Ενάμιση μήνα από τότε που ο Φουάντ Σινιόρα πήρε την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» στο Λίβανο και λίγο πάνω από ενάμιση χρόνο από τότε που η αντιπολίτευση με επικεφαλής τη Χεζμπολά ξεκίνησε τις διαδηλώσεις για το σχηματισμό της, η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» σχηματίστηκε τελικά.
Από τα 30 υπουργεία της νέας κυβέρνησης τα 11 ανήκουν στην αντιπολίτευση (συνασπισμός Χεζμπολά, Αμάλ και Αούν) ικανοποιώντας έτσι το πάγιο αίτημα της Χεζμπολά (μετά τον τελευταίο πόλεμο στο Λίβανο) η αντιπολίτευση να έχει δικαίωμα βέτο στις κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις. Από τα 11 υπουργεία που περνούν στον έλεγχο της αντιπολίτευσης μόνο το ένα περνάει στον άμεσο έλεγχο της Χεζμπολά: το υπουργείο Εργασίας με τον Mohammed Fneish που είχε διατελέσει και παλαιότερα υπουργός Εργασίας (πριν από το 2005 που η Χεζμπολά απέσυρε τους δύο υπουργούς της από την κυβέρνηση). Στο υπουργείο Εξωτερικών εγκαθίσταται ο Fawzi Salloukh που όπως υποστηρίζει το Αλ-Τζαζίρα θεωρείται από ορισμένους ως συμπαθών της οργάνωσης.
Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία της Χεζμπολά είναι το δικαίωμα βέτο που ο Σινιόρα και οι φιλοαμερικανοί δεν ήθελαν με τίποτα να παραχωρήσουν. Αυτό δείχνει και την ισχυροποίηση της Χεζμπολά στο πολιτικό στίβο του Λιβάνου. Μια ισχυροποίηση που φάνηκε και με τη συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων με τους Σιωνιστές (οι οποίοι όμως δηλώνουν ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσουν από τα αγροκτήματα Σεμπάα, που έχουν αποσπάσει από το Λίβανο), η οποία έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς σε όλο το Λίβανο.
Από δω και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα για την Χεζμπολά και την αντιπολίτευση. Ποια θα είναι η στάση τους στα κοινωνικά ζητήματα, τις αυξήσεις των τιμών αλλά και τη μαύρη εργασία των Παλαιστίνιων; Ο υπουργός τηλεπικοινωνιών (γαμπρός του Μισέλ Αούν, του χριστιανού πρώην στρατηγού που συμμετέχει με το «Ελεύθερο Πατριωτικό Κόμμα» στον αντιπολιτευτικό συνασπισμό με τη Χεζμπολά), Jibran Bassil, δήλωσε υπέρ της ιδιωτικοποίησης των λιβανέζικων τηλεπικοινωνιών αρκεί να υπάρξει «διαφάνεια» και να επιτευχθεί καλή τιμή για τα κρατικά ταμεία! Σημειώνεται ότι η ιδιωτικοποίηση των τηλεπικοινωνιών ήταν ένα από τα βασικά αιτήματα των «δωρητών» του Παρισιού (των καπιταλιστών της Δύσης που το Γενάρη του 2007 στη σύνοδο Paris III υποσχέθηκαν να «βοηθήσουν» στην ανοικοδόμηση του Λιβάνου). Εδώ θα κριθεί λοιπόν κατά πόσο η Χεζμπολά μπορεί να ξεπεράσει τα αστικά πλαίσια διαχείρισης ή θα επιβεβαιωθεί ο χαρακτήρας της ως αστικής δύναμης που ναι μεν αντιστέκεται στη σιωνιστική βαρβαρότητα και συσπειρώνει πλατιά λαϊκά στρώματα, όμως δε μπορεί να ξεπεράσει τα ασφυκτικά πλαίσια του καπιταλισμού και να ανοίξει δρόμους για την κοινωνική απελευθέρωση.
