Σε Ισραήλ και ΗΠΑ αποδίδει η ιρανική ηγεσία τη διπλή επίθεση εναντίον δύο πυρηνικών επιστημόνων, ο ένας από τους οποίους σκοτώθηκε, το πρωί της 29ης Νοεμβρίου.
Αγνωστοι που επέβαιναν σε μοτοσυκλέτες κόλλησαν βόμβες στα αυτοκίνητα των δύο επιστημόνων την ώρα που πήγαιναν στη δουλειά τους. Ο καθηγητής Πυρηνικής Φυσικής στο πανεπιστήμιο Μπεχεστί, Μαζίντ Σαχριαρί, που σκοτώθηκε από την έκρηξη, ήταν μέλος της Ένωσης Πυρηνικών του Ιράν και εργαζόταν για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας. Η άλλη επίθεση έγινε στο αυτοκίνητο του Φερεϊντούν Αμπασί, πυρηνικού φυσικού με ειδικότητα στις ακτίνες λέιζερ και καθηγητή στο ίδιο πανεπιστήμιο, ο οποίος τραυματίστηκε. Να σημειωθεί ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχουν δολοφονηθεί δύο ακόμη πυρηνικοί επιστήμονες.
Ομως δεν είναι μόνο η ιρανική πολιτική ηγεσία που δείχνει ως ένοχο τη Μοσάντ. Τα πυρά αυτή τη φορά προέρχονται και από «φίλιες» δυνάμεις. Ο αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ», Γιοσί Μέλμαν, σε σχετικό άρθρο του με τίτλο «Η Μοσάντ, η Μ16, η CIA και η υπόθεση του δολοφονημένου επιστήμονα», που δημοσιεύτηκε στο βρετανικό «Independent» (30/11/10), μεταξύ άλλων, γράφει:
«Αυτές είναι τμήμα των ασταμάτητων προσπαθειών από τις ισραηλινές υπηρεσίες Πληροφοριών, μαζί με τους δυτικούς συνεργάτες τους, συμπεριλαμβανομένων της βρετανικής Μ16 και της αμερικάνικης CIA, να σαμποτάρουν, να καθυστερήσουν και, αν είναι δυνατόν, να σταματήσουν το Ιράν να φτάσει στο στόχο του να αποκτήσει την πρώτη πυρηνική βόμβα.
Καμιά οργάνωση δεν ανέλαβε την ευθύνη, όμως είναι προφανές, όχι μόνο λόγω των κατηγοριών από ιρανούς αξιωματούχους και τα ιρανικά ΜΜΕ, ότι πίσω απ’ αυτές είναι το Ισραήλ. Οι περισσότεροι ειδικοί που παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την ιστορία της Μοσάντ θα συμφωνούσαν.
Είναι τουλάχιστον η τέταρτη προσπάθεια να δολοφονήσουν ιρανούς επίστημονες που συνδέονται με το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρα μέσα σε τέσσερα χρόνια. Εγιναν πιθανόν κι αλλες απόπειρες, που πέρασαν στα ψιλά. Η απόδοση της ευθύνης στη Μοσάντ δε γίνεται επειδή χρησιμοποιήθηκαν μοτοσυκλέτες, αν και στο παρελθόν η Μοσάντ έχει αναμειχθεί σε παρόμοιες επιχειρήσεις. Η πιο γνωστή έγινε το 1995 στη Βαλέτα της Μάλτας, όταν μια ομάδα της Μοσάντ δολοφόνησε το Dr. Fathi Shkaki, ηγέτη της Ισλαμικής Τζιχάντ.
Εχει να κάνει περισσότερο με την πολιτική της Μοσάντ να χτυπήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Συν τοις άλλοις, οι δολοφονίες πυρηνικών επιστημόνων έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν άλλους και να αναγκάσουν κάποιους να αποχωρήσουν. Επίσης, πιστεύεται ότι η Μοσάντ ήταν πίσω από τη διεί-σδυση στα ιρανικά αγοραστικά δίκτυα και την πώληση σ’ αυτά ελαττωματικού εξοπλισμού για τους φυγοκεντρωτές εμπλουτισμού ουρανίου και πιο πρόσφατα πίσω από την εισβολή του ιού Stuxnet στο λογισμικό των υπολογιστών του ιρανικού εργοστασίου εμπλουτισμού ουρανίου της Νατάνζ.
Ωμως, παρά τις ριψοκίνδυνες αυτές μανούβρες, είναι προφανές για τους ισραηλινούς αξιωματούχους που παίρνουν τις αποφάσεις καθώς και για τους δυτικούς ηγέτες ότι αν μια χώρα είναι αρκετά αποφασισμένη να αναπτύξει πυρηνικά όπλα, τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει».
Από τη πλευρά του, ο Λευκός Οίκος σφίγγει ακόμη περισσότερο τη θηλιά των κυρώσεων στο Ιράν, ανακοινώνοντας στις 30 Νοεμβρίου ότι 10 ακόμη επιχειρήσεις και 5 ιδιώτες έχουν μπει στη μαύρη λίστα για υποτιθέμενους δεσμούς με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Οι εταιρίες αυτές έχουν σχέση με τον τραπεζικό τομέα και τη ναυτιλία και το αμερικάνικο υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι παγώνει όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία που βρίσκονται στη δικαιοδοσία των ΗΠΑ.
Το Ιράν είναι μια περιφερειακή δύναμη στρατηγικής σημασίας, όχι μόνο για τον τεράστιο ενεργειακό του πλούτο αλλά και λόγω της γειτνίασής του με την Κεντρική Ασία. Ταυτόχρονα είναι το μαύρο πρόβατο στη Μέση Ανατολή, που δημιουργεί προβλήματα στους Αμερικάνους και σηκώνει κεφάλι στο Ισραήλ, που θέλει να διατηρήσει το πυρηνικό μονοπώλιο και να επιβάλλει την πολιτική του στην περιοχή. Γι αυτό και στόχος των σιωνιστικών κυβερνήσεων, της Ουάσιγκτον και των δυτικών εταίρων τους δεν είναι μόνο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στη χώρα. Το επιχείρησαν με την ευκαιρία των προεδρικών εκλογών την περασμένη χρονιά, κατηγορώντας το θεοκρατικό κατεστημένο και τον Αχμαντινετζάντ για νοθεία και επιδιώκοντας να απονομιμοποιήσουν την εκλογή του και να τον απομονώσουν, ενώ την ίδια στιγμή κλείνουν τα μάτια στη βία και τη νοθεία που διαιωνίζουν μέσω των εκλογών στην εξουσία τη δυναστεία Μουμπάρακ στην Αίγυπτο και στο βίο και την πολιτεία των υπόλοιπων φιλοαμερικάνικων καθεστώτων στη Μέση Ανατολή. Ολα αυτά φυσικά δεν δικαιώνουν την αντιλαϊκή και αυταρχική πολιτική που ασκεί στη χώρα το ιρανικό καθεστώς προς όφελος της αστικής τάξης.
