Πίσω από τη γελοιοποίηση του Τραμπ στη συνάντηση με τον Πούτιν

Οι αντιθέσεις παραμένουν παρά το «κουκούλωμα»

«Οι σχέσεις μας με τη Ρωσία ΠΟΤΕ δεν ήταν χειρότερες, χάρη στην ανοησία και τη βλακεία των ΗΠΑ τόσα χρόνια, και τώρα άρχισε το Κυνήγι Μαγισσών». Με αυτά τα λόγια απάντησε ο Τραμπ -από το αγαπημένο του Twitter- στις κατηγορίες για «προδοσία», που του αποδόθηκαν μετά από τη συνάντησή του με τον Πούτιν στο Ελσίνκι. Ποια ήταν η «προδοσία»; Οτι αποδέχτηκε τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις του Πούτιν ότι η Ρωσία δεν αναμίχθηκε στις αμερικάνικες εκλογές!
 
Η γελοιοποίηση του Τραμπ ξεπέρασε κάθε όριο. Πήγε στο Ελσίνκι, αφού προηγουμένως προκάλεσε ένα μπάχαλο στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, με επιθέσεις κατά της Γερμανίας (μετά το τέλος της Συνόδου δήλωσε ότι όλα πήγαν… φίνα και πως χάρη σ’ αυτόν το ΝΑΤΟ βγήκε πιο δυνατό!) και μετά ένα ακόμα μεγαλύτερο μπάχαλο στη Βρετανία, όπου έδωσε το χρίσμα του «καταλληλότερου πρωθυπουργού» στον παραιτηθέντα από το υπουργείο Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον (φέρνοντας τη Μέι στα πρόθυρα εμφράγματος), ενώ δε δίστασε να σπάσει το πρωτόκολλο, δηλώνοντας ότι είδε τη βασίλισσα… προβληματισμένη για το μαλακό Brexit που προωθεί η κυβέρνηση (ως γνωστόν, η βασίλισσα δεν ασκεί πολιτική). Είχε φροντίσει παράλληλα να δημιουργήσει ένα αρνητικό κλίμα για τη Ρωσία, περνώντας την «γενεές δεκατέσσερις» (στην ομιλία του προς το Εθνος, στα τέλη του περασμένου Γενάρη, την είχε χαρακτηρίσει ανταγωνιστή που προκαλεί τα συμφέροντα, την οικονομία, και τις αμερικάνικες αξίες). Κι ενώ δήλωνε ότι δεν έχει και πολλές προσδοκίες, όλα άλλαξαν μετά τη δίωρη συνάντησή του με τον Πούτιν. «Οι σχέσεις μας δεν ήταν ποτέ χειρότερες από σήμερα. Ωστόσο, αυτό άλλαξε, εδώ και περίπου τέσσερις ώρες», δήλωσε στην κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσε με τον Πούτιν μετά από τη συνάντηση!
 
Η πιο χοντρή γελοιοποίηση του Τραμπ αφορούσε το ζήτημα της ανάμιξης της Ρωσίας στις αμερικάνικες εκλογές, για την οποία έχει γίνει τόσος ντόρος στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ δήλωσε πως ο Πούτιν τον διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει ρωσική ανάμιξη (λες και υπήρχε περίπτωση να του πει κάτι διαφορετικό!), ενώ σε ερωτήσεις δημοσιογράφων γιατί πιστεύει τις διαβεβαιώσεις του ρώσου προέδρου και όχι τα στοιχεία των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, απάντησε αναφερόμενος στο πόσο καλή ήταν η εκλογική διαδικασία από την οποία βγήκε πρόεδρος και αναρωτήθηκε πού εξαφανίστηκαν τα 33.000 e-mail της Χίλαρι Κλίντον!
 
Παρακολουθώντας τη συνέντευξη Τύπου των δύο προέδρων, ακόμα και ο πιο φανατικός οπαδός του Τραμπ (ο Καμμένος ας πούμε) διαπίστωνε με θλίψη πως ο Πούτιν υπερτερούσε εμφανώς. Ο ίδιος απέπνεε τον αέρα ενός ιμπεριαλιστή ηγέτη που ξέρει τα θέματα και τοποθετείται με προσοχή σε ό,τι ρωτιέται, ενώ δίπλα του είχε έναν καραγκιόζη που με φτωχά αγγλικά προσπαθούσε να απολογηθεί στους συμπατριώτες του δημοσιογράφους. Στο τέλος του χάρισε και μια μπάλα για να ‘χει να παίζει! Κίνηση που επισήμως ερμηνεύτηκε ως διπλωματική αβρότητα (επειδή οι ΗΠΑ θα διοργανώσουν μαζί με άλλες αμερικανικές χώρες το μεθεπόμενο Μουντιάλ), ανεπισήμως όμως μπορούσε να ερμηνευτεί όπως τραβάει η ψυχούλα του καθενός (σαν απόδειξη του πόσο σύγχρονη και δημοκρατική χώρα είναι η Ρωσία, που κατάφερε να διοργανώσει το καλύτερο Μουντιάλ, ή σαν προτροπή του αθλητικού πρώην γκαγκεμπίτη προς το παιδοβούβαλο με το καροτί μαλλί: «παίξε με τη μπαλίτσα σου μπούλη» – ο καθένας διαλέγει την εκδοχή του).
 
