Οπως και να χαρακτηρίσει κανείς τις πρόσφατες επιθέσεις των ισλαμιστών ανταρτών στη Μομπάη, το βέβαιο είναι ότι πέτυχαν το στόχο τους. Πέτυχαν δηλαδή να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή και να δώσουν μήνυμα σε κάθε κατεύθυνση, ότι η ασφάλεια στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας αποτελεί όνειρο απατηλό όσο συνεχίζεται ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων.
Η Ινδία, μετά από δυόμιση χρόνια «ηρεμίας» (από την τελευταία αιματηρή επίθεση που έγινε στις 7 Ιούνη του 2006 σε επτά σιδηροδρομικούς σταθμούς τραίνων που κατευθύνονταν στη Μομπάη και είχε σαν αποτέλεσμα 190 νεκρούς και 700 τραυματίες), βιώνει τον πόλεμο μέσα στο ίδιο το οικονομικό της κέντρο. Ο υπουργός Εσωτερικών παραιτείται και ο υπουργός του κρατιδίου Μαχαρασάτρ (του οποίου πρωτεύουσα είναι η Μομπάη) θέτει την παραίτησή του στη διάθεση της κυβέρνησης. Το «αντιτρομοκρατικό» οικοδόμημα του ινδικού κράτους (που χτίζεται με ισραηλινή βοήθεια) κλονίζεται συθέμελα. Οι πάντα κακές σχέσεις της Ινδίας με το γειτονικό Πακιστάν γίνονται ακόμα χειρότερες, καθώς η ινδική κυβέρνηση κατηγορεί το δεύτερο τουλάχιστον για έλλειψη αποφασιστικότητας στην καταστολή των «τρομοκρατών», για να μην πούμε υπόθαλψη, η οποία συχνά αφήνεται ανοιχτά να εννοηθεί (καθώς οι μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν φέρονται να έχουν ενισχύσει στο παρελθόν διάφορες ισλαμιστικές ομάδες). Το «αντιτρομοκρατικό» μέτωπο (στο οποίο εντάσσονται τόσο η Ινδία όσο και το Πακιστάν) αδυνατίζει μέσα από την ένταση των ερίδων στο εσωτερικό του.
Ταυτόχρονα, αυτή η επίθεση βάζει δύσκολα προβλήματα στη νέα αμερικάνικη κυβέρνηση που θα μπει στο Λευκό Οίκο το Γενάρη, η οποία βλέπει ότι η αμερικάνικη πολιτική βρίσκεται σε τέλμα σε όλα τα μέτωπα: από το Ιράκ, η «σταθερότητα» του οποίου εξαρτάται από την… Τεχεράνη, το Ιράν, το οποίο δε μπορεί με κανέναν τρόπο να στριμωχτεί (ούτε λόγος βέβαια για στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον του), το Λίβανο, όπου οι… «τρομοκράτες» (Χεζμπολά) έχουν μπει στην κυβέρνηση, μέχρι το Αφγανιστάν, όπου οι Ταλιμπάν βρίσκονται έξω από τις πύλες της Καμπούλ, και το Πακιστάν, που παρά τις προσπάθειές του δε μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο με τους ισλαμιστές μαχητές.
Οσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ήρκεσαν δέκα (ή λίγοι παραπάνω) αποφασισμένοι 20άρηδες για να προκαλέσουν θύελλα στο «αντιτρομοκρατικό» επιτελείο. Μια θύελλα που το πιθανότερο είναι να διευθετηθεί και να αποφευχθεί μια ευρύτερη σύρραξη μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Ηδη η Ράις έσπευσε στην περιοχή και το Πακιστάν απέστειλε έναν αξιωματούχο ασφαλείας –και όχι τον επικεφαλής που αρχικά είχε ανακοινώσει– για συνομιλίες στην Ινδία. Ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών έσπευσε κι αυτός να προτρέψει το Πακιστάν να εντείνει τη συνεργασία με την Ινδία.
Ομως, όλη αυτή η κινητικότητα στο διπλωματικό τομέα δεν αποτυπώνει τίποτ’ άλλο παρά έναν αδιέξοδο δρόμο, στον οποίο κινείται το «αντιτρομοκρατικό» στρατόπεδο, το οποίο δε μπορεί να εξασφαλίσει την ασφάλειά του όσα εκατομμύρια δολάρια κι αν ξοδεύει γι’ αυτό το σκοπό.
ΥΓ: Γελάσαμε όταν διαβάσαμε ότι οι ΗΠΑ είχαν προειδοποιήσει για τις επιθέσεις. Μετά Χριστό προφήτες πολλοί γίνονται. Σε όσους σπεύσουν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις «προειδοποιήσεις» με σκοπό τη συνωμοσιολογία, θα πούμε απλά ότι τέτοιες «προειδοποιήσεις» θυμίζουν περισσότερο τις προβλέψεις κάποιων σεισμολόγων μετά από ένα ισχυρό σεισμό, που πάντα καταλήγουν να είναι πρακτικά άχρηστες. Γιατί ούτε οι Αμερικάνοι ούτε κανένας άλλος ήξερε πότε και πού ακριβώς θα γίνονταν οι επιθέσεις. Αν το ήξεραν θα τις σταματούσαν εν τη γεννέσει τους. Εκτός κι αν οι εραστές των θεωριών συνωμοσίας μπορούν να πείσουν ότι το αντιτρομοκρατικό μέτωπο ήθελε τις επιθέσεις αυτές μόνο και μόνο για να πείσει την υφήλιο για το… «πόσο κακοί είναι οι τρομοκράτες»! Λες και οι ινδικές δυνάμεις ασφαλείας, που τον περασμένο Αύγουστο μακέλεψαν νοσοκομείο στο Κασμίρ, είχαν τέτοια καούρα ή οι Αμερικάνοι ήθελαν να ζορίσουν το Πακιστάν, την ίδια στιγμή που ο διευθυντής της CIA εγκωμιάζει τον πακιστανό πρόεδρο Αζίφ Ζαρντάρι για την «αποφασιστικότητα που επιδεικνύει στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».
Σημασία έχει το πρακτικό αποτέλεσμα. Οι Αμερικάνοι προωθούσαν ένα σχέδιο ινδο-πακιστανικής συνεργασίας, το οποίο θα επέτρεπε να μεταφερθούν πακιστανικά στρατεύματα από τα σύνορα με την Ινδία στον πακιστανικό βορρά, προκειμένου να πολεμήσουν ενάντια στο ισλαμικό αντάρτικο. Το αποτέλεσμα είναι οι μετακινήσεις στρατευμάτων να γίνονται προς την αντίθετη κατεύθυνση, καθώς το Πακιστάν ενισχύει τα σύνορά του με την Ινδία. Ποιους βοηθάει αυτό; Τους «σταυροφόρους κατά της τρομοκρατίας» ή τους ισλαμιστές αντάρτες του Πακιστάν και του Αφγανιστάν;
