Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που οι Σιωνιστές εισέβαλαν στη Λωρίδα της Γάζας, σε μία φονική επιχείρηση που παρόμοιά της δεν είχε ξαναγίνει στην Παλαιστίνη την τελευταία 20ετία. Σήμερα, που τα φώτα της δημοσιότητας έχουν σβήσει από την πολύπαθη αυτή περιοχή, η αναφορά σ’ αυτό το έγκλημα δεν έχει «επετειακό», ούτε ιστορικό χαρακτήρα. Γιατί μία φονική επιχείρηση που κατέληξε σε ναυάγιο –και μάλιστα του πιο ισχυρού στρατού της περιοχής– αλλά και σε μαρτύριο εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν σκύβουν το κεφάλι στους κατακτητές τους, αποτελεί πηγή αισιοδοξίας για την προοδευτική ανθρωπότητα την οποία θέτει συνεχώς προ των ευθυνών της. Με πρώτη ευθύνη την αλληλεγγύη, μέχρι να εκπληρωθούν τα δίκαια του παλαιστινιακού λαού, που εξακολουθεί να βιώνει απίστευτα δύσκολες συνθήκες, όμως συνεχίζει να αντιστέκεται.
Από το μαρτύριο των βομβών…
27 Δεκέμβρη 2008. Μετά από έντεκα μήνες αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας από τους Σιωνιστές, οι τελευταίοι αποφασίζουν να εισβάλουν για να φέρουν εις πέρας αυτό που δεν μπόρεσαν να πετύχουν όλα τα άλλα μέσα που είχαν χρησιμοποιηθεί μέχρι τότε: να ανατρέψουν την κυβέρνηση της Χαμάς και να συντρίψουν τις παλαιστινιακές ομάδες αντίστασης που εξακολουθούν να μάχονται στην Λωρίδα της Γάζας.
Τι κι αν η Χαμάς είχε κερδίσει τις εκλογές του 2006 απόλυτα νόμιμα, ακόμα και με το ισχύον διεθνές δίκαιο, πράγμα που επιβεβαιώθηκε περίτρανα ακόμα και από διεθνείς παρατηρητές μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ; Η «τρομοκρατική» Χαμάς έπρεπε να πέσει πάση θυσία, εκτός κι αν αποδεχόταν τους όρους του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, ΟΗΕ) για διάλυση των ένοπλων ομάδων της Αντίστασης, αποκήρυξη της βίας, αποδοχή όλων των προηγούμενων συμφωνιών που η Παλαιστινιακή Αρχή είχε υπογράψει με το Ισραήλ και αναγνώριση του τελευταίου ως κράτους. Δηλαδή, έπρεπε να αποδεχτεί να βάλει ταφόπλακα στην Αντίσταση και να σκύψει το κεφάλι, την ίδια στιγμή που οι Σιωνιστές εξαπέλυαν μια αδίστακτη επέλαση ενάντια σε όλες τις οργανώσεις της Αντίστασης, με στοχευμένες δολοφονίες, σύλληψη του ενός τρίτου των υπουργών της κυβέρνησης που σχημάτισε η Χαμάς, τρεις μήνες μετά το σχηματισμό της, και 24 βουλευτών, καθώς και με εισβολές και επιθέσεις σε παλαιστινιακές πόλεις και χωριά.
Η εισβολή κρατάει 23 μέρες. Μέσα σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, οι Σιωνιστές δολοφονούν 1.419 Παλαιστίνιους (στην πλειοψηφία τους πολίτες), τραυματίζουν πάνω από 5.300 (οι μισοί ήταν γυναίκες και παιδιά) και προκαλούν ζημιές σε πάνω από 20.000 σπίτια, από τα οποία τα 2.114 καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ τα 3.242 υπέστησαν τέτοιες καταστροφές που δεν είναι πλέον κατοικήσιμα.
