Τον δικό της «οδικό χάρτη» για την Παλαιστίνη δημοσίευσε η Χαμάς την Πρωτομαγιά (https://hamas.ps/en/post/678/a-document-of-general-principles-and-policies), σε ένα δεκασέλιδο κείμενο 42 άρθρων με τίτλο «Κείμενο γενικών αρχών και πολιτικών». Το κείμενο παρουσιάστηκε από τον ηγέτη της Χαμάς, Χάλεντ Μισάλ, σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στην πρωτεύουσα του Κατάρ, Ντόχα.
Στο προοίμιο του κειμένου επισημαίνεται ότι «το κείμενο αυτό είναι προϊόν συζητήσεων σε βάθος, που μας οδήγησε σε μια ισχυρή συναίνεση. Ως κίνημα, συμφωνούμε με τη θεωρία και πρακτική του οράματος που περιγράφεται στις σελίδες που ακολουθούν. Είναι ένα όραμα που στέκεται σε σταθερό έδαφος και σε καλά εμπεριστατωμένες αρχές. Αυτό το κείμενο αποκαλύπτει τους στόχους, τα βασικά σημεία αναφοράς και τον τρόπο που μπορεί να επιτευχθεί η εθνική ενότητα. Καθορίζει επίσης την κοινή μας κατανόηση της παλαιστινιακής υπόθεσης, τις αρχές λειτουργίας που χρησιμοποιούμε για να την προωθήσουμε και τα όρια ευελιξίας που χρησιμοποιούνται για την ερμηνεία της».
Η Χαμάς ξεκαθαρίζει για μία ακόμα φορά ότι δεν πολεμάει τους εβραίους για τη θρησκεία τους, αλλά τον σιωνισμό για την κατοχή της Παλαιστίνης, και διαχωρίζει τη θέση της από τον αντισημιτισμό, υπερασπιζόμενη το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στις θρησκευτικές ή εθνικές του πεποιθήσεις και ιδεώδη.
Είναι ίσως η πρώτη φορά που τόσο ξεκάθαρα (και με επίσημο τρόπο) τίθεται το εδαφικό ζήτημα σε κείμενο που δημοσιεύει η ίδια η Χαμάς, η οποία αποδέχεται για χάρη της εθνικής συναίνεσης την εγκαθίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα πριν από τον πόλεμο των έξι ημερών (στις γραμμές της 4ης Ιούνη 1967), δηλαδή στη Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Μπορεί αυτό να το είχε αποδεχτεί στις συμφωνίες με τη Φάταχ από τότε που έγινε η πρώτη κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» (το 2007), αλλά για πρώτη φορά τίθεται ως στόχος σε κείμενο αρχών της οργάνωσης.
Κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει τη Χαμάς για «προδοσία» επειδή αποδέχεται αυτόν τον συμβιβασμό. Την ίδια θέση έχει εκφράσει και ο φυλακισμένος ηγέτης του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Αχμαντ Σααντάτ, εδώ και πολλά χρόνια (συνέντευξη στις 21/2/06, https://pflp.ps/english/2006/02/21/interview-with-ahmad-saadat-in-jericho-prison-february-2006/), ενώ στις προσπάθειες για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του ’67 δεν έχει αντιταχθεί ούτε ο ηγέτης της Τζιχάντ, Ραμαντάν Σάλαχ (https://www.eksegersi.gr/issue/572/Διεθνή/982.Η-λύση-των-δύο-κρατών-είναι-καταστροφή), μολονότι χαρακτήριζε καταστροφή τη λύση των δύο κρατών.
Παραπέρα, η Χαμάς δεν κάνει πίσω ούτε στο ζήτημα των προσφύγων (θεωρεί ότι έχουν το δικαίωμα να επιστρέψουν οπουδήποτε εντός των εδαφών της ιστορικής Παλαιστίνης, δηλαδή και εντός του ισραηλινού κράτους), ούτε στο ζήτημα του δικαιώματος της ένοπλης αντίστασης (που τη θεωρεί απόλυτα νομιμοποιημένη), ούτε στο ζήτημα των συμφωνιών του Οσλο (που οδήγησαν στη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής – ΠΑ) και των υπόλοιπων συμφωνιών που υπέγραψε η ΠΑ (ειδικά αυτών της συνεργασίας για την «ασφάλεια»), τις οποίες εξακολουθεί να καταγγέλλει, αφού δεν έλυσαν τίποτα υπέρ των Παλαιστινίων (το αντίθετο είχαν ως αποτέλεσμα). Ζητά, τέλος, την αναδιοργάνωση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) και όλων των παλαιστινιακών ιδρυμάτων σε δημοκρατική βάση, τη λειτουργία της Παλαιστινιακής Αρχής προς το συμφέρον των Παλαιστίνιων, της δικής τους ασφάλειας και του εθνικού τους στόχου, και τη διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών.
