τότε, η συμφωνία των Παρισίων δε θέτει τίποτα το μετρήσιμο. Περιορίζεται σε μια υπόσχεση να μειωθούν οι εκπομπές ρύπων έτσι που να μην αυξηθεί η θερμοκρασία του πλανήτη πάνω από 2 βαθμούς Κελσίου από τα προβιομηχανικά επίπεδα (μέχρι σήμερα έχει ανέβει γύρω στους 0.85 βαθμούς). Το πώς θα γίνει αυτό και πώς θα μετρηθεί για κάθε χώρα, παραμένει ακόμα άγνωστο!
Θυμίζουμε ορισμένα πράγματα που γράψαμε για τη συμφωνία αυτή όταν συμφωνήθηκε:
«Ολόκληρη η συμφωνία, την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ (https://unfccc.int/resource/docs/2015/cop21/eng/l09r01.pdf) είναι ένα απέραντο ευχολόγιο. Ευχολόγιο για τη μείωση των εκπομπών ρύπων (χωρίς να τίθεται κανένα συγκεκριμένο νούμερο), ευχολόγιο για την οικονομική βοήθεια των 100 δισ. δολαρίων προς τις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες, ευχολόγιο για τη διαφάνεια, ευχολόγιο για τη διακρατική επιστημονική συνεργασία προκειμένου να μειωθούν οι ρύποι! Δεν προβλέπεται ούτε καν αποζημίωση για τις χώρες που θα πληγούν από φυσικές καταστροφές λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη! Ούτε λόγος φυσικά να γίνεται για την περίφημη decarbonization δηλαδή την απαγκίστρωση από τα ορυκτά καύσιμα του άνθρακα (πρώτα απ’ όλα το πετρέλαιο), που συμπεριλαμβανόταν υποκριτικά στο προσχέδιο της συμφωνίας και είχε αναφερθεί σαν στόχος (μέχρι το τέλος του αιώνα!) στη διάσκεψη του G7 τον περασμένο Ιούνη. Στο τελικό κείμενο της συμφωνίας αφαιρέθηκε εντελώς κάθε αναφορά σε αυτή, όπως αφαιρέθηκαν και κάποιοι πιο μετρήσιμοι στόχοι για μείωση των ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου πάνω από 40% σε σχέση με τα επίπεδα του 2010, μέχρι το 2050.
Πώς θα γίνει τότε η μείωση των ρύπων και η αποφυγή της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη; Η κάθε χώρα θα θέσει ένα στόχο μείωσης των εκπομπών στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της και θα κάνουμε όλοι το… σταυρό μας να τον εφαρμόσει. Αν αλλάξει γνώμη, μπορεί να φύγει μετά από τρία χρόνια, αλλά κι αν δεν τον πετύχει δεν υπάρχει κανένα πρακτικό μέτρο για να την αναγκάσει να είναι συνεπής με τους στόχους που η ίδια έθεσε!» (https://www.eksegersi.gr/issue/849/Διεθνή/25257.Ενα-ακόμα-ευχολόγιο).
Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου των πιο αναπτυγμένων χωρών πρέπει να δείχνουν ότι ενδιαφέρονται για το κλίμα. Αυτός είναι ο ρόλος τους. Μετά από το φιάσκο της διάσκεψης της Κοπεγχάγης (το 2009), προσπάθησαν να βρουν μια φόρμουλα για να συνάψουν κάποια συμφωνία που θα γίνει πλατιά αποδεκτή μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών τάξεων όλων των χωρών για να λένε ότι πέτυχαν κάτι. Αυτό επιτεύχθηκε στο Παρίσι και τώρα μπορούμε όλοι να… χαλαρώσουμε και να σταματήσουμε να ανησυχούμε για την αύξηση των εκπομπών των ρύπων στο περιβάλλον. Μέχρι την επόμενη μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή.