Ομως το στόχο τους δεν τον πετυχαίνουν. Φοβούμενοι τις απώλειες στα πεδία των μαχών, δεν τολμούν να εισβάλουν σε πυκνοκατοικημένες περιοχές. Ετσι, υποχωρούν ταπεινωμένοι, ενώ ο λαός της Γάζας πανηγυρίζει ανάμεσα στα συντρίμμια. Ο πόλεμος, όμως, κάθε άλλο παρά τελειώνει. Ο αποκλεισμός συνεχίζεται, ετοιμάζοντας το έδαφος για ένα νέο γύρο αναμέτρησης.
…στο μαρτύριο της σταγόνας
Η πολιτική των Σιωνιστών σχετικά με τη Λωρίδα της Γάζας έχει συμπυκνωθεί στη φράση «μαρτύριο της σταγόνας». Δεν αφήνουν να υπάρξει λιμός, αλλά και δεν επιτρέπουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Αν το δει κανείς από ιστορική σκοπιά, θα διαπιστώσει ότι η πολιτική αυτή δεν είναι καινούργια υπόθεση. Οι Σιωνιστές από το 1991 είχαν ξεκινήσει να επιβάλλουν την πολιτική των αποκλεισμών στη Λωρίδα της Γάζας, προκειμένου να κρατήσουν ασφυκτικά υπό τον έλεγχό τους την περιοχή. Ωστόσο, η πιο ακραία εκδοχή του αποκλεισμού άρχισε να εφαρμόζεται συνεχώς από τις 14 Ιούνη του 2007, ακολουθώντας την ανάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς.
Οι Σιωνιστές ελέγχουν πέντε περάσματα: το Ερέζ (πέρασμα επιβατών), το Ναχάλ Οζ (σταθμός καυσίμων), το Καρνί (ζώνη μεταφοράς δημητριακών), τη Σούφα και το Καρμ Αμπού Σαλέμ/Κερέμ Σαλόμ (και τα δύο για ανθρωπιστικά αγαθά). Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας μετακινήσεων και πρόσβασης μεταξύ Σιωνιστών και Παλαιστινιακής Αρχής από την εποχή των συμφωνιών του Οσλο ακόμα, το Ισραήλ επιβάλλει τελικό έλεγχο στο πέρασμα της Ράφα στα σύνορα με την Αίγυπτο. Σύμφωνα με στοιχεία του Παλαιστινιακού Κέντρου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (PCHR), τον περασμένο Αύγουστο επιτράπηκε να περάσουν τα σύνορα κατά μέσον όρο 212 φορτηγά την ημέρα. Αν σκεφτεί κανείς ότι πριν τον αποκλεισμό περνούσαν 570, μπορεί να καταλάβει πόσο ασφυκτικός είναι ο ισραηλινός έλεγχος.
Τα υλικά που επιτρέπεται να εισαχθούν στη Λωρίδα είναι τα άκρως απαραίτητα για να αποφευχθεί ανεπανόρθωτη ανθρωπιστική καταστροφή. Να πώς περιγράφει τις συνέπειες του αποκλεισμού το Παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (PCHR) σε παλαιότερη έκθεσή του: «Ο αποκλεισμός είχε καταστροφικές συνέπειες στην οικονομία της Λωρίδας της Γάζας… Τα επίπεδα φτώχειας έχουν φτάσει κατ’ εκτίμηση στο 80% ενώ η ανεργία ανέρχεται σε επίπεδα άνω του 42% και σε ορισμένες περιφέρειες, όπως η Χαν Γιούνις, πάνω από 55%. Αυτά τα επίπεδα είναι μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο… Αν και ακριβείς λεπτομέρειες για την πραγματική έκταση της κατάστασης δεν είναι διαθέσιμες, ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα παρατίθενται παρακάτω. Πριν από την έναρξη του παράνομου ισραηλινού αποκλεισμού τον Ιούνη του 2007, υπήρχαν 3.900 επιχειρήσεις που λειτουργούσαν στη Λωρίδα της Γάζας, απασχολώντας περίπου 150.000 εργάτες, που τροφοδοτούσαν περίπου 500.000 άτομα. Σαν συνέπεια του αποκλεισμού, το 90% αυτών των επιχειρήσεων έκλεισε από το ξεκίνημα της επίθεσης. Οταν το Ισραήλ ανακοίνωσε τη μονομερή κατάπαυση του πυρός στις 18 Γενάρη του 2009, μόνο 104 επιχειρήσεις είχαν γλυτώσει από ζημιές ή καταστροφές… Πριν τον παρόντα αποκλεισμό, ο βιομηχανικός τομέας της Γάζας απασχολούσε περίπου 65.000 εργάτες. Λίγο πριν την επίθεση, αυτός ο αριθμός είχε πέσει στις 35.000. Μετά την επίθεση ο βιομηχανικός τομέας σήμερα απασχολεί μόλις 1.878 εργάτες».
