Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επίθεση στο Παρίσι ήταν καθαρά δολοφονική κατά αμάχων, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμα και ως έγκλημα πολέμου. Ο στόχος δεν ήταν κάποιο σύμβολο ισχύος της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας (όπως έγινε με τους Δίδυμους Πύργους, το Πεντάγωνο και παρολίγο το Λευκό Οίκο την 11η Σεπτέμβρη στις ΗΠΑ), ούτε ενάντια σε ξένους εισβολείς εντός κατακτημένου εδάφους, όπως γινόταν κατά καιρούς στην Παλαιστίνη ή το Λίβανο παλαιότερα. Στόχος ήταν αποκλειστικά οι άμαχοι. Και οι τζιχαντιστές δεν διεξάγουν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, όπως τα κινήματα στην Αλγερία, τη Βόρεια Ιρλανδία και την Παλαιστίνη, που είχαν σκοτώσει και αμάχους.
Οι βόμβες στις καφετέριες του Αλγερίου, όπου στρογγυλοκάθονταν οι γάλλοι υπήκοοι – αποικιοκράτες, δεν μπορούν να συγκριθούν με τους πυροβολισμούς σε συναυλιακούς χώρους ή κατά πολιτών που οδηγούν αυτοκίνητα στο δρόμο. Οπως η ανατίναξη της Παλαιστίνιας στη στάση λεωφορείου στο Ισραήλ, σαν απάντηση στην άγρια δολοφονική καταστολή και την καταδίκη σε αργό θάνατο του παλαιστινιακού λαού (την οποία συνεπικουρεί δυστυχώς η πλειοψηφία του ισραηλινού λαού, καθιστώντας τον ιστορικά λαό αντιδραστικό), δεν μπορεί να συγκριθεί με την ανατίναξη του βομβιστή σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα του, όταν μάλιστα στη χώρα του την εξουσία έχει πλέον το Ισλαμικό Κράτος που συνεχίζει να κονομάει παραδάκι από το λαθρεμπόριο πετρελαίου, σε αντίθεση με τη Γάζα που εξακολουθεί να παραμένει αποκλεισμένη.
Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο πόλεμος στην Παλαιστίνη, το Λίβανο και το Αλγέρι ήταν ένας λαϊκός πόλεμος. Ενας πόλεμος σαν κι αυτόν των Κινέζων πριν από ενάμιση αιώνα ενάντια στην βρετανική αποικιοκρατία, για τον οποίο ο Φ. Ενγκελς, στο περίφημο άρθρο του «Η Περσία και η Κίνα», που πρωτοδημοσιεύτηκε στη New York Daily Tribune το 1857, έγραφε στηλιτεύοντας την υποκρισία του εγγλέζικου τύπου: «Εν συντομία, αντί να ηθικολογεί κανείς για τις τρομερές φρικαλεότητες των Κινέζων, όπως κάνει ο ιπποτικός εγγλέζικος τύπος, θα έπρεπε καλύτερα να αναγνωρίσουμε ότι αυτός είναι ένας πόλεμος pro aris et focis (υπέρ βωμών και εστιών), ένας λαϊκός πόλεμος για τη διάσωση της κινέζικης εθνότητας, με όλη την προκατάληψη, ανοησία, μορφωμένη αμάθεια και λόγια βαρβαρότητά της, αν θέλετε – ένας λαϊκός πόλεμος πάντως. Και σε έναν λαϊκό πόλεμο τα μέσα που χρησιμοποιεί το εξεγερμένο έθνος δεν μπορούν να μετρηθούν με τους κοινώς αναγνωρισμένους κανόνες διεξαγωγής τακτικού πολέμου ούτε με οποιοδήποτε άλλο αφηρημένο μέτρο σύγκρισης, αλλά μόνο από το βαθμό πολιτισμού στον οποίο έχει φτάσει αυτό το εξεγερμένο έθνος». Οι τζιχαντιστές δε διεξάγουν τέτοιο πόλεμο, δε διεξάγουν εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο.
