Πριν από ένα μήνα περίπου, το Ιράν γιόρταζε την 31η επέτειο της επανάστασης του 1979. Η επέτειος γιορτάστηκε χωρίς σοβαρά προβλήματα από την αντιπολίτευση, παρά τις σποραδικές συγκρούσεις που αναφέρθηκαν. Ο Αχμαντινετζάντ έβγαλε ένα θριαμβευτικό λόγο μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες λαού στην πλατεία Αζαντι της Τεχεράνης, ανακοινώνοντας την παραγωγή της πρώτης φουρνιάς εμπλουτισμένου κατά 20% ουρανίου. Η φωνή της αντιπολίτευσης του Μουσαβί και των παρατρεχάμενών του (ανίκανη να συγκινήσει τις πλατιές λαϊκές μάζες, όντας σάρκα εκ του σαρκός μέρους της ιρανικής πλουτοκρατίας) πνίγονταν από την κατασταλτική μανία των «φρουρών της επανάστασης».
Ωστόσο, η ανυποληψία της αντιπολίτευσης δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει λαϊκή και εργατική δυσαρέσκεια στο Ιράν. Τις πλευρές αυτής της δυσαρέσκειας θα επιχειρήσουμε να φωτίσουμε, ξεκινώντας με την ανακοίνωση τεσσάρων εργατικών συνδικάτων που γράφτηκε στην επέτειο της ιρανικής επανάστασης, όπως την αλιεύσαμε από το διαδικτυακό τόπο https://iranlaborreport.com/?p=154, με τίτλο «Ελάχιστες εργατικές διεκδικήσεις με την ευκαιρία της 31ης επετείου της επανάστασης του Φλεβάρη του 1979»:
«31 χρόνια πέρασαν από την επανάσταση του Φλεβάρη του 1979. Εκείνο τον καιρό, τα εκατομμύρια του ιρανικού λαού, γεμάτα ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, βγήκαν στους δρόμους με στόχο να σπάσουν τα δεσμά του δεσποτισμού και της καταπίεσης. Η πανεθνική απεργία με επικεφαλής τους εργάτες της Εθνικής Εταιρίας Πετρελαίου, την εμπροσθοφυλακή της ιρανικής εργατικής τάξης, που έκλεισαν τους πετρελαιαγωγούς, έσπασε το δεσποτικό καθεστώς (σ.σ. του σάχη) σε κομμάτια. Οι μάζες φώναζαν: “Οι εργάτες πετρελαίου! Ο αποφασιστικός μας ηγέτης!”. Η εξουσία πέρασε στο λαό. Η 11η Φλεβάρη του 1979, η μέρα που σηματοδοτεί το τέλος του δεσποτισμού, είναι μια μέρα που προκαλεί αξέχαστες αναμνήσεις αντρών και γυναικών, νέων και γέρων, που μπούχτισαν από τον δεσποτισμό και την αδικία. Ο λαός αγκαλιάστηκε στους δρόμους, έκλαψε από χαρά και με δάκρυα στα μάτια προσδοκούσε ένα μέλλον ελευθερίας.
Τριάντα ένα χρόνια έχουν περάσει από αυτές τις ένδοξες μέρες, τις γεμάτες αγαλλίαση και αναγέννηση. Εντούτοις, σήμερα τα αισθήματα της χαράς, της αγαλλίασης και της δόξας έχουν μετατραπεί σε δυστυχία, φτώχεια, ανεργία, μισθούς πείνας και περικοπές επιδοτήσεων – μια ανυπόφορη αγωνία για εκατομμύρια εργάτες και μισθωτούς. Η ζωή συνεχίζεται. Και ο ιρανικός λαός εξακολουθεί να έχει μια φλογερή επιθυμία για αλλαγή. Δεν έχασε την ελπίδα του για ζωή, τη λαχτάρα του για ευτυχία, ελευθερία, αξιοπρέπεια. Γεννημένη από το δημοκρατικό αγώνα, τις απεργίες, τις διαμαρτυρίες και την καμπάνια για τη δημιουργία ανεξάρτητων οργανώσεων για λογαριασμό της, η εργατική τάξη πάλεψε για το δικαίωμά της στην επιβίωση.
