Ενας μήνας απέμεινε για την πολυδιαφημισμένη διεθνή σύνοδο για το Παλαιστινιακό, που θα γίνει στην Ουάσιγκτον. Ενας μήνας μέσα στον οποίο η χούντα του Αμπάς στη Δυτική Οχθη θα προσπαθήσει να δείξει ότι αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο για την πραγματοποίηση του μεγάλου ονείρου: της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.
Οσο όμως κι αν προσπαθεί ο Αμπάς να το παίξει «σκληρός», ζητώντας την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από τα εδάφη που κατέκτησε το Ισραήλ στον πόλεμο των έξι ημερών (το 1967) και δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει παλαιστινιακό κράτος χωρίς την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσά του, δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι οι Σιωνιστές θα δεχτούν να κάνουν ακόμα κι αυτές τις εκ πρώτης όψεως ανώδυνες γι’ αυτούς υποχωρήσεις. Ισως γιατί δεν είναι τόσο ανώδυνες. Ισως γιατί γνωρίζουν ότι ο Αμπάς είναι πολύ λίγος για να επιβάλει δια πυρός και σιδήρου τη σιγή των όπλων στην Παλαιστίνη. Πράγμα που παραδέχτηκε και ο ίδιος ο ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ στην τελευταία του ομιλία την περασμένη Κυριακή στην ισραηλινή βουλή (Κνεσέτ), στην οποία είπε πόσο ανησυχεί για το αν ο Αμπάς έχει τη δύναμη να επιβάλει την τάξη.
Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι δε θα γίνει κάποια «πρόοδος». Για την ακρίβεια, ότι δε θα επιχειρηθεί να εμφανιστεί κάποια «πρόοδος», με μόνο στόχο την ενίσχυση του Αμπάς στον ενδοπαλαιστινιακό πολιτικό πόλεμο. Ηδη, από την περασμένη Δευτέρα, Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί διπλωμάτες δουλεύουν ένα κείμενο «αρχών για την ειρήνη» που θα κατατεθεί στην προσεχή σύνοδο. Ενώ ο Ολμέρτ εμφανίζεται έτοιμος για «γενναίες παραχωρήσεις» που θα περιλαμβάνουν «την εγκατάλειψη της πλήρους πραγματοποίησης των ονείρων που τροφοδότησαν το εθνικό μας ήθος για πολλά χρόνια». Αυτές οι «γενναίες παραχωρήσεις» δε θα είναι τίποτε άλλο παρά η παραχώρηση στη χούντα του Αμπάς μερικών αραβικών συνοικιών της πόλης… Ακόμα όμως και σ’ αυτό το ζήτημα ο Ολμέρτ συνάντησε σκληρές αντιδράσεις από βουλευτές ακόμα και του κόμματός του.
Το πρόβλημα ακούει στα ονόματα Κασάμ και Κατιούσα. Πρόκειται για τους δύο τύπους ρουκετών που εκτοξεύονται στο Ισραήλ από τη Γάζα. Η πρώτη βελτιώνεται όλο και περισσότερο και η δεύτερη περιήλθε στην κατοχή της Χαμάς -μέσω του «λαθρεμπορίου όπλων από την Αίγυπτο», σύμφωνα με τις καταγγελίες των Σιωνιστών που δεν αποκλείεται να αληθεύουν. Γιατί όμως αυτό να είναι κακό, όταν το Ισραήλ εξοπλίζεται σαν αστακός από τους Αμερικάνους; Πάντως, μια Κατιούσα προσγειώθηκε στην έρημο Νεγκέφ, τη στιγμή που ο Ολμέρτ μιλούσε στην Κνεσέτ, προκαλώντας περισσότερο πανικό παρά απώλειες. Εναν πανικό που εντείνεται από το γεγονός ότι η Κατιούσα που έπεσε στη Νεγκέφ ήταν βελτιωμένη έκδοση της γνωστής «σοβιετικής» ρουκέτας με διπλάσιο βεληνεκές (γύρω στα 12 μίλια) και διπλάσια δυνατότητα μεταφοράς εκρηκτικής ύλης, σύμφωνα με το υπουργείο Πολέμου του Ισραήλ. Πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και το Τελ Αβίβ βρίσκεται μέσα στο βεληνεκές της Κατιούσα, αν εκτοξευτεί από τη Δυτική Οχθη.
Γι’ αυτό και οι Σιωνιστές είναι πολύ προσεκτικοί όταν απαντούν στο ερώτημα αν θα αποχωρήσουν από τη Δυτική Οχθη. Πρώτα θα αποκτήσουμε αντιπυραυλική ασπίδα, λένε, και μετά το συζητάμε. Ο ίδιος ο υπουργός Πολέμου του Ισραήλ, Εχούντ Μπάρακ δήλωσε ότι θα χρειαστούν άλλα 2 1/2 χρόνια για να πραγματοποιηθεί μια ουσιαστική αποχώρηση από τη Δυτική Οχθη. Για ποιο παλαιστινιακό κράτος μπορεί λοιπόν να γίνεται λόγος; Αν στα παραπάνω συνυπολογίσουμε την εδραίωση της εξουσίας της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας με την ανακήρυξη της συγκρότησης παλαιστινιακής αστυνομίας 8.000 ανδρών και τις συνεχιζόμενες επιδρομές των Σιωνιστών στη Δυτική Οχθη (με αποτέλεσμα την περασμένη Τετάρτη να δολοφονηθεί άλλος ένας μαχητής των Ταξιαρχιών Μαρτύρων του Αλ Ακσά, της ένοπλης οργάνωσης που γεννήθηκε από τους κόλπους της Φατάχ), επιδρομές που γεμίζουν με μίσος τις καρδιές των Παλαιστίνιων, μπορούμε να πούμε ότι το τέλος αυτής της «ειρηνευτικής» προσπάθειας που θα επιχειρηθεί στην Ουάσιγκτον είναι προδιαγεγραμμένο πριν ακόμα το ξεκίνημά της. Ισως όμως αυτό ελάχιστα ενδιαφέρει τελικά τους εμπνευστές της. Γιατί δεν διακατέχονται από καμία καούρα για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους αλλά για το σταμάτημα της Αντίστασης και το ποιος θα μπορέσει τελικά να το επιβάλει: ο Αμπάς ή οι Σιωνιστές. Μέχρι στιγμής, πάντως, και οι δύο έχουν αποτύχει παταγωδώς.
