Από το βράδυ της Δευτέρας 14 Μάη οι παλαιστίνιοι κρατούμενοι σταμάτησαν τη μεγαλειώδη απεργία πείνας, που ξεκίνησαν τις 17 Απριλίου με κεντρικά αιτήματα την άρση του καθεστώτος της απομόνωσης και της διοικητικής κράτησης χωρίς απαγγελία κατηγοριών, την εξασφάλιση ανθρωπινότερων συνθηκών διαβίωσης και την επαναφορά των επισκεπτηρίων που ο «νόμος Σαλίτ» στερεί από την πλειοψηφία των κρατούμενων και ειδικά αυτών που κατάγονται από τη Γάζα.
Τη Δευτέρα το βράδυ, ανακοινωνόταν σε όλα τα διεθνή δίκτυα ότι με τη μεσολάβηση του αιγυπτιακού καθεστώτος η απεργία πείνας σταματούσε. Είχε προηγηθεί την Κυριακή η έκδοση της 7ης ανακοίνωσης[1] της κεντρικής επιτροπής της ηγεσίας των απεργών, η οποία προετοίμαζε το έδαφος για μια συμφωνία με το Ισραήλ και λήξη της απεργίας, εφόσον γινόταν αποδεκτό το μίνιμουμ των αιτημάτων. Ανέφερε η ανακοίνωση: «Ορκιζόμαστε ότι θα συνεχίσουμε σθεναρά και σταθερά τη μάχη των άδειων στομαχιών, όποιο κι αν είναι το κόστος, μέχρι να κατακτήσουμε το μίνιμουμ των αιτημάτων μας. Συγκεκριμένα, τον άμεσο τερματισμό της φρίκης της απομόνωσης, το να επιτραπεί στους κρατούμενους από τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Οχθη να δέχονται επισκεπτήριο από τις οικογένειές τους, πράγμα που τους έχει απαγορευθεί, και την επιστροφή των συνθηκών κράτησης στις συνθήκες πριν το 2000». Η ανακοίνωση των απεργών πείνας προσδιόριζε και την επικείμενη διαμεσολάβηση του καθεστώτος της Αιγύπτου: «Τρίτον, εκτιμούμε σε μεγάλο βαθμό το ρόλο της μεγάλης αδελφής Αιγύπτου που αναγκάζει το “Ισραήλ” να υλοποιήσει το δεύτερο σκέλος μιας συμφωνίας και να πραγματοποιήσει τις δεσμεύσεις του και είμαστε σίγουροι ότι η Αίγυπτος ως ηγέτιδα των Αράβων δεν θα μας αφήσει μόνους στη μάχη».
Σύμφωνα με το Σύλλογο υποστήριξης κρατούμενων και ανθρώπινων δικαιωμάτων Addameer[2], η συμφωνία για τον τερματισμό της απεργίας πείνας έγινε τη Δευτέρα το βράδυ ανάμεσα σε εννέα μέλη της επιτροπής της ηγεσίας των απεργών πείνας, στελέχη των σιωνιστικών φυλακών και στελέχη των μυστικών υπηρεσιών ασφάλειας του Ισραήλ. Η συμφωνία περιλαμβάνει: Την άρση της απομόνωσης 19 κρατούμενων σε 72 ώρες από τη λήξη της απεργίας πείνας, ορισμένοι από τους οποίους βρίσκονται σε καθεστώς απομόνωσης 10 χρόνια τώρα. Την επαναφορά εντός μηνός του επισκεπτήριου για τους κρατούμενους που προέρχονται από τη Γάζα (τους είχε αφαιρεθεί «για λόγους ασφάλειας»), τη μη ανανέωση του καθεστώτος της διοικητικής κράτησης για 308 κρατούμενους (τόσοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα κάτεργα του Ισραήλ), εφόσον δεν υπάρχουν σχετικά αρχεία στις υπηρεσίες ότι απειλούν την ασφάλεια του Ισραήλ, πράγμα που σημαίνει την απελευθέρωσή τους, όταν σταματήσει η προηγούμενη εντολή διοικητικής κράτησης, πάντα βέβαια υπό την τελική κρίση του κατακτητή. Τέλος, την υπόσχεση των μυστικών υπηρεσιών ασφάλειας του Ισραήλ, ότι θα σχηματιστεί επιτροπή αρμόδια να συνεργαστεί με την επιτροπή των απεργών πείνας, προκειμένου να λυθούν προβλήματα διαβίωσης των παλαιστίνιων κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές.
Οσον αφορά τους πέντε απεργούς πείνας, που έχουν ξεκινήσει από τον Φλεβάρη και δύο απ’ αυτούς, οι Ταέλ Χαλάχλεχ και Μπιλάλ Ντιάμ, βρίσκονταν σε άμεσο κίνδυνο ζωής, έχοντας ξεπεράσει τις 75 μέρες απεργία πείνας, θα απελευθερωθούν μόλις λήξει η προηγούμενη εντολή διοικητικής κράτησης.
Οι κρατούμενοι απεργοί πείνας έφτασαν και ίσως ξεπέρασαν κατά τη διάρκεια του ενός περίπου μήνα της απεργίας πείνας τους 2000. Παρά τις λυσσαλέες επιθέσεις των σιωνιστών ανθρωποφυλάκων, τις εξοντωτικές μεταγωγές, την απομόνωση των ηγετικών στελεχών, τον ψυχολογικό πόλεμο, κατάφεραν να κρατήσουν και να μη λυγίσουν. Οσον αφορά την αλληλεγγύη στον αγώνα τους, η «διεθνής κοινή γνώμη» ήταν παντελώς απούσα, με τον ΟΗΕ να κρατά σιγή ιχθύος και μόνο κατόπιν εορτής και υπό πίεση να βγάζει μια ανακοίνωση για τα μάτια του κόσμου. Οσον αφορά τα κινήματα της Ευρώπης και της Αμερικής, λίγες δυνάμεις, συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στο Παλαιστινιακό, έδωσαν το παρόν σε μικρές συγκεντρώσεις έξω από τις πρεσβείες του Ισραήλ. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, με συγκέντρωση που έγινε την Τρίτη έξω από την σιωνιστική πρεσβεία, μετά από κοινό κάλεσμα συλλογικοτήτων όπως η «Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση», η «Ιντιφάντα» κ.ά. Συγκέντρωση που συνέπεσε με την ημέρα της Νάκμπα, την επέτειο της μεγάλης καταστροφής του παλαιστινιακού λαού το 1948, όταν το Ισραήλ εκτόπισε, ξεκλήρισε και εξόντωσε χιλιάδες Παλαιστίνιους, προκειμένου να συγκροτήσει ένα συμπαγές εβραϊκό κράτος στη γενέτειρα των Παλαιστίνιων.
Σ’ αυτές τις συνθήκες, τα συμφωνηθέντα είναι σημαντικά, εφόσον βέβαια το Ισραήλ κρατήσει τις δεσμεύσεις του. Και το Ισραήλ δεν πρόκειται να κρατήσει στο ακέραιο της δεσμεύσεις, εφόσον δεν νιώθει την πίεση πρώτα απ’ όλα του παλαιστινιακού λαού, της παλαιστινιακής αντίστασης και του κινήματος των κρατούμενων. Ως αλληλέγγυοι στην παλαιστινιακή αντίσταση, οφείλουμε να παρακολουθούμε στενά το ζήτημα και να συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των παλαιστίνιων κρατούμενων.
[1] 7η ανακοίνωση της ηγεσίας των απεργών πείνας: https://samidoun.ca/2012/05/statement-no-7-of-the-strike-leadership/
