Κοινοβουλευτικός κρετινισμός ή νίκη της αστικής «δημοκρατίας», όπως κι αν ονομάσει κανείς το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, το σίγουρο είναι ότι αυτό το αποτέλεσμα αποτελεί μια πύρρειο νίκη του αστικού κοινοβουλευτισμού στη χώρα. Λέμε πύρρειο νίκη, γιατί η πρωτοφανής μαζική συμμετοχή (84,6%), που είχε να σημειωθεί απ’ τις προεδρικές εκλογές του 1965, δεν πρόκειται να σώσει τη γαλλική κεφαλαιοκρατία ούτε απ’ τα νεολαιίστικα ξεσπάσματα του μέλλοντος κατά της ελαστικής εργασίας (όπως αυτό ενάντια στο «συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης») ούτε κι απ’ την οργή των γόνων των μεταναστών των παρισινών προαστίων, οι σπίθες της οποίας συνεχίζουν να σιγοκαίνε ακόμα και σήμερα.
Η ταξική πάλη σίγουρα δεν τερματίζεται με το αποτέλεσμα των οποιωνδήποτε προεδρικών εκλογών. Αυτό το γεγονός όμως δε μπορεί να το επικαλεστεί κανείς για να κλείσει τα μάτια του στη ζοφερή πραγματικότητα. Αν οι εκλογές αποτελούν «το δείκτη ωριμότητας της εργατικής τάξης» (κατά τον Ενγκελς), η γαλλική εργατική τάξη πήρε ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό. Οι γόνοι των μεταναστών ψήφισαν Ρουαγιάλ, η οποία στο Σαν Ντενί (το νομό με το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών που φτάνει στο 25% και αποτέλεσε επίκεντρο της εξέγερσης των παρισινών προαστίων πριν από ενάμιση χρόνο), κέρδισε με 34,2% έναντι 26,8% του Σαρκοζί. Το ίδιο έκαναν και τα εργατικά στρώματα στο Παρίσι όπου η Ρουαγιάλ ξεπέρασε το 40% στους φτωχότερους δήμους της πρωτεύουσας, με τα ποσοστά του Σαρκοζί να ξεπερνούν το 60% σε ορισμένους απ’ τους πλουσιότερους δήμους του Παρισιού.
«Η δημοκρατία είναι το καλύτερο δυνατό πολιτικό περίβλημα του καπιταλισμού και γι’ αυτό το κεφάλαιο, όταν αποχτήσει (…) αυτό το καλύτερο περίβλημα, θεμελιώνει την εξουσία του με τόση ασφάλεια, με τόση σιγουριά, που καμιά αλλαγή ούτε προσώπων, ούτε θεσμών, ούτε κομμάτων μέσα στην αστική δημοκρατία δεν κλονίζει αυτή την εξουσία», έγραφε πριν από 90 χρόνια ο ηγέτης της πρώτης σοσιαλιστικής επανάστασης στον κόσμο, Β.Ι. Λένιν, σ’ ένα απ’ τα πιο βαρυσήμαντα έργα του, το «Κράτος και Επανάσταση». Αυτά τα λόγια μας ήρθαν στο νου βλέποντας τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Χρέος λοιπόν όσων θέλουν να σπάσουν αυτό το περίβλημα είναι να βγάλουν τα απαραίτητα συμπεράσματα κι όχι απλά να χαίρονται στις εξάρσεις των αυθόρμητων κινημάτων για να καταλήξουν στην απαισιοδοξία μετά από τέτοια εκλογικά αποτελέσματα, κατηγορώντας τις μάζες που συνεχίζουν να ανέχονται να κυβερνώνται απ’ τους τσαρλατάνους του αστικού κοινοβουλευτισμού. Κι ένα πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ότι η ηγεμονία της αστικής πολιτικής δεν σπάει με τα αυθόρμητα κινήματα, αλλά με τη συγκρότηση της επαναστατικής πολιτικής των «από κάτω» με βάση συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα και τακτική απέναντι στη βαρβαρότητα της καθεστηκυίας τάξης.
ΥΓ1: Φυσικά και δεν στενοχωρηθήκαμε καθόλου που καταποντίστηκε η «αριστερά» στο εκλογικό καραγκιοζιλίκι και ιδιαίτερα το «Κ»Κ που πάτωσε (κάτω από 2%). Επόμενο ήταν, αν δει κανείς τη στάση της «αριστεράς» ιδιαίτερα απέναντι στην εξέγερση των προαστίων, που κατακεραύνωνε τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται».
ΥΓ2: Ούτε ασχολούμαστε με τις διαφορές της Ρουαγιάλ από τον Σαρκοζί, που αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, πράγμα που συσκοτίζεται απ’ την προκλητικά φασιστική εικόνα του Σαρκοζί. Γιατί και οι δυο στέκονται στην ίδια όχθη τόσο απέναντι στην λαϊκή αντιβία όσο κι απέναντι στα λαϊκά συμφέροντα. Μόνο που η Σεκγολέν σαν πραγματική «κυρία» φαντάζει πιο εκλεπτυσμένη από το γόνο Ούγγρων μεταναστών Νικολά Σαρκοζί.
