Τη στιγμή που ο Λευκός Οίκος εστιάζει την προσοχή του στον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας» στο αφγανοπακιστανικό μέτωπο, ο «ξεχασμένος» πόλεμος του Ιράκ επανέρχεται στο προσκήνιο και απειλεί να δυναμιτίσει τα σχέδια του Πενταγώνου.
Ενα νέο κύμα βίας σαρώνει το Ιράκ, από το βορρά μέχρι το νότο, την τελευταία περίοδο. Επιθέσεις εναντίον ιρακινών στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων, εναντίον αμερικάνικων στρατευμάτων, εναντίον μελών και διοικητών της υποστηριζόμενης από τους Αμερικάνους σουνιτικής πολιτοφυλακής «Sahwa» ή «Γιοι του Ιράκ», όπως την αποκαλούν οι Αμερικάνοι, εναντίον σιιτικών στόχων και πολιτών. Πολύνεκρες επιθέσεις αυτοκτονίας. Μόνο στη Βαγδάτη έγιναν περισσότερες από 35 επιθέσεις τον περασμένο μήνα.
Ο Απρίλιος ήταν ο πιο πολύνεκρος μήνας για τον αμερικάνικο στρατό από τον περασμένο Σεπτέμβρη, με 18 νεκρούς στρατιώτες, αριθμός διπλάσιος από το Μάρτιο. Μόνο μέσα στις τέσσερις πρώτες μέρες του Μάη σκοτώθηκαν ακόμη 5 αμερικάνοι στρατιώτες. Τρεις κατά την ανταλλαγή πυρών στην επαρχία Ανμπάρ και δύο στη Μοσούλη, από Ιρακινό με στρατιωτική στολή, που άνοιξε πυρ σε φυλάκιο με αμερικάνους στρατιώτες. Το ίδιο πολύνεκρος ήταν ο Απρίλιος και για τους Ιρακινούς, με περισσότερους από 370 νεκρούς.
Η κλιμάκωση της βίας συνδέεται αναμφίβολα με το ρόλο που παίζει η σουνιτική πολιτοφυλακή «Sahwa» σ’ αυτή τη φάση και η ενίσχυση της Ιρακινής Αντίστασης ενάντια στην κατοχή και την κυβέρνηση των δωσίλογων. Οπως είναι γνωστό, η «Sahwa», που εξοπλίστηκε και χρηματοδοτούνταν από τους Αμερικάνους, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην περιβόητη «επιτυχία» της εκκαθαριστικής επιχείρησης «Surge», δηλαδή στην αποκλιμάκωση της βίας στο Ιράκ, που άνοιξε το δρόμο για την αμερικανοϊρακινή συμφωνία «αποχώρησης» των αμερικάνικων στρατευμάτων από τη χώρα. Στόχος της δεν ήταν μόνο η Αλ-Κάιντα στο Ιράκ, αλλά όλες οι οργανώσεις της Αντίστασης στις σουνιτικές επαρχίες, που ήταν τα προπύργια του αντικατοχικού αγώνα.
Τα προβλήματα άρχισαν εδώ και οι δύο μήνες που οι 100.000 ένοπλοι της «Sahwa» πέρασαν στην ευθύνη της ιρακινής κυβέρνησης, με την υπόσχεση ότι θα πληρώνονται από την τελευταία και ότι ένας μεγάλος αριθμός θα ενταχθεί στον ιρακινό στρατό και την αστυνομία και οι υπόλοιποι θα τοποθετηθούν σε άλλες δημόσιες θέσεις. Ομως, οι δεσμεύσεις έμειναν στα χαρτιά και έκτοτε τα μέλη της «Sahwa» παραμένουν απλήρωτα.
Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα των βρετανικών «Times» (3/5/09), μόνο 5.000 μέλη της «Sahwa» έχουν ενταχθεί στις ιρακινές δυνάμεις ασφάλειας, ενώ πολλοί μαχητές είτε έχουν εγκαταλείψει τα πόστα τους είτε έχουν αποχωρήσει, γιατί είναι δυσαρεστημένοι με την κυβέρνηση ή γιατί δέχονται επιθέσεις από τις ιρακινές δυνάμεις ασφάλειας, η πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από τις σιιτικές πολιτοφυλακές. Το ίδιο δημοσίευμα παραθέτει δήλωση ενός διοικητή της «Sahwa» στη βόρεια Βαγδάτη, του Αμπού Ομάρ, που λέει ότι πάνω από 50 από τους 175 μαχητές του έχουν αποχωρήσει, καθώς και τη δήλωση ενός εκπροσώπου της Αντίστασης, που υποστηρίζει ότι σε μερικές «Sahwa» έχουν αποχωρήσει ακόμη και οι μισοί μαχητές και έχουν ενταχθεί σε οργανώσεις της Αντίστασης.
Από τις εξελίξεις αυτές βγαίνει ενισχυμένη η Ιρακινή Αντίσταστη, η οποία καλύπτει το κενό, αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, ενισχύει τις γραμμές της με μαχητές και κλιμακώνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον αμερικάνικων και κυβερνητικών στόχων. Παράλληλα όμως η διαμάχη ανάμεσα στη «Sahwa» από τη μια και την ιρακινή κυβέρνηση και τις κυβερνητικές δυνάμεις από την άλλη τροφοδοτεί τον αλληλοσπαραγμό Σιιτών – Σουνιτών, με νέες εκατόμβες αθώων πολιτών. Και προφανώς η στάση της κυβέρνησης Μαλίκι απέναντι στη σουνιτική πολιτοφυλακή έχει τουλάχιστον την ανοχή των Αμερικάνων.
Η κατάσταση αυτή προκαλεί μεγάλη ανησυχία στο Λευκό Οίκο, που θέλει να ενισχύσει το αφγανικό μέτωπο με την απεμπλοκή στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ.
Είναι φανερό ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει στο ιρακινό μέτωπο. Η αντίσταση και η βία θα τροφοδοτούνται συνεχώς όσο συνεχίζεται η αμερικάνικη κατοχή, είτε ως ανοιχτή στρατιωτική κατοχή είτε με τη μορφή νεοαποικίας. Γιατί αυτή την τύχη επιφυλλάσσει η αμερικανοϊρακινή συμφωνία «αποχώρησης» των αμερικάνικων στρατευμάτων. Μετατρέπει το Ιράκ σε νεοαποικία των ΗΠΑ, αφού θα παραμείνουν 35.000 – 50.000 στρατεύ-ματα κατοχής στη χώρα ως «συμβουλευτικές και επικουρικές ταξιαρχίες» μέχρι το τέλος του 2011, με το Πεντάγωνο να έχει το δικαίωμα να παρατείνει την παραμονή τους, ενώ δεν προβλέπει τίποτα για τον παράλληλο στρατό των 100.000 ιδιωτικών μισθοφόρων που αλωνίζει στη χώρα, ούτε για την τύχη των 283 στρατιωτικών βάσεων και εγκαταστάσεων για τα αμερικάνικα στρατεύματα.