Ο Πούτιν είχε κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος, αφού τουλάχιστον από πλευράς δημοσιότητας αναβαπτίστηκε μετά από το στραπάτσο που υπέστη με τη δηλητηρίαση ρώσου πρώην πράκτορα και της κόρης του σε βρετανικό έδαφος, που είχε ως συνέπεια μαζικές απελάσεις ρώσων αξιωματούχων (60 απέλασε μόνο η Ουάσινγκτον) και διεθνή κατακραυγή. Αλλο πράγμα να σε επαινούν τα μεγαλολαμόγια της ΦΙΦΑ για τη διοργάνωση του Μουντιάλ και άλλο να σε επαινεί ο ηγέτης της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης του πλανήτη.
 
Οσο για τον Τραμπ, ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Πριν καν πατήσει το πόδι του στις ΗΠΑ τα μαχαίρια εκτοξεύονταν από όλες τις κατευθύνσεις. Κι αν από τους Δημοκρατικούς η αντίδραση ήταν αναμενόμενη, καθώς οι ΗΠΑ βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο, τι να πει κανείς για εξέχοντες Ρεπουμπλικανούς, όπως ο Τζον ΜακΚέιν, που μίλησε για «μια από τις πιο αισχρές εμφανίσεις αμερικανού προέδρου που μπορώ να θυμηθώ»; Οι πρώην διοικητές της CIA, Τζον Μπρέναν, και του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, ξεσπάθωσαν, φτάνοντας στο σημείο να μιλήσουν ακόμα και για «προδοσία». Ηταν τόσο σφοδρές οι αντιστάσεις που ο Τραμπ, μετά από μια αποτυχημένη άμυνα μέσω Twitter, αναγκάστηκε να κάνει κωλοτούμπα (αγαπημένο του σπορ), αποδίδοντας σε… φραστικό λάθος ό,τι είπε στη συνέντευξη Τύπου με τον Πούτιν, περί μη ανάμιξης της Ρωσίας στις αμερικάνικες εκλογές!
 
Ολα αυτά είναι εξόχως… αμερικανικά. Οι αντίπαλοι του Τραμπ ποντάρησαν στα παραδοσιακά αντιρωσικά αντανακλαστικά που υπάρχουν στους αμερικανούς πολίτες, σε μια προσπάθεια να πριονίσουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται ο Τραμπ. Απάντησαν με καθεστωτικό λαϊκισμό στο χυδαίο λαϊκισμό που χρησιμοποιεί ο Τραμπ. Ηταν η ευκαιρία που περίμεναν. Το αποτέλεσμα θα το δείξει η… νεκροψία, δηλαδή η κάλπη των λεγόμενων Ενδιάμεσων Εκλογών τον προσεχή Νοέμβρη, τις οποίες -όπως λένε- θέλουν να χρησιμοποιήσουν ως εφαλτήριο για να πετύχουν την αποπομπή του Τραμπ από το Λευκό Οίκο. 'Η για να τον βάλουν σε καλούπια μέχρι τη λήξη της θητείας του το 2020.
 
Φυσικά, οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας δεν άλλαξαν μετά από τη θερμή συνάντηση του Τραμπ με τον Πούτιν (όπως δε θα άλλαζαν αν η συνάντηση ήταν ψυχρή). Αυτά είναι θεατρινισμοί για μαζική κατανάλωση. Το τι ειπώθηκε πραγματικά στη συνάντηση και στο παρασκήνιο που προηγήθηκε δε θα το μάθουμε ποτέ. Οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο ισχυρότερων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του πλανήτη, που αφορούν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο, την αμερικάνικη αντιπυραυλική ασπίδα (που η Ρωσία την καταγγέλλει με κάθε ευκαιρία), την προσάρτηση της Κριμαίας και το μέτωπο της Ουκρανίας, το συριακό μέτωπο με τη στήριξη του Ασαντ από τη Ρωσία, τον εμπορικό πόλεμο που έχει ανοίξει με την επιβολή δασμών από τις ΗΠΑ σε σίδηρο και χάλυβα και τόσα ακόμα θέματα, επί των οποίων οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις διασταυρώνουν τα ξίφη τους, θα αποτελέσουν το επόμενο διάστημα σημεία συγκρούσεων που κανένας θεατρινισμός δε θα μπορέσει να κρύψει.