Σάλο έχει προκαλέσει ο αντεργατικός άνεμος που φυσάει στην Γαλλία. Πάνω από 1,2 εκατομμύρια διαδηλωτές (στην πλειοψηφία τους νέοι) κατέβηκαν για μία ακόμα φορά στους δρόμους πολλών γαλλικών πόλεων την περασμένη Τρίτη για να διαδηλώσουν κατά του νέου νόμου για τα εργασιακά, που προωθεί την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία δεν αποφεύχθηκαν, με αποτέλεσμα 130 συλλήψεις.
Στον πίνακα που δημοσιεύουμε (βάσει σχετικού δημοσιεύματος της Le Monde: https://www.lemonde.fr/les-decodeurs/article/2016/03/08/ce-que-contient-la-loi-travail-dans-le-detail_4878792_4355770.html) αναφέρονται ορισμένες μόνο πλευρές του νομοσχεδίου, που αρχικά είχε κατατεθεί στα μέσα Φλεβάρη (με σκληρότερα μέτρα), για να τροποποιηθεί μέσα στον Μάρτη, μετά από τις αντιδράσεις που προκάλεσε στη γαλλική κοινωνία. Το τελικό κείμενο δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί, καθώς εκκρεμούν γύρω στις 800 τροπολογίες, όμως η κατεύθυνση θα είναι η ίδια.
Στόχος είναι η μετατροπή του εργαζόμενου σε λάστιχο και η ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, αφού οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν πλέον των κλαδικών. Αυτό θα έχει ως συνέπεια το πετσόκομμα της αμοιβής των υπερωριών, αφού το ποσοστό αύξησης μπορεί να πέσει στο 10%, από 25% και 50% που ισχύει σήμερα (ανάλογα με τις υπερωρίες που κάνει ο εργαζόμενος). Η παράταση της εργάσιμης μέρας μέχρι το 12ωρο γίνεται πλέον πιο εύκολη (δε θα χρειάζονται διαβουλεύσεις με εκπροσώπους των εργαζομένων), ενώ οι καπιταλιστές θα μπορούν να αναστέλλουν την εργασία των εργαζομένων τους χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να τους πληρώνουν (θα μπορούν να δίνουν άδειες όταν δεν υπάρχει φόρτος εργασίας). Αυτό σηματοδοτεί ουσιαστικά την κατάργηση της έννοιας της υπερωρίας, αφού ο καπιταλιστής θα μπορεί να βάζει τον εργαζόμενο να δουλεύει δωδεκάωρα όταν έχει δουλειά και να τον στέλνει σπίτι του όταν δεν έχει. Η απόλυτη ελαστικοποίηση δηλαδή!
Εκτός από αυτά που αναφέρονται στον πίνακα, το νομοσχέδιο αναφέρεται στο ύψος του μηνιαίου μισθού αλλά όχι του ωρομισθίου. Ετσι, ο εργοδότης θα μπορεί να μειώσει τα ωράρια εργασίας και συνεπώς τις απολαβές του εργαζόμενου, χωρίς να δεσμεύεται από τη νομοθεσία! Οσο για τις αποζημιώσεις καταχρηστικής απόλυσης, ακόμα και αυτό το ελάχιστο που προέβλεπε η παρούσα νομοθεσία (έξι μισθοί) απαλείφεται και υπάρχει απλά μία ενδεικτική κλίμακα, που δε θα είναι υποχρεωτική για τα δικαστήρια!
Προκειμένου να χρυσώσει το χάπι και να δώσει το ανάλογο δέλεαρ στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία για να κάνει καλύτερα τη δουλειά του «πυροσβέστη» της οργής των εργαζομένων, η κυβέρνηση προσέφερε ένα 20% αύξηση στις συνδικαλιστικές άδειες! Ομως, ήδη οι εργαζόμενοι και η νεολαία έχουν βγει στους δρόμους και η τρομοκρατία δεν είναι σίγουρο ότι θα αποδώσει.
Η εμπειρία του πατατράκ που έπαθε ο Σιράκ, όταν μετά από δύο μήνες κινητοποιήσεων αναγκάστηκε να πάρει πίσω το επίμαχο άρθρο του «συμβολαίου πρώτης πρόσληψης» στον αντεργατικό νόμο που επιχείρησε να περάσει το 2006, στοιχειώνει ακόμα τον ύπνο των εμπνευστών της αντεργατικής μεταρρύθμισης. Υπάρχει βέβαια και η αρνητική εμπειρία (αρνητική από την άποψη της αντίστασης στον εργασιακό μεσαίωνα) του νόμου Μακρόν, που πέρασε πραξικοπηματικά πριν από έναν χρόνο, με την κυβέρνηση να προσφεύγει στο άρθρο 49.3 του γαλλικού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο ένα νομοσχέδιο μπορεί να περάσει και να γίνει νόμος χωρίς ψήφιση από τη Βουλή, αρκεί να μην κατατεθεί και ψηφιστεί πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης μέσα σε 24 ώρες!
Ο νόμος Μακρόν προβλέπει την αύξηση του αριθμού των Κυριακών που επιτρέπεται να λειτουργούν τα καταστήματα από 5 σε 12 το χρόνο, με απόφαση του δημάρχου σε περιοχές που δεν είναι τουριστικές, και τη δυνατότητα επταήμερης λειτουργίας μέχρι τα μεσάνυχτα στις τουριστικές περιοχές (μεταξύ των οποίων και περιοχές στο Παρίσι)! Ο νόμος αυτός νομιμοποιούσε την «εθελοντική» νυχτερινή εργασία των λιγότερο αμειβόμενων εργαζόμενων, τη μείωση της προστασίας των εργαζόμενων απέναντι στις ομαδικές απολύσεις και τη δυνατότητα παράκαμψης της εργατικής νομοθεσίας σε περίπτωση «συμφωνίας» εργοδότη-εργαζόμενου (με το πιστόλι στον κρόταφο). Ετσι, ο νέος νόμος για τον «κώδικα εργασίας» αποτελεί συμπλήρωμα στην κατεύθυνση της απαξίωσης του εργάτη και της επιβολής του νόμου του καπιταλιστή.
Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, προκειμένου να ακολουθήσει τον αμερικάνικο και τον γερμανικό (στους οποίους η εργασία έχει γίνει από καιρό πολύ πιο ελαστική και ορισμένα από τα αντεργατικά μέτρα που προωθεί το νομοσχέδιο έχουν ήδη εφαρμοστεί), εξαπολύει την επίθεσή του στους γάλλους εργάτες. Το αν θα το πετύχει και κατά πόσο εξαρτάται από την ορμή του κινήματος και τη διάθεσή του για σύγκρουση. Για την ώρα, το κίνημα εξακολουθεί να αγωνίζεται και τα καύσιμά του δεν φαίνεται να έχουν τελειώσει.