Η αιγυπτιακή εξέγερση και η εκτεταμένη κατασκευή των υπόγειων τούνελ μέσω των οποίων η Γάζα προμηθευόταν τα απαραίτητα προϊόντα για να επιβιώσει, ελάφρυνε αρκετά τις συνέπειες του αποκλεισμού. Αυτή όμως η ελάφρυνση ανακόπηκε μετά τη χούντα που επικράτησε στην Αίγυπτο, η οποία ακολουθώντας τις αμερικανοσιωνιστικές επιταγές έβαλε στόχο να τα καταστρέψει, με αποτέλεσμα να καταστραφούν εκατοντάδες τούνελ. Ετσι, το μαρτύριο της σταγόνας συνεχίζεται ακόμα και σήμερα σαν ένας εκβιασμός που ασκούν οι Σιωνιστές -με τις πλάτες της Δύσης φυσικά– πάνω στον παλαιστινιακό λαό.
Η σημερινή κατάσταση
Την Κυριακή 15 Δεκέμβρη, ξανάνοιξε μετά από ένα μήνα ο μοναδικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη Λωρίδα της Γάζας, ο οποίος είχε κλείσει το Νοέμβρη λόγω έλλειψης καυσίμων. Ο σταθμός παρέχει το 30-40% της ηλεκτρικής ενέργειας στη Λωρίδα (τα υπόλοιπα αγοράζονται από Αίγυπτο και Ισραήλ) και το κλείσιμό του είχε επανειλημμένα εξαναγκάσει τη Γάζα να «κολυμπήσει σε μία θάλασσα σκότους», όπως τόσο εύγλωττα επεσήμανε παλαιότερα ανακοίνωση της Ηλεκτρικής Εταιρίας της Γάζας. Ο σταθμός, αφότου χτυπήθηκε από τους Σιωνιστές το 2006, επί σειρά ετών λειτουργούσε στο 50% της δυναμικότητάς του και από τότε που ξεκίνησε ο αποκλεισμός (το 2007) πολλές φορές αναγκάστηκε να διακόψει τη λειτουργία του λόγω έλλειψης καυσίμων.
Οι πρόσφατες πλημμύρες στη Γάζα επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση. Η υπηρεσία του ΟΗΕ στην Γάζα (UNRWA) ζήτησε επειγόντως την άρση του αποκλεισμού, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου και χαρακτηρίζοντας μεγάλα τμήματα της Λωρίδας «κατεστραμμένες περιοχές». Ούτε τώρα όμως το αυτί των Σιωνιστών και της «ευαίσθητης διεθνούς κοινότητας» ιδρώνει. Ζητούμενο παραμένει και πάλι η αλληλεγγύη των λαών, ο μόνος σύμμαχος του παλαιστινιακού λαού που μπορεί να τον βοηθήσει να συνεχίσει την αντίστασή του στη σιωνιστική βαρβαρότητα.