Πολλοί από εμάς τώρα είμαστε στις φυλακές, γιατί επιχειρούσαμε να οργανώσουμε την εργατική τάξη και να χτίσουμε μια καλύτερη ζωή. Αλλά τα κελιά των φυλακών δεν σηματοδοτούν το τέλος του δρόμου. Εμείς, τα εκατομμύρια, είμαστε οι παραγωγοί του πλούτου, οι τροχοί της παραγωγής. Η κοινωνία προχωρά μόνο γιατί εμείς την κινού-με. Εχουμε στην πλάτη μας την ιστορική εμπειρία του ενωμένου και μεγάλου αγώνα των εργατών του πετρελαίου κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Φλεβάρη. Βασιζόμενοι σε αυτή την εμπειρία και τη δύναμη των εκατομμυρίων, εμπνεόμαστε από τις καλύτερες και τις πιο ουμανιστικές φιλοδοξίες της επανάστασης του 1979. Σήμερα, μετά από 31 χρόνια, παρουσιάζουμε τις ελάχιστες διεκδικήσεις μας και καλούμε σε άμεση και χωρίς όρους πραγματοποίησή τους:
1. Αναγνώριση των ανεξάρτητων εργατικών ενώσεων χωρίς όρους, του δικαιώματος στις απεργίες, στη διοργάνωση διαδηλώσεων, στην ελευθερία του συνέρχεσθαι, στην ελευθερία του λόγου και της πολιτικής σύνδεσης με οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα.
2. Αμεσο σταμάτημα όλων των εκτελέσεων και απελευθέρωση χωρίς όρους των εργατικών και άλλων πολιτικών ακτιβιστών από τις φυλακές.
3. Αμεση αύξηση του βασικού μισθού βασισμένη στις διεκδικήσεις των εργατών μέσω των αντιπροσώπων τους στις γενικές εργατικές ομοσπονδίες.
4. Τερματισμός του σχεδίου αναμόρφωσης των επιδοτήσεων και πληρωμή όλων των καθυστερούμενων μισθών των εργατών χωρίς δικαιολογίες.
5. Εργασιακή ασφάλεια για τους εργάτες και όλους τους μισθωτούς, τερματισμός όλων των προσωρινών συμβάσεων και εν λευκώ υπογραφών, απομάκρυνση όλων των κυβερνητικών οργανώσεων από τους χώρους δουλειάς, εγκαθίδρυση νέας εργατικής νομοθεσίας με άμεση συμμετοχή των εργατών από τις γενικές τους ομοσπονδίες.
6. Σταμάτημα όλων των απολύσεων σε κάθε περίπτωση. Κάθε απολυμένος ή άνεργος θα πρέπει να έχει κοινωνική ασφάλιση σε ευθυγράμμιση με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
7. Τερματισμός όλων των μεροληπτικών νόμων ενάντια στις γυναίκες και εξασφάλιση χωρίς προϋποθέσεις της ισότητας αντρών και γυναικών σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής και οικογενειακής ζωής.
8. Εξασφάλιση σε όλους τους συνταξιούχους μιας ζωής πρόνοιας, απαλλαγμένης από οικονομικά άγχη και τερματισμός όλων των διακρίσεων στις πληρωμές, ώστε να επιτρέπεται στον καθένα να επωφελείται από τις κοινωνικές και ιατρικές υπηρεσίες.
9. Δωρεάν και ισότιμη εκπαίδευση, φροντίδα και ιατρική περίθαλψη σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική, φυλετική, εθνική και θρησκευτική κατάσταση των γονέων τους.
10. Η Πρωτομαγιά να κηρυχθεί εθνική αργία και να συμπεριληφθεί στο επίσημο ημερολόγιο. Να σταματήσουν όλοι οι νομικοί περιορισμοί για τον εορτασμό της.
Συνδικάτο Δημοτικών Οδηγών Λεωφορείων Τεχεράνης
Συνδικάτο Εργαζομένων στα εργοστάσια Ζάχαρης
Ελεύθερη Συνέλευση Ιρανών Εργαζομένων
Συνδικάτο Εργαζομένων στον Ηλεκτρισμό και το Μέταλλο».
Ποια στάση κρατά το καθεστώς των μουλάδων απέναντι σ’ αυτά τα ρεφορμιστικά αιτήματα των συνδικάτων; Πώς εξελίχθηκε η επανάσταση του ’79 και πώς διατηρήθηκε η «κοινωνική ειρήνη» μετά την επικράτηση των μουλάδων; Γι’ αυτά και για τους αγώνες της εργατικής τάξης στο Ιράν θα γράψουμε στο επόμενο φύλλο της «Κ».
Κώστας Βάρλας
