Αργά το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης και μία μέρα μετά το νέο ξεκίνημα εργατικών κινητοποιήσεων, μετά από εβδομάδες σχετικής ηρεμίας, η προσωρινή κυβέρνηση της Αιγύπτου ανακοίνωσε την απόφασή της να εφαρμοστεί ο νόμος κατά των απεργιών, ποινικοποιώντας οποιαδήποτε μορφή δράσης που σταματά την παραγωγή.
Λίγο αργότερα, βανάκια με ασφαλίτες της «Κεντρικής Δύναμης Ασφαλείας» και αστυνομικές δυνάμεις κατέβηκαν στο δρόμο μπροστά στο κοινοβούλιο, όπου είχαν μαζευτεί διαδηλωτές, συλλαμβάνοντας τουλάχιστον επτά αγρότες που είχαν κατασκηνώσει και χρησιμοποιώντας βία για να διαλύσουν τους υπόλοιπους, όπως αναφέρει η εφημερίδα Αχράμ της ίδιας μέρας. Εκεί βρίσκονταν και εργάτες που διαμαρτύρονταν για τις υποχρεωτικές συνταξιοδοτήσεις, φοιτητές και αγρότες που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι τους αποκόβει από τη γη τους.
Η απόφαση της προσωρινής κυβέρνησης της Αιγύπτου δείχνει και τα όρια του κινήματος που έριξε τον Μουμπάρακ, δεν κατόρθωσε όμως ν’ αλλάξει τις κοινωνικές και οικονομικές δομές της χώρας, γιατί απλά δεν έθεσε το ζήτημα της εξουσίας. Σε κάθε επανάσταση, όμως, το ζήτημα της εξουσίας είναι το κύριο, είτε το θέλουμε είτε όχι. Αν υπάρξει «κενό» εξουσίας από τη μεριά των εξεγερμένων, τότε το κενό αυτό θα καλυφθεί από τα τμήματα της παλιάς εξουσίας που έμειναν αλώβητα, κι αυτό δε θα γίνει με τόσο «δημοκρατικό» τρόπο, όπως δείχνει και το παράδειγμα της Αιγύπτου.
