Τουλάχιστον 70 χιλιάδες (50 χιλιάδες κατά την αστυνομία) ήταν οι διαδηλωτές που κατέβηκαν στους δρόμους της Ρώμης το περασμένο Σάββατο, διαδηλώνοντας κατά των νέων μέτρων λιτότητας που πάρθηκαν την προηγούμενη Τρίτη στο πλαίσιο του προϋπολογισμού για το 2014. Εξω από το υπουργείο Οικονομικών σημειώθηκαν συγκρούσεις από μικρές ομάδες διαδηλωτών, παρά το γεγονός ότι οι μπάτσοι είχαν φροντίσει να κάνουν προληπτικές συλλήψεις (14 τον αριθμό) και είχαν κατασχέσει πιθανά «όπλα» των διαδηλωτών, όπως αλυσίδες, κράνη, ρόπαλα κτλ.
Η βία που ξέσπασε μπορεί να μην ήταν εκτεταμένη, ήταν όμως παρούσα και τάραξε τα νερά της «κοινωνικής γαλήνης», που θέλει τους εργαζόμενους να σκύβουν το κεφάλι. Κι ήταν αρκετή για να κάνει τα παπαγαλάκια της αστικής δημοσιογραφίας να ξεσπάσουν κατά των «εξτρεμιστών» που «εκμεταλλεύτηκαν» μια ειρηνική στην πλειοψηφία της διαδήλωση για να τα κάνουν γυαλιά καρφιά έξω από το υπουργείο Οικονομικών.
Ποιος είναι όμως ο εξτρεμιστής; Αυτός που σπάει ένα υπουργείο ή αυτός που εφαρμόζει μέτρα λιτότητας; Τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση Λέτα για να μειώσει το έλλειμμα κάτω του 3% περιλαμβάνουν τη γνωστή συνταγή. Πάγωμα των μισθών στο δημόσιο για τον επόμενο χρόνο, όπως και των προσλήψεων. Προσλήψεις προβλέπεται ότι θα γίνουν από το 2015, καλύπτοντας μόνο το 40% των κενών θέσεων λόγω συνταξιοδότησης στο δημόσιο, ενώ για το 2016 προβλέπεται η κάλυψη του 60% (αν όλα πάνε «καλά» φυσικά). Η κυβέρνηση δεν τόλμησε σε αυτή τη φάση να προχωρήσει σε περικοπές στην Υγεία, θα πρέπει να είναι όμως κανένας αφελής για να πιστέψει ότι δε θα το κάνει, όταν το δημόσιο χρέος της χώρας προβλέπεται να ξεπεράσει το 130% του ΑΕΠ (σύμφωνα με το ΔΝΤ), όντας το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρώπη (μετά την Ελλάδα) και συνεχώς διογκούμενο.
Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, η κυβέρνηση έσπευσε να αναγγείλει μείωση της φορολογίας, η οποία υποτίθεται ότι θα ισοκατανεμηθεί ανάμεσα σε εργάτες και καπιταλιστές. Βέβαια, τα νούμερα δείχνουν ότι η ζυγαριά γέρνει περισσότερο υπέρ των καπιταλιστών, αφού οι φορολογικές ελαφρύνσεις για τη διετία 2014-2016 θα είναι 5 δισ. ευρώ για τους εργαζόμενους και 5.6 δισ. ευρώ για τις επιχειρήσεις. Αν μάλιστα δει κανείς τι προβλέπεται για το 2014, θα διαπιστώσει ότι οι καπιταλιστές θα ωφεληθούν ακόμα πιο πολύ από τις φοροελαφρύνσεις, αφού από τα 3.7 δισ. ευρώ μόνο το 1.5 δισ. θα πάει στους εργαζόμενους. Ετσι, οι καπιταλιστές θα πάρουν μιάμιση φορά περισσότερα χρήματα μέσω φοροελαφρύνσεων το 2014 από τους εργάτες.
Η σπέκουλα με τις φοροελαφρύνσεις γίνεται ακόμα πιο προκλητική, αν αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση λίγες μέρες πριν (την 1η Οκτώβρη) έσπευσε να αυξήσει τους έμμεσους φόρους, ανεβάζοντας κατά μία ποσοστιαία μονάδα τον ΦΠΑ (από 21% σε 22%), κίνηση που θα πλήξει κυρίως τους εργαζόμενους και όχι τους καπιταλιστές που μπορούν να μετακυλήσουν την αύξηση στην κατανάλωση.
Με την ανεργία να έχει ανέβει στο 12.5% (από 8.5% που ήταν το 2010) πλήττοντας ιδιαίτερα τους νέους (το ποσοστό εκτινάσσεται στο 40% γι’ αυτούς), το έδαφος ωριμάζει για την άνοδο του ρατσισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο νεόκοπος κλόουν της ιταλικής πολιτικής σκηνής Μπέπε Γκρίλο, που μπινελίκωσε δημόσια δυο γερουσιαστές του κόμματός του, επειδή ζήτησαν να καταργηθεί το ποινικό αδίκημα της «λαθρομετανάστευσης»! «Αυτή η τροπολογία (σ.σ. που θα κατέθεταν οι δύο γερουσιαστές) είναι μία πρόσκληση στους μετανάστες από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή να έρθουν στην Ιταλία… Πόσους μετανάστες μπορούμε να βολέψουμε, όταν ένας στους έξι Ιταλούς δεν έχει αρκετά χρήματα;». Αυτά έγραψε στο μπλογκ του, την ίδια στιγμή που εκατοντάδες μετανάστες ξεβράζονταν νεκροί στην προσπάθειά τους να φτάσουν στον ευρωπαϊκό «παράδεισο».
Με το χρέος να αναμένεται να μειωθεί στο 120% όχι πριν το 2017, όπως αναφέρεται στην έκθεση της οικονομικής επιτροπής του ΔΝΤ (12/10/2013), την ανεργία να διατηρείται σε υψηλά για τη χώρα επίπεδα, την κατανάλωση να τρεκλίζει (σημειώνοντας 0.4% μείωση στο δεύτερο τρίμηνο του 2013, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ιταλίας) και τη βιομηχανική παραγωγή να εξακολουθεί να συρρικνώνεται, ο ξεδοντιάρης ιμπεριαλισμός παλεύει με την κρίση του. Τα σημάδια αυτής της κρίσης είναι πλέον ορατά στην εργατική τάξη και τα εργαζόμενα μικροαστικά στρώματα, αποτελεί όμως ζητού-μενο μια μόνιμη και συνεπής αντίσταση, αντί των ευκαιριακών ξεσπασμάτων, που μπορεί να σώζουν εν μέρει την τιμή της εργατικής τάξης, δεν αρκούν όμως για να τη σώσουν από την εξαθλίωση.