Λίγοι ίσως γνωρίζουν ότι μία μόλις μέρα πριν από την επίθεση στο Παρίσι, μια παρόμοια επίθεση έγινε στην πρωτεύουσα του Λιβάνου, τη Βηρυτό, σε πολυσύχναστο δρόμο. Η επίθεση έγινε στα φτωχά νότια προάστια της πόλης, όπου είναι και το προπύργιο της σιιτικής Χεζμπολά, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 41 και να τραυματιστούν 211 άμαχοι. Η επίθεση έγινε από δύο βομβιστές αυτοκτονίας. Κι εκείνη ήταν δολοφονική επίθεση κατά αμάχων, όμως κανένας από τους «ευαίσθητους» αναλυτές των ειδησεογραφικών πρακτορείων και των καναλιών δε θορυβήθηκε. Πουθενά στην Ευρώπη δεν είδαμε λουλούδια έξω από την πρεσβεία του Λιβάνου. Πουθενά δεν διαβάσαμε «είμαστε όλοι Λιβανέζοι». Τα μίντια αντιμετώπισαν αυτή την επίθεση με τη γνωστή απάθεια που τα χαρακτηρίζει όταν πρόκειται για το χαμό ανθρώπινης ζωής στη Μέση Ανατολή και την υπόλοιπη Ασία.
Ενα μήνα πριν, ανάλογη δολοφονική επίθεση έγινε στην Τουρκία, με βόμβες μέσα σε διαδήλωση που συμμετείχαν κυρίως Κούρδοι. Ούτε τότε είδαμε τους «ευαίσθητους» να γεμίζουν με λουλούδια τις τούρκικες πρεσβείες. Πουθενά δε διαβάσαμε «είμαστε όλοι Τούρκοι». Κάποια συλλυπητήρια τηλεγραφήματα στάλθηκαν στην κυβέρνηση Ερντογάν από διάφορους ηγέτες, κάποιες σκηνές παίχτηκαν στα κανάλια (αφού το θέαμα της έκρηξης ήταν αρκούντως εντυπωσιακό) και τίποτα περισσότερο.
Αυτά τα αναφέρουμε για να τονίσουμε τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που χρησιμοποιούνται από τη δυτική προπαγάνδα. Η προπαγάνδα αυτή βρήκε βολικό (προπαγανδιστικά) εχθρό τους τζιχαντιστές, οι οποίοι με τις πράξεις και το σκοταδισμό τους είναι εύκολος στόχος για να καταδικαστεί από κάθε ευρωπαίο πολίτη. Οι ίδιοι οι τζιχαντιστές γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι τις καταδίκες από την ευρωπαϊκή «κοινή γνώμη», την οποία θεωρούν εξίσου υπεύθυνη με τους ηγέτες της. Η αποτροπιαστική εξουσία τους στο Ιράκ, ο θεοκρατικός τους σκοταδισμός, η πλήρης απαξίωση της γυναίκας από τη μεριά τους, κάνει ευκολότερο το έργο της δυτικής προπαγάνδας η οποία αρπάζει την ευκαιρία να σπρώξει το φοβισμένο πόπολο να συμπαραταχθεί με τις κυβερνήσεις του στον «ιερό» πλέον σκοπό της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας». Μιας τρομοκρατίας που… επιτέλους γίνεται πράξη, σε αντίθεση με τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ που αποδείχτηκαν μύθος.
Το ποιος ανέθρεψε το έκτρωμα του Ισλαμικού Κράτους, που έχει πλέον γίνει ο αγαπημένος στόχος των βομβαρδιστικών από τη Ρωσία, τη Γαλλία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, δεν απασχολεί κανέναν. Κι όμως, με σαουδαραβικά λεφτά και όπλα που έστελναν οι Αμερικάνοι στους συμμάχους τους κατά του Ασαντ στη Συρία ανατράφηκαν οι τζιχαντιστές, για να αποφασίσουν στη συνέχεια να στήσουν το δικό τους «μαγαζάκι».
Οταν όμως οι κυβερνήσεις σου καταδικάζουν ολόκληρους λαούς σε χρόνια εκμετάλλευση και πολέμους (το Ιράκ, όπου πρωτοδημιουργήθηκε το ISIS, βρίσκεται 25 χρόνια σ’ αυτή την κατάσταση, ένα τέταρτο του αιώνα δηλαδή), όταν εσύ ο ίδιος απαξιώνεις τους μετανάστες που έρχονται να βρουν καταφύγιο στη χώρα σου και τους ρίχνεις στη ληστρική εκμετάλλευση από τα ομοεθνή σου αφεντικά, όταν αδιαφορείς για τα πτώματα παιδιών που ξεβράζουν τα κύματα της Μεσογείου ή για τις βόμβες που πέφτουν σα βροχή στους φτωχομαχαλάδες της Γάζας, όταν έχεις συνηθίσει να βλέπεις από την τηλεόραση το βομβαρδισμό ολόκληρων πόλεων σαν ένα έργο περιπέτειας χωρίς να οργίζεσαι, τότε πώς μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου «αθώο»; Φυσικά και δεν έχεις την ίδια ευθύνη με τους μηχανισμούς εξουσίας και τους ηγέτες τους, έχεις όμως κι εσύ ένα μερίδιο ευθύνης για την αδιαφορία σου. Ναι, οι τζιχαντιστές είναι εγκληματίες. Ομως οι ιμπεριαλιστές ηγέτες, που ψηφίζεις κάθε τέσσερα χρόνια, είναι οι αρχι-εγκληματίες. Κι οι καπιταλιστές που πουλάνε τα όπλα τους στις εμπόλεμες ζώνες ή σπεύδουν να λεηλατήσουν το φυσικό πλούτο των χωρών που ο στρατός τους κατέστρεψε, είναι ακόμα μεγαλύτεροι εγκληματίες. Είναι οι πρώτοι διδάξαντες ενός εγκλήματος πολύ μεγαλύτερου από αυτό των τζιχαντιστών. Της ιμπεριαλιστικής νεοαποικιοκρατικής κυριαρχίας που δεν διστάζει να κάνει τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου για να στεριώσει την κυριαρχία της.
