Αργεντινή

Ξανά το φάντασμα του ΔΝΤ

Σάλος έχει ξεσπάσει στην Αργεντινή μετά από την προσφυγή της κυβέρνησης στο ΔΝΤ για να αντιμετωπίσει τη ραγδαία οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα. Ο δεξιός πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι, που ανήλθε στην εξουσία το 2015, μετά από την εκλογική ήττα της σοσιαλδημοκρατίας, δηλώνει έτοιμος να εφαρμόσει ό,τι απαιτείται για να ξεκινήσει να παίρνει τις δόσεις από το δάνειο των 50 δισ. δολαρίων που έχει συνάψει με το ΔΝΤ από τον περασμένο Ιούνη. Ετσι, ανακοίνωσε περικοπές στο Δημόσιο, με καταργήσεις υπουργείων (που φυσικά συνεπάγονται απολύσεις και επιδείνωση των δημόσιων υπηρεσιών) και αύξηση της φορολογίας στις εξαγωγές, προκειμένου να συσσωρευτεί χρήμα στα κρατικά ταμεία για να αποκτήσουν εμπιστοσύνη οι «αγορές» και να σταματήσει η κατρακύλα του πέσο που έχει χάσει το 50% της αξίας του μέσα στο 2018.
 
Είναι τέτοια η «καούρα» που έχει πιάσει την κυβέρνηση της Αργεντινής, ώστε υπόσχεται να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό (δηλαδή να μηδενίσει το έλλειμμα) μέσα στο 2019, αντί της υπόσχεσης που έδωσε στο ΔΝΤ μόλις πριν από τρεις μήνες, να το μειώσει στο 1.3% (από περισσότερο από 3% του ΑΕΠ που ήταν πέρσι). Αυτό σημαίνει ότι θα πέσει τσεκούρι στις λεγόμενες κοινωνικές παροχές, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης για δίχτυ προστασίας των αδυνάτων (κάτι ξέρουμε κι εμείς στη χώρα μας για την αξία τέτοιων υποσχέσεων). Στόχος, να κατορθώσει το δημόσιο να έχει πλεονάσματα τουλάχιστον 1% του ΑΕΠ μέσα στο 2020, για να μπορεί η χώρα να συνεχίσει να πληρώνει τα χρέη της στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο (που εντελώς ψευδεπίγραφα έχει καθιερωθεί να ονομάζεται με τον άχρωμο τίτλο «αγορές»).
 
Ομως το τελευταίο δε φαίνεται να πείθεται από τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, με αποτέλεσμα το εθνικό νόμισμα (πέσο) να συνεχίσει την κατρακύλα του, χάνοντας άλλο ένα 4% μετά από την ανακοίνωση των κυβερνητικών μέτρων, και ο επίσημος πληθωρισμός να εκτιναχτεί πάνω από το 30%. Το χρηματιστικό κεφάλαιο δεν πείστηκε ούτε από την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού στο 60% (τα υψηλότερα στον κόσμο!) από την κεντρική τράπεζα της χώρας. Βλέποντας την Αργεντινή στριμωγμένη στη γωνία, ζητά ακόμα περισσότερα για να συνεχίσει να τη δανείζει.
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αργεντινή πέφτει στα πλοκάμια των πιστωτών. Εχοντας κηρύξει πτώχευση πέντε φορές στη νεότερη Ιστορία της, τους τελευταίους δύο αιώνες, η Αργεντινή αποτελεί κατεξοχήν θύμα των βλέψεων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Μόνο που την τελευταία φορά που κήρυξε πτώχευση, τα πράγματα δεν ήταν όπως πριν. Ο λαός βγήκε στους δρόμους και οι πρόεδροι έπεφταν ο ένας μετά τον άλλο στις αρχές της νέας χιλιετίας, με ορισμένους να το σκάνε με ελικόπτερα από τις ταράτσες. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να σταθεροποιηθεί η πολιτική κατάσταση και να τιθασευτεί ο λαός, που έστω και ανοργάνωτος πολιτικά, υπέσκαπτε την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Η σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση του ζεύγους Κίρχνερ (πρώτα του Νέστορ και μετά το θάνατό του της συζύγου του Κριστίνα) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να διοχετευτεί η λαϊκή οργή σε ήπια μονοπάτια. Τώρα, ήρθε η σειρά της Δεξιάς να πάρει τα μέτρα που η Κίρχνερ δε φοβόταν να πάρει.
 
Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι το ΔΝΤ (και οι «αγορές» μαζί) δε θα χαριστούν στην κυβέρνηση της Αργεντινής, όσα μηνύματα συμπαράστασης κι αν αυτή πάρει από τον Τραμπ κι όσο δεξιός κι αν είναι ο πρόεδρός της. Αυτό δεν το έχει δείξει μόνο η παγκόσμια πείρα, αλλά η πείρα της δράσης του ΔΝΤ στην ίδια την Αργεντινή. Ακόμα και τότε που έκανε την «αυτοκριτική» του, το ΔΝΤ δεν την έκανε για να υποστηρίξει ότι δεν έπρεπε να παρθούν σκληρά μέτρα, αλλά για να υποστηρίξει ακριβώς το αντίθετο. Οτι τα μέτρα που πάρθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’90 δεν ήταν τόσο σκληρά από την αρχή κι ότι έφταιγαν οι… συνδικαλιστές που δε θέλησαν να δεχτούν την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τα πετσοκόμματα στα επιδόματα ανεργίας και τις αποζημιώσεις απόλυσης (για περισσότερα βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/595/Διεθνή/2376.Από-τα-πλοκάμια-των-πιστωτών-στην-«προστασία»-του και https://www.eksegersi.gr/issue/596/Διεθνή/2463.Από-τα-πλοκάμια-των-πιστωτών-στην-«προστασία»-του)!
 
Με αυτό τον τρόπο συνεχίζεται και θα συνεχίζεται στο διηνεκές το γαϊτανάκι της απομύζησης του εθνικού πλούτου της χώρας και της υπερεκμετάλλευσης του εργατικού της δυναμικού από το χρηματιστικό κεφάλαιο, μέσω του χρέους που αποτελεί το κυριότερο εργαλείο «νόμιμης» κλεψιάς, που φέρνει τεράστια κέρδη στους αφεντάδες του παγκόσμιου πλούτου. Λυτρωμός δεν υπάρχει εκτός από την κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει και τα χρέη και αυτούς που τα καρπώνονται. Οσο αυτή καθυστερεί τόσο θα ξεσαλώνουν οι πιστωτές με τις σκληρές απαιτήσεις τους, δημιουργώντας όμως έτσι τις συνθήκες για να ξαναφουντώσει η λαϊκή οργή και το αυθόρμητο κίνημα των μαζών.