«Ολόκληρες γειτονιές είναι εκτός νόμου, επικίνδυνες ακόμα και για την αστυνομία. Ορισμένοι δρόμοι κρύβουν τόσες πολλές βόμβες που τα αμερικάνικα στρατεύματα δεν τους χρησιμοποιούν. Οι αντάρτες επιτίθενται στα αμερικάνικα στρατεύματα σχεδόν κάθε φορά που αυτά βγαίνουν έξω και χτυπούν τις βάσεις τους με σφαίρες, ρουκέτες ή όλμους όταν αυτά δε βγαίνουν έξω. Παρά το ότι δεν είναι αρκετά δυνατοί να καταλάβουν τις αμερικάνικες θέσεις, οι στασιαστές εδώ στο κέντρο του σουνιτικού τριγώνου έχουν οδηγήσει τις ανεπαρκώς επανδρωμένες αμερικάνικες και ιρακινές δυνάμεις σε ένα απόλυτο αδιέξοδο. “Είναι εκτός ελέγχου”, δηλώνει ο λοχίας Μπριτ Ραμπλ του πρώτου τάγματος, πίσω από τους αμμόσακους ενός παρατηρητήριου στην πρωτεύουσα της επαρχίας Ανμπάρ. “Δεν έχουμε τον έλεγχό του, απλά δεν έχουμε αρκετές μπότες στο έδαφος”».
Οσοι πιστεύουν ότι στο Ιράκ υπάρχουν μόνο οι εμφύλιες βομβιστικές επιθέσεις κατά αμάχων θα πρέπει να διαβάσουν την ανταπόκριση του Ασοσιέιτεντ Πρες της περασμένης Τρίτης (23/5), απ’ την οποία προέρχεται το παραπάνω απόσπασμα. Θα διαπιστώσουν ότι η αντίσταση κάθε άλλο παρά τελείωσε στις σουνιτικές περιοχές και ιδιαίτερα στο Ραμάντι, την πρωτεύουσα της επαρχίας Ανμπάρ, με 400.000 κατοίκους, 110 χιλιόμετρα δυτικά της Βαγδάτης. Οι Αμερικάνοι, παρά τις επανειλημμένες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, δεν κατόρθωσαν να υποτάξουν το Ραμάντι. Συνεχίζουν να δηλώνουν ότι περιμένουν τον ιρακινό στρατό να «καθαρίσει». Η ανταπόκριση συνεχίζει:
«Οι Αμερικάνοι και Ιρακινοί διοικητές υποστηρίζουν ότι οι μαχητές ήρθαν στο Ραμάντι απ’ τη Φαλούτζα, κατά τη διάρκεια της αμερικάνικης επίθεσης το 2004. Αλλοι ήρθαν από διαφορετικές περιοχές της επαρχίας Ανμπάρ, αναμίχθηκαν με τον άμαχο πληθυσμό που είτε συμμερίζεται το σκοπό τους είτε φοβάται πολύ για να τους αντιταχθεί. Εχουν καταστρέψει αστυνομικά τμήματα, μετέτρεψαν τη δύναμή τους σε χαλάσματα. Το ποινικό δικαστήριο δε λειτουργεί, επειδή οι δικαστές φοβούνται να δουλέψουν. Οι τοπικοί φύλαρχοι έχουν φύγει ή έχουν δολοφονηθεί».
Σύμφωνα με την ανταπόκριση, οι Αμερικάνοι φοβούνται να επαναλάβουν μία εκτεταμένη επιχείρηση, όπως έκαναν παλαιότερα στη Φαλούτζα, επειδή πιστεύουν ότι αυτό θα τους πάει χρόνια πίσω από πολιτική άποψη. Ομως, ο Ιρακινός συνταγματάχης Αλί Χασάν, που μάχεται στο πλευρό των Αμερικάνων, υποστηρίζει: «Οι στασιαστές μετακινούνται ελεύθερα παντού. Χρειαζόμαστε μια μεγάλη επιχείρηση. Χρειαζόμαστε τον έλεγχο». Οι Αμερικάνοι μοιάζουν απογοητευμένοι από την κατάσταση:
«”Απλά βγαίνουμε έξω, κρατάμε μια θέση για μια ώρα, δεχόμαστε επίθεση, υποχωρούμε και τώρα δεν κρατάμε αυτή τη θέση άλλο πια. Ποιο το όφελος;”, είπε o Ραμπλ από το πρώτο τάγμα του 506ου συντάγματος Πεζικού. “Πιστεύω στον σκοπό και πιστεύω ότι κάνουμε το καλό, αλλά όταν βγαίνουμε έξω και τραυματιζόμαστε και… δεν πετυχαίνουμε τίποτα, γιατί πηγαίνουμε εκεί πέρα; Αν λες ότι σκοτώνοντας έναν στασιαστή αξίζει να τραυματιστεί ένας από τους άντρες μου… θα πρέπει να είσαι τρελός. Αυτό είναι σα να σκοτώνεις έναν άντρα απ’ τον κινέζικο στρατό. Τι πέτυχες; Τίποτα”. Η ολοσχερής κλιμάκωση της βίας στο Ραμάντι είναι εκπληκτική… Στο Ραμάντι, οι πυροβολισμοί και οι εκρήξεις ακούγονται κάθε μέρα και η γραμμή πυρός ή οι φλόγες φαίνονται κάθε βράδυ. Ακόμα και μετά τις αεροπορικές επιθέσεις που μετατρέπουν τα γεμάτα με ενόπλους λεηλατημένα κτίρια σε πελώριες μάζες γκρίζας στάχτης, οι πεζοναύτες θαυμάζουν τους επιζήσαντες στασιαστές που βγαίνουν έξω πυροβολώντας. Ακόμα κι αν τέτοιες επιδρομές σκοτώνουν δεκάδες κάθε φορά, οι αντάρτες συνεχίζουν να έρχονται και συνεχίζουν να πεθαίνουν».
Τι να προσθέσει κανείς μπροστά σ’ αυτό το μεγαλείο της αντίστασης στο Ιράκ, που τα ΜΜΕ προσπαθούν επιμελώς να κρύψουν, διογκώνοντας τον κίνδυνο για εμφύλιο πόλεμο (με εξαίρεση ελάχιστα δημοσιεύματα όπως το παραπάνω); Θα το πούμε για μια ακόμα φορά. Οσο υπάρχει αμερικάνικη κατοχή, το Ιράκ δεν πρόκειται να ησυχάσει. Κι όσες προσπάθειες κι αν γίνουν για να οδηγηθούν τα πράγματα σε εμφύλιο πόλεμο, οι εμφυλιοπολεμικές επιθέσεις θα υστερούν απέναντι στην αντίσταση.