Οπως αυτό του βομβαρδισμού του νοσοκομείου της Κουντούζ στο βόρειο Αφγανιστάν πριν από ενάμιση μήνα, με 30 νεκρούς, για τον οποίο εξοργίστηκαν ακόμα και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, με την πρόεδρό τους Τζοάν Λιου να αναφέρει σε ομιλία της από το παλάτι των Εθνών στη Γενεύη: «Η επίθεση των ΗΠΑ στο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Κουντούζ προκάλεσε τις μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές για τον οργανισμό μας από οποιαδήποτε άλλη επίθεση στο παρελθόν. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Κουντούζ δεν μπορούν πλέον να λάβουν καμία ιατρική περίθαλψη, τη στιγμή που τη χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Σήμερα λέμε: Φτάνει πια! Ακόμη και ο πόλεμος έχει κανόνες» (https://www.msf.gr/magazine/giatroi-horis-synora-akoma-kai-o-polemos-ehei-kanones).
Στόχος της επίθεσης των τζιχαντιστών ήταν να σκοτωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άμαχοι. Οι βομβιστές ήταν έτοιμοι και έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτό το σκοπό. Ηταν μια επίθεση που έμοιαζε περισσότερο με τις επιθέσεις που έγιναν πριν από δέκα χρόνια στη Μαδρίτη και το Λονδίνο ή με αυτές που γίνονταν κατά κόρον στο ίδιο το Ιράκ, με εκατοντάδες νεκρούς σε τζαμιά που γκρεμίζονταν από τις βόμβες. Αφού οι επιθέσεις εκείνες ήταν αποτελεσματικές (ιδιαίτερα της Μαδρίτης, που οδήγησε στην αποχώρηση των ισπανικών στρατευμάτων από το Ιράκ), γιατί να μην τις επαναλάβουν; Η ηθική διάσταση του θέματος δεν έχει καμία θέση εδώ, από τη στιγμή που η ηθική που δίδαξε η Δύση σε αυτούς τους λαούς ήταν πολύ πιο ανήθικη από αυτή των τζιχαντιστών. Κι αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα, όπως δείχνει το κατεστραμμένο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Κουντούζ. Στη δε Συρία, οι διακόσιες χιλιάδες εκτοπισμένοι από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς και άγνωστος ακόμα αριθμός από τους «φρέσκους» γαλλικούς βομβαρδισμούς (που ξανάρχισαν στα τέλη Σεπτέμβρη, πριν ακόμα από την επίθεση στο Παρίσι) είναι επόμενο να εντείνουν την απέχθεια προς τις μεγάλες δυνάμεις.
Οταν οι ιμπεριαλιστές αντιμετωπίζουν αυτούς τους λαούς σαν «βαρβάρους», οι τελευταίοι δε θ’ αρνηθούν να τους επιστρέψουν όλα τα «αγαθά της βαρβαρότητάς τους», αφού δεν έχουν άλλο τρόπο για να αντιμετωπίσουν τα ιμπεριαλιστικά μέσα μαζικής καταστροφής. Θα κάνουν αυτό που έκαναν οι Κινέζοι πριν από ενάμιση αιώνα στους Βρετανούς. Οσο οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν το αντιλαμβάνονται αυτό και σέρνονται πίσω από τις σημαίες των κυβερνώντων τόσο θα γίνονται συνένοχοι του εγκλήματος και θα γεύονται και οι ίδιοι το τίμημα. Ετσι έχει η πραγματικότητα, είτε το θέλουμε είτε όχι.
Κ.Β.