Ως εδώ καλά, όμως όλα αυτά έχουν ειπωθεί και στο παρελθόν. Εχουν υπάρξει και συμφωνίες, όπως η συμφωνία της Μέκκα (τον Φλεβάρη του 2007), η συμφωνία «εθνικής συμφιλίωσης» του Καΐρου (τον Μάρτη του 2009), η συμφωνία κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», που υπογράφηκε στη Ντόχα του Κατάρ τον Φλεβάρη του 2012, ή η πιο πρόσφατη συμφωνία με αιγυπτιακή διαμεσολάβηση για τη συγκρότηση κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» στη Λωρίδα της Γάζας, στα τέλη Απρίλη του 2014, που κατέληξε σε μία κυβέρνηση η οποία κατέρρευσε ένα χρόνο μετά τη σύστασή της (τον Ιούνη του 2015).
Πού κόλλησαν όλες αυτές οι συμφωνίες; Στην απαίτηση των Αμερικάνων, που ελέγχουν ασφυκτικά την Παλαιστινιακή Αρχή και τον σημερινό της πρόεδρο, Μαχμούντ Αμπάς, για διάλυση των ένοπλων ομάδων της Αντίστασης και την αποδοχή των προηγούμενων συμφωνιών με τους σιωνιστές.
Οι τελευταίοι δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούν παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυση όλων των εποικισμών που έχουν φυτρώσει σαν τα αγριόχορτα μέσα στη Δυτική Οχθη, ούτε φυσικά θα δεχτούν το κράτος αυτό να έχει πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, που θεωρούν αποκλειστικά δική τους.
Επομένως, το κείμενο που δημοσίευσε η Χαμάς μάλλον δεν έχει καμία τύχη να αποτελέσει βάση «εθνικής συμφιλίωσης», αφού η ΠΑ είναι μία «αρχή» καθαρά εξαρτημένη από τους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και δε φαίνεται να αλλάζει ρότα.
Αυτό που θα θέλαμε να σημειώσουμε είναι ότι η Χαμάς αναγκάζεται να συμβιβαστεί με αυτό που είχε γίνει στον ΟΗΕ το 1947, έστω και αν η ίδια αρνείται με κατηγορηματικό τρόπο το ψήφισμα 181 της 29ης Νοέμβρη του 1947. Τα εδάφη μάλιστα που δίνονταν τότε στο παλαιστινιακό κράτος ήταν πολύ μεγαλύτερα από αυτά στα οποία εκτείνονται η Δυτική Οχθη και η Λωρίδα της Γάζας (η τελευταία θα είχε ως σύνορα με την Αίγυπτο τα μισά από αυτά που έχει σήμερα το Ισραήλ), ενώ η Ιερουσαλήμ περιβαλλόταν από αραβικά εδάφη.
Από την άλλη, η συμφωνία διαίρεσης σε δύο κράτη, προέβλεπε την οικονομική τους ένωση με κοινό νόμισμα, τελωνειακή ένωση, κοινή χρήση λιμανιών και αεροδρομίων που εμπλέκονται στο διεθνές εμπόριο, κοινή χρήση μεγάλων οδικών αρτηριών, σιδηροδρόμων, νερού και ηλεκτροπαραγωγής και διεθνή εποπτεία στην Ιερουσαλήμ μέχρι τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στους ίδιους τους κατοίκους της για να καθοριστούν οι απαιτούμενες τροποποιήσεις στη διοίκηση της πόλης.
Ομως, η άρνηση των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων να συνεργαστούν με τον ΟΗΕ, η καλλιέργεια του σοβινισμού που οδήγησε στον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο και οι σιωνιστικές προκλήσεις και βαρβαρότητες, δεν έκαναν δυνατή αυτή τη λύση. Εκτοτε, οι σιωνιστές κέρδισαν πολλά και κατόρθωσαν (με πλούσια αμερικάνικη υποστήριξη) να επιβάλουν ένα καθεστώς φυλακής στην Παλαιστίνη που συνεχίζει να ματώνει. Γι’ αυτό και καμία ειρήνη δε θα είναι εφικτή όσο υπάρχει το σιωνιστικό-ρατσιστικό κράτος-έκτρωμα που μόνο με τα φασιστικά κράτη του Μεσοπολέμου μπορεί να συγκριθεί.
